Sweet intoxication 36 Ultimate [nc]

posted on 11 Apr 2009 16:19 by mattoid
 

ไคย์พาคนรักกลับมาทานมื้อเย็นที่บ้าน

 

ยูยะมีท่าทางประหม่าเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าคุณแม่เป็นคนชวนเอง

 

 

 

ทั้งคู่นั่งลงฝั่งตรงข้ามของหญิงสูงวัย

 

เธอยิ้มอย่างใจเย็น และเริ่มพูดบางสิ่ง

 

 

 

"ลูกไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรแม่อีกแล้วนะ"

 

 

 

ชายทั้งสองมองหน้ากันแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปรอฟังประโยคถัดไป

 

 

 

"ลูกสองคนรักกัน แม่เข้าใจแล้วจ้ะ

 

แม่เองก็ยินดีนะ ถ้ายูยะจะมาช่วยดูแลลูกแม่"

 

 

 

ใบหน้าน่ารักแสดงความแปลกใจอย่างชัดเจน

 

จนคุณแม่ต้องอธิบายต่อ

 

 

 

"เมื่อคืนนี้ ไคย์เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้แม่ฟังแล้วนะ

 

พอแม่มาคิดดู แม่รู้สึกว่าลูกสองคนผูกพันกันมากจริงๆ

 

ไม่อย่างนั้นไคย์คงไม่มานั่งเครียด และยูยะก็คงไม่อดทนมากขนาดนี้"

 

 

 

เธอส่งยิ้มให้ลูกทั้งสองอย่างอ่อนโยน

 

 

 

"ลูกก็รักกันตามสบายนะ แม่ถือว่าแม่รับรู้แล้วก็ยอมรับแล้ว"

 

 

 

"ขอบคุณครับ"

 

เสียงหวานกล่าวอย่างซาบซึ้ง

 

 

 

ทั้งสามยิ้มให้กันอย่างมีความสุข

 

อาหารมื้อนี้ดำเนินไปเรื่อยๆ ในบรรยากาศอบอุ่น

 

 

 

กระทั่งทานเสร็จ ยูยะเป็นคนอาสาล้างจานให้

 

ก่อนที่เขาและคนรักจะเตรียมตัวออกจากบ้าน

 

 

 

"ทำไมวันนี้ไปเร็วจังล่ะลูก?"

 

คุณแม่ถามอย่างสงสัย เมื่อลูกทั้งสองออกจากบ้านก่อนเวลา

 

 

 

"อ๋อ... พอดีวันนี้นัดซ้อมเพลงใหม่น่ะฮะ"

 

ร่างสูงตอบ

 

 

 

"งั้น... คืนนี้แม่จะเตรียมมื้อดึกไว้เผื่อยูยะด้วยนะจ๊ะ"

 

เธอพูดอย่างใจดี

 

 

 

ร่างบางใช้เวลาตีความครู่หนึ่ง

 

ก่อนจะส่งยิ้มเขินๆกลับไป

 

 

 

"ครับ... คุณแม่"

 

 

 

 

...

 

 

 

...

 

 

 

...

 

 

 

 

 

"สองคนนั้นอ่ะ จูงมือกันอยู่ได้ กลัวหลงทางเหรอ?"

 

จิซาโตะส่งเสียงแซว เมื่อเพื่อนร่วมวงทั้งสองดูใกล้ชิดกันมากกว่าทุกวัน

 

 

 

"ทำไม? ก็คนมันรักกันอ่ะ ทำอย่างกับตัวเองไม่มี"

 

ไคย์สวนกลับไป ขณะที่ยูยะหัวเราะคิกคัก

 

 

 

"หมั่นไส้ว่ะ"

 

 

 

"ทำไมอ่ะ? วันนี้กูมีความสุขนะเว้ย

 

ใช่มั้ยครับ... ยูยะที่รัก"

 

 

 

"มีความสุขอะไรกันวะ?

 

ใช้ของที่ให้ไปแล้วเหรอ? สนุกป่ะ?"

 

หัวหน้าวงตะโกนถามมา

 

 

 

ยูยะหน้าแดงวาบทันทีที่ได้ยินคำถามนั้น

 

 

 

"ยังเว้ย แกเองเหรอที่เป็นคนฝากมา

 

ถามหน่อยเหอะ หน้าด้านเข้าไปซื้อได้ไงเนี่ย?"

 

 

 

"555+ กูทำไปเพราะรักเพื่อน"

 

 

 

"รักบ้าอะไรวะ? ไอ้โคตรหื่น"

 

 

 

"อ้าว ก็กูอยากให้ยูยะมีความสุข"

 

 

 

"พอเหอะ สนใจเรื่องดีๆบ้างได้มั้ยเนี่ย?

 

ทุกคนคร้าบโว้ย  จะบอกว่ากูเคลียร์กับน้องคนที่หอมแก้มกูวันนั้นแล้ว

 

อีกอย่าง แม่กูก็ยอมรับเรื่องกูกับยูยะแล้วอ่ะ ตอนนี้ก็เลยรักกันได้แบบเปิดเผย

 

มีความสุขมากกว่าจริงๆนะเว้ย อะไรๆก็ดีไปหมดเลย"

 

 

 

ไคย์ยิ้มกว้าง พร้อมๆกับจับมือนิ่มมาแนบที่แก้ม

 

 

 

"เออ ก็ดีแล้วนี่ จะได้ไม่ต้องมานั่งเศร้ากัน"

 

 

 

"อืม... ยูยะโล่งอกไปเยอะเลยอ่ะ"

 

คนสวยพูดอย่างสบายใจ

 

 

 

"โห... น่าอิจฉาชะมัด

 

ถ้าจะแต่งงานเนี่ย ไม่ต้องจ้างนักร้องนะ กูร้องเอง 555+"

 

 

 

ยูซึเกะเสนอตัว

 

แล้วก็ยังมีอีกคนให้ความเห็นเพิ่มเติม

 

 

 

"เอางี้ดิ ถ้าสมมติว่าได้แต่งจริงๆ ก็เอาวงไปเล่นในงานเลย

 

กูเบื่อคาราโอเกะงานแต่งมากเลยอ่ะ   ไม่ได้อารมณ์เลย  สู้ดนตรีสดไม่ได้หรอก

 

เราก็เอาโน้ตไป ถ้าแขกจะขึ้นมาร้องก็ให้เลือกจากลิสต์แล้วเราก็เล่นให้"

 

 

 

"เอ่อ... คุณเพื่อนที่เคารพรักครับ..."

 

เสียงทุ้มขัดขึ้น เพื่อนร่วมวงต่างหันมาฟัง

 

"กระผมกับยูยะ ยังมิได้วางแผนแต่งงานแต่อย่างใด

 

เพราะร่างกายและหัวใจของเราสองคนได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันนานแล้ว"

 

 

 

ชายหนุ่มหันไปหอมแก้มเนียนใสทันทีที่พูดจบ

 

ใบหน้างดงามขึ้นสีแดงระเรื่อ ก่อนที่ฝ่ามือเล็กๆจะตีเบาๆเข้าที่ต้นแขนแกร่งด้วยความเขินอาย

 

 

 

"ไคย์อ้ะ!!  ทำอะไรเนี่ย!!"

 

>///////<

 

 

 

...

 

 

 

...

 

 

 

...

 

 

 

 

คู่รักมุ่งตรงกลับบ้านทันทีที่เลิกงาน

 

ผลัดกันป้อนอาหารมื้อดึกที่คุณแม่เตรียมไว้ให้อย่างเอร็ดอร่อย

 

 

 

"ยูยะ ชิมอันนี้สิครับ อร่อยนะ"

 

ชายหนุ่มชักชวน

 

 

 

"ป้อนหน่อยสิครับ.."

 

 

 

มือใหญ่ถือช้อนขึ้นจ่อริมฝีปาก ก่อนที่คนน่ารักจะรับเข้าไป

 

 

 

"อื้ม... อร่อยจริงๆด้วยอ้ะ~

 

มา... ยูยะป้อนไคย์บ้างนะ"

 

 

 

"อืม... หวานจัง... เหมือนคนป้อนเลยเนอะ"

 

 

 

"ไม่เกี่ยวกันซักหน่อย"

 

>///<

 

 

 

หลังจากอิ่มท้อง ทั้งสองก็ช่วยกันทำความสะอาดถ้วยชามและโต๊ะอาหาร

 

ก่อนจะเข้าไปอาบน้ำพร้อมกัน

 

 

 

ร่างสูงลงไปนอนแช่ในอ่างกระเบื้องสีขาวสะอาดตา เต็มไปด้วยน้ำอุ่นและฟองสบู่นุ่มหอม

 

ขาเรียวค่อยๆก้าวฝ่าม่านไอน้ำลงอ่างอย่างระมัดระวัง

 

 

 

ด้วยความบังเอิญ เท้าเล็กลื่นไถลขณะแตะสัมผัสก้นอ่าง

 

ก่อนที่ร่างบอบบางจะเซลงทาบทับคนรักของตน

 

แต่วงแขนกว้างประคองรับไว้ได้ทันท่วงที ทำให้ยูยะไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ

 

 

 

สายตาทั้งสองคู่ประสานกันเนิ่นนาน

 

จนใบหน้าสวยกลายเป็นสีชมพูเข้มด้วยความขวยเขิน

 

 

 

"ค...ไคย์อ้ะ~ ขอบคุณนะครับที่จับยูยะไว้"

 

เสียงหวานกล่าว ใบหน้างดงามถูกแต้มแต่งด้วยรอยยิ้มเล็กๆ

 

 

 

"เอ่อ... ไม่เป็นไรครับ ยูยะไม่เจ็บตรงไหนใช่มั้ย?"

 

คนข้างล่างถามอย่างเป็นห่วง

 

 

 

"ไม่เจ็บครับ...

 

ว่าแต่... ที่ยูยะมานอนทับไคย์แบบนี้ หนักมั้ยอ้ะ?

 

ยูยะลุกดีกว่านะครับ"

 

 

 

"ไม่หนักเลย ไคย์ว่าอยู่แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ"

 

 

 

"แต่...มัน...ท่านี้อ่ะ... ยูยะเขินนะ..."

 

 

 

"ยูยะเนี่ย... น่ารักตลอดเวลาเลยรู้มั้ย..."

 

พูดพลางโอบรั้งร่างบางเข้าแนบชิด

 

 

 

"..."

 

 

 

ยูยะไม่ได้พูดตอบ แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด

 

ผิวแก้มแดงระเรื่อเคลื่อนเข้าใกล้ใบหน้าของอีกฝ่ายทีละนิด

 

ริมฝีปากอิ่มค่อยๆประทับลงบนแก้มของชายคนรัก

 

 

 

ทั้งสองส่งยิ้มให้กันด้วยความอบอุ่นใจ

 

ก่อนจะเริ่มแลกจุมพิตอ่อนโยน ทว่าหวานล้ำ

 

 

 

ขณะที่เรียวลิ้นทั้งสองเกี่ยวกระหวัด

 

มือหยาบยังลูบไล้ไปตามแผ่นหลังขาวเนียนใต้ผิวน้ำ

 

เรียกเสียงครางหวานในลำคอเป็นระยะๆ

 

 

 

ริมฝีปากของทั้งคู่ค่อยๆถอนออกจากกันอย่างนุ่มนวล

 

สบตากันและกันอย่างซาบซึ้ง

 

ด้วยความรู้สึกรักและห่วงใยคนเบื้องตรงเหนือสิ่งอื่นใด

 

 

 

"ยูยะครับ... ไคย์อาบน้ำให้นะ..."

 

ชายหนุ่มเสนอ

 

 

 

"งั้น... เรา... ช่วยกันอาบนะครับ..."

 

เสียงหวานตอบรับอย่างขวยเขิน

 

 

 

ร่างบอบบางค่อยๆลุกขึ้นนั่ง หันหน้าเข้าหาคนรัก

 

ทั้งสองลูบไล้ฟองสบู่หอมๆบนร่างกายของกันและกัน

 

เริ่มตั้งแต่ช่วงคอ ไล่ลงไปถึงแผ่นอกของแต่ละฝ่าย

 

 

 

มือเล็กสั่นน้อยๆด้วยความตื่นเต้นเมื่อสัมผัสอกแกร่ง

 

ในขณะที่ไคย์จงใจลากมือผ่านยอดอกสีชมพูสวยบนแผ่นอกขาวสล้าง

 

ทำเอายูยะหายใจขัดเล็กน้อยเพราะความวาบหวาม

 

 

 

ชายทั้งสองเคลื่อนกายเข้าใกล้กันมากขึ้น

 

มือเริ่มลูบทำความสะอาดแผ่นหลังเปลือยเปล่าให้กัน

 

 

 

สองร่างขยับเข้าใกล้กันอีกจนแนบสนิท

 

จากถูตัว กลายเป็นการกอดก่ายลูบไล้กันอย่างเคลิบเคลิ้ม

 

 

 

เสียงหอบหายใจเริ่มดังขึ้น เมื่อการกระทำเหล่านั้นไปจุดอารมณ์บางอย่าง

 

แก่นกายที่ตื่นตัวทั้งสองสัมผัสกันในน้ำ รู้สึกดีจนแทบทนไม่ไหว

 

 

 

ไคย์รวบส่วนไวต่อความรู้สึกของเขาและคนรักเข้าไว้ด้วยกัน

 

มือใหญ่ขยับรูดกระตุ้นอารมณ์ไปพร้อมๆกัน

 

ส่วนแข็งขึงเสียดสีกันอย่างเร่าร้อน จนรู้สึกพร่ามึนไปหมด

 

 

 

ยูยะกัดริมฝีปากไว้แน่นเพื่อสกัดเสียงครางไม่ให้หลุดรอด

 

ชายหนุ่มจึงมอบจูบหวานๆ เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องเจ็บ

 

 

 

ทั้งคู่แลกเปลี่ยนสัมผัสร้อนจนริมฝีปากเริ่มล้า

 

ร่างสูงจึงหันมาขบเม้มบริเวณต้นคอขาว เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

 

 

 

รอยรักปรากฏทั่วผิวกายสีชมพูระเรื่อ โดยเฉพาะบนหน้าอกเนียน

 

เสียงรัญจวนใจดังขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เพราะความวาบหวามเบื้องล่าง

 

 

 

ยิ่งใกล้ไปถึงจุดนั้น ก็ยิ่งทรมานจนร่างบางบิดเร่า

 

 

 

ในที่สุด คนทั้งสองก็ถูกปลดปล่อยจากพันธนาการแห่งตัณหา

 

ธารรักสีมุกทะลักออกจากส่วนปลายแดงก่ำของทั้งคู่

 

 

 

ร่างเล็กสั่นสะท้านด้วยความสุขสมยามถึงจุดสูงสุดของอารมณ์รัก

 

แทบจะทรงกายไว้ไม่อยู่ แม้ว่าที่ผ่านมาจะเป็นแค่จุดเริ่มต้นของคืนนี้

 

 

 

"ไปต่อบนเตียงนะครับ ยูยะจะได้ไม่เจ็บหลัง"

 

 

 

ไคย์ส่งยิ้มที่ทำให้จิตใจของอีกฝ่ายหวั่นไหว

 

ก่อนจะเร่งมืออาบต่อในส่วนที่เหลือ ทั้งของเขาและคนรัก

 

 

 

ผ้าขนหนูนุ่มๆถูกใช้ซับหยดน้ำบนผิวเนียนละเอียด

 

ก่อนที่มือใหญ่จะจับพันไว้กับเอวบางเพื่อปกปิดส่วนลับ

 

 

 

วงแขนกว้างโอบอุ้มเรือนร่างบอบบางกลับเข้าห้อง

 

ในขณะที่แขนเรียวเล็กโอบรอบลำคอหนา

 

สายตาปรือฉ่ำสื่อความหมายบางอย่างที่ทำเอาคนมองแทบอดใจไม่ไหว

 

 

 

ชายหนุ่มวางยูยะลงกลางเตียงนุ่มอย่างทะนุถนอม

 

ตามขึ้นไปมอบจุมพิตหวาน จนร่างบางสั่นสะท้าน

 

 

 

ร่างสูงลุกขึ้นไปหยิบของบางอย่างจากกระเป๋า

 

ดวงตาคู่สวยจ้องมองสิ่งเหล่านั้นอย่างกังวลระคนตื่นเต้น

 

 

 

มือแกร่งเปิดฝาหลอด ก่อนจะบีบเจลใสใส่มือแล้วลูบไล้ไปทั่วผิวกายสีชมพูระเรื่อ

 

 

 

"อ..อือ...ไคย์...น..นั่นอะไร...ค..ครับ..."

 

เสียงที่สั่นพร่าด้วยความรู้สึกวูบวาบเอ่ยถาม

 

 

 

"ยูยะชิมดูสิครับ..."

 

เสียงทุ้มกล่าวอย่างอ่อนโยน

 

 

 

ไคย์ยื่นนิ้วที่เต็มไปด้วยเจลหอมๆให้

 

ก่อนที่ลิ้นเล็กจะละเลียดชิมรสสิ่งนั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น

 

 

 

"หวานจัง"

 

 

 

"อยากรู้จัง... เวลาอยู่บนตัวยูยะ... มันจะหวานกว่ามั้ย?"

 

 

 

พูดจบ ริมฝีปากร้อนก็พรมจูบไปตามผิวสวย

 

ลิ้นซุกซนลิ้มรสไปทั่ว โดยเน้นเป็นพิเศษบริเวณยอดอกที่เริ่มแข็งขึง

 

ก่อนจะชโลมเจลใส่แก่นกายที่กำลังตื่นตัว แล้วค่อยๆครอบครองส่วนนั้นด้วยปาก

 

รูดเม้มสลับโลมเลียจากโคนจรดปลาย จนส่วนสำคัญเติบโตเต็มที่

 

 

 

ร่างเล็กครางสะท้านด้วยความรู้สึกวูบวาบ

 

พยายามพูดอย่างยากลำบาก

 

 

 

"ย...ยูยะ...อยาก...อืม...ท..ทำให้ไคย์...อือ...บ้าง..."

 

 

 

ได้ยินดังนั้น ชายหนุ่มจึงหยุดการกระทำชั่วครู่

 

ส่งหลอดเจลให้คนรัก แต่กลับได้รับคำปฏิเสธ

 

 

 

"ม...ไม่เอาอ้ะ...ย..ยูยะอยากได้...รสชาติของไคย์"

 

เสียงหวานพูด ทั้งๆที่ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย

 

 

 

ไคย์อดไม่ได้ที่จะมอบจูบหวานๆให้คนน่ารักของเขา

 

ก่อนจะจัดท่าทางให้ร่างบางคร่อมทับร่างของตนแล้วประคองสะโพกไว้

 

เริ่มโลมเลียแก่นกายของคนรักต่อ เพื่อไม่ให้ขาดตอน

 

 

 

ยูยะทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดไว้ที่ขาเรียวบนเตียง เพราะไม่ต้องการให้อีกฝ่ายต้องหนัก

 

ริมฝีปากแดงค่อยๆครอบครองแก่นกายแกร่งอย่างกระตือรือร้น

 

เมื่อมีบางอย่างคับปากจนไม่สามารถส่งเสียงได้ จึงดูดดุนแรงๆเพื่อระบายอารมณ์

 

 

 

ร่างสูงแอบเอื้อมไปหยิบเจลอีกหลอด

 

บีบใส่นิ้ว แล้วสอดแทรกใส่ทางรักสีกุหลาบโดยไม่ให้ตั้งตัว

 

ไม่ได้สร้างความเจ็บปวดแต่อย่างใด เพราะการหล่อลื่นช่วยลดการเสียดสี

 

 

 

ร่างบางกระตุกเกร็งเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยให้ผู้รุกรานทำตามใจชอบ

 

ช่องทางคับแคบถูกรุกล้ำอย่างหนักหน่วงทว่านุ่มนวลจนเจ้าตัวไม่อาจต้าน

 

 

 

ความร้อนรุ่มทั้งสองทางทำเอาเขาแทบทนไม่ไหว

 

ได้แต่นอนอ่อนระทวยบนร่างของชายคนรัก

 

 

 

เรี่ยวแรงที่มีอยู่ระเหยไปสิ้น

 

อยากร้องให้สุดเสียงเพื่อระบายความอัดอั้นแต่ก็ทำไม่ได้

 

ต้องระบายความอึดอัดนั้นกับแก่นกายแข็งขึงที่บัดนี้คับแน่นเต็มปาก

 

ใหญ่โตจนต้องใช้มือเล็กช่วยขยับรูดขณะรับเข้าไป

 

ยิ่งทรมานมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งดูดดุนแรงมากเท่านั้น

 

 

 

เสียงหอบด้วยความเสียวกระสันดังขึ้นในความเงียบ

 

 

 

ทั้งสองไม่มีใครยอมกันแม้แต่น้อย

 

ต่างดูดเค้นแก่นกายของกันและกันอย่างหนักหน่วงราวกับกระหายน้ำเกินทน

 

โลมเลียของเหลวที่ไหลปริ่มจากส่วนปลายอย่างโหยหา

 

 

 

กระทั่งธารน้ำหวานนั้นหลั่งทะลักจากแก่นกายสั่นระริกแทบจะพร้อมกัน

 

ทั้งคู่ดูดกลืนรสรักของอีกฝ่ายดุจเมรัยอันหวานล้ำเลิศรส

 

 

 

ยูยะค่อยๆคลานลงจากร่างกายกำยำด้วยขาเรียวที่ยังสั่น

 

ไม่ใช่เพราะเมื่อยล้า แต่เป็นเพราะความต้องการที่ยังสุมลึก

 

 

 

ร่างบางทอดกายบนเตียงนุ่ม ปล่อยให้คนรักกลับมาขึ้นคร่อมทับ

 

มือเล็กลูบไล้ไปตามแผงอกแกร่งอย่างหลงใหล

 

ส่งสายตายั่วยวนบอกความนัย

 

 

 

ราวกับต้องมนตร์ ชายหนุ่มกระหน่ำจูบไปทั่วกาย

 

เพลิงแห่งความปรารถนากำลังลุกโชนขึ้นอีกครั้ง

 

 

 

"ยูยะครับ... ลองใช้นี่ดูนะ..."

 

 

 

มือใหญ่หยิบวัตถุทรงกระบอกที่โค้งตรงส่วนปลายขึ้นมา

 

คนสวยปรือตามองสิ่งนั้นอย่างสนใจ

 

ก่อนที่ชายหนุ่มจะสอดนิ้วชุ่มเพื่อหล่อลื่นภายในช่องทางเสน่หา

 

ชโลมเจลบนอุปกรณ์ดังกล่าว แล้วนำไปถูวนเบาๆบริเวณปากทางเข้า

 

 

 

ร่างบางเกร็งน้อยๆ อาจมีสาเหตุจากความกลัวเพราะยังไม่เคยใช้

 

ไคย์จึงปลอบประโลมด้วยการซุกไซ้ซอกคอขาวเนียน

 

กระทั่งอีกฝ่ายผ่อนคลายจึงค่อยๆสอดสิ่งนั้นเข้าไปอย่างช้าๆ

 

 

 

"ไคย์...อ..อึก...มันจะเจ็บ..ม..มั้ย..."

 

ยูยะพยายามกลั้นเสียงครางแล้วถาม

 

 

 

"ไม่ต้องกลัวนะ ไคย์จะทะนุถนอมยูยะให้มากที่สุดครับ"

 

 

 

ริมฝีปากอุ่นประทับจุมพิตเบาๆบนเปลือกตาบาง

 

มือแกร่งเริ่มขยับหมุนอุปกรณ์นั้น จนสัมผัสได้ตรงจุดพอดี

 

 

 

คนเบื้องล่างส่งเสียงครางรัญจวนใจเมื่อผู้รุกรานย้ำตรงจุดนั้นซ้ำๆ

 

แม้จะรู้สึกไม่คุ้นชินกับสิ่งที่อยู่ในร่างกายของตน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกดี

 

อีกอย่าง เขามั่นใจในความอ่อนโยนของผู้กระทำจนไม่คิดห้ามปรามใดๆ

 

 

 

"ยูยะ ไหวมั้ยครับ"

 

 

 

"อ...อืม...ไคย์...ม..มัน...อื้อ..เสียวอ้ะ..."

 

เสียงหวานเจือครางกล่าว

 

 

 

หลังจากปล่อยให้คนรักสุขสมสักพัก

 

ไคย์ก็อยากลองใช้อีกชิ้นที่ดูน่าตื่นเต้นกว่า

 

 

 

"ลองเปลี่ยนมาใช้อีกอันบ้างนะครับ"

 

 

 

"อ...อือ...ตามใจครับ..."

 

 

 

เมื่ออีกฝ่ายยินยอม มือใหญ่จึงค่อยๆดึงสิ่งนั้นออกจากร่างเล็ก

 

แล้วเริ่มสอดใส่อุปกรณ์ที่เป็นแท่งยาวรูปตัวเอส มีปุ่มแข็งสามปุ่มติดกันที่ส่วนปลาย

 

 

 

คนตัวเล็กกัดริมฝีปากด้วยความเสียวซ่าน

 

ขณะที่ปล่อยให้สิ่งแปลกปลอมแทรกสอดเข้าไปในร่างกายของตน

 

 

 

ความโค้งงอที่พอดีกับสรีระทำให้ส่วนปลายสัมผัสจุดไวความรู้สึกอย่างแม่นยำ

 

ชายหนุ่มค่อยๆดึงแท่งยาวนั้น ให้ปุ่มปลายทั้งสามลากผ่านจุดอ่อนไหวช้าๆ

 

ก่อนจะเร่งความเร็วและเพิ่มน้ำหนักมือเมื่ออีกฝ่ายปรับตัวได้แล้ว

 

การกระตุ้นอย่างต่อเนื่องทำเอาผู้ได้รับการปรนเปรอแทบคลั่ง

 

 

 

"อ..อ่ะ...อื้อออ..ไคย์..."

 

เสียงแหบพร่าร้องเรียก

 

 

 

"ครับที่รัก"

 

 

 

"อ..อึก...ยูยะ...อ๊า...อยาก...อืออออ..."

 

 

 

ดูเหมือนว่าแต่ละคำช่างยากเย็น

 

ยูยะจึงตัดสินใจใช้การกระทำแทนคำตอบ

 

 

 

มือเล็กเอื้อมไปกอบกุมแก่นกายที่ตื่นตัวของชายหนุ่มไว้

 

ขยับรูดเร่งเร้า เรียกร้องให้ไคย์ทำในสิ่งที่โหยหา

 

 

 

"คืนนี้...ร้อนแรงจังนะครับ"

 

เสียงแหบพร่ากระซิบหยอก

 

 

 

"ซี้ดด...ย..ยูยะ...ทำ...ขนาดนี้...อึก...แล้วน้า~อื้อ!!"

 

 

 

"ยั่วแบบนี้...อา...ต้องการอะไรครับ..."

 

 

 

"อ๊า... ไคย์อ้ะ... อือออ...อย่าแกล้งสิ...

 

ยูยะ...อ๊ะ...อยากได้...อื้อ...ของไคย์..."

 

 

 

ร่างสูงไม่รอช้า ถอดถอนอุปกรณ์นั่นออกจากทางรักทันที

 

ลุกออกไปลากกระจกเงาบานใหญ่มาไว้ข้างเตียง

 

จับร่างบางให้นอนตะแคงข้างโดยหันหน้าเข้ากระจก

 

ตามเข้าไปซ้อนประกบด้านหลัง หันไปในทางเดียวกัน

 

แขนแข็งแรงยกขาเรียวสวยขึ้นเพื่อเปิดทาง

 

แล้วแทรกกายผ่านผนังอุ่นนุ่มที่บีบตัวราวกับหิวกระหาย

 

 

 

"อ..อ๊า...ไคย์..."

 

เสียงหวานร้องครางอย่างเสียวกระสันเมื่อคนข้างหลังเริ่มขยับ

 

หลับตาหนีภาพน่าอายที่สะท้อนผ่านกระจกเงา

 

 

 

"อ..อา... ยูยะลืมตาสิครับ"

 

 

 

"อื๊อ... ม..ไม่เอา... ยูยะอาย..."

 

 

 

"นะครับ... ยูยะไม่อยากเห็นภาพตอนเรามีความสุขด้วยกันเหรอ?"

 

 

 

"อืมมมม...ม...ไม่เอาอ้ะ...อือออ..."

 

 

 

"นะครับที่รัก"

 

เสียงนุ่มๆกระซิบอ้อนข้างหู

 

ตามด้วยการขบเลียใบหูนิ่มจนคนตัวเล็กคนลุกซู่

 

 

 

"อ...อื้อ... ก็ได้..."

 

 

 

ยูยะค่อยๆลืมตาขึ้นด้วยใจที่เต้นรัว

 

แทบจะหยุดหายใจเมื่อเห็นภาพสะท้อนตรงหน้า

 

 

 

ร่างกายของเขากลายเป็นสีชมพูทั้งตัว

 

สีหน้าและแววตาบ่งบอกชัดเจนว่าตกอยู่ในห้วงปรารถนาอันแสนลึกล้ำ

 

ขาเรียวถูกยกขึ้นจนแทบตั้งฉากกับเตียง

 

เผยให้เห็นส่วนอ่อนไหวที่ตื่นตัวเต็มที่กำลังชูชันชี้กระจก

 

ขณะที่ชายคนรักที่ประกบอยู่ข้างหลังกำลังขบเม้มซอกคอขาวๆ

 

แล้วกระแทกแก่นกายใหญ่โตเข้าไปในร่างกายของเขาอย่างไม่ยั้ง

 

ตัวเขาเองก็ขยับร่วมจังหวะร้อนอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

 

 

 

เขาพยายามกลั้นเสียงครางเพื่อลดความอับอาย

 

ทว่ายิ่งอดกลั้นมากเท่าไหร่ ร่างกายก็ทรมานมากเท่านั้น

 

ยิ่งเห็นร่างของตัวเองบิดเร่า ก็ยิ่งมีอารมณ์พุ่งสูงจนทนไม่ไหว

 

 

 

เมื่อถูกครอบงำด้วยความเปลวเพลิงแห่งตัณหาจนไม่อาจควบคุมตัวเองได้

 

เขารู้สึกอัดอึดตรงส่วนกลางร่างกาย ราวกับมันกำลังจะระเบิด

 

มือเล็กข้างหนึ่งเลื่อนไปกอบกุมส่วนสำคัญของตนเอง แล้วขยับรูดอย่างรวดเร็ว

 

 

 

ภาพยั่วยวนตรงหน้ายิ่งกระตุ้นให้ไคย์ปรนเปรอหนักหน่วงยิ่งขึ้น

 

ส่วนล่างขยับรัวเร็วและแรงจนสองร่างไหวคลอน

 

 

 

ไฟรักแผดเผารุนแรงจนสติหลุดลอย

 

ในห้วงความคิดขณะนี้ มีเพียงความต้องการซึ่งกันและกันเท่านั้น

 

 

 

เพลิงอารมณ์หลอมละลายสองร่างเป็นหนึ่งเดียว

 

ไม่สามารถแยกจากกันได้แม้เสี้ยววินาที

 

 

 

เสียงแห่งความสุขสมดังก้องสู่โสตประสาท

 

กระตุ้นให้บรรเลงเพลงรักอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อนมากขึ้นทุกที

 

 

 

ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกันแนบสนิทราวกับจะกลืนกิน

 

เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดแน่น แลกเปลี่ยนรสหวานที่พาให้มึนเมา

 

 

 

ความเสียวกระสันเพิ่มขึ้นทุกขณะ

 

สัมผัสเบื้องล่างทำเอาทั้งร่างแทบจะมอดไหม้

 

 

 

ร่างเล็กในอ้อมกอดกระตุกสั่นด้วยความสุขสมอย่างถึงที่สุด

 

เสียงหวานกรีดร้องลั่นอย่างกลั้นไม่อยู่

 

 

 

"ไคย์...อ..อ๊าาาาาาาาา!!"

 

 

 

แก่นกายที่ถูกกอบกุมด้วยมือนุ่มปลดปล่อยธารรักออกมาจำนวนมาก

 

แรงกระแทกซ้ำๆจากด้านหลังยิ่งรีดเค้นให้สิ่งนั้นพุ่งทะลัก

 

 

 

ช่องทางเสน่หาบีบรัดจนแก่นกายแกร่งเต้นตุบ

 

ชายหนุ่มสวนกายผ่านผนังนุ่มแน่นสุดแรงขณะที่สะโพกมนขยับรับ

 

เพียงไม่กี่ครั้ง ของเหลวร้อนก็ถูกขับออกจากส่วนปลาย

 

กระทบเนื้ออ่อนๆภายในจนยูยะขนลุกเกรียว

 

 

 

ทั้งสองหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้าทว่าสุขสม

 

ก่อนที่แขนแข็งแรงจะประคองขาเรียวขึ้น แล้วถอนกายออกจากช่องทางแดงช้ำ

 

 

 

"เจ็บรึเปล่าครับ?"

 

เสียงนุ่มทอดถามอย่างห่วงใย

 

 

 

ร่างบางยิ้มอย่างขวยเขิน ส่ายหน้าปฏิเสธเบาๆ

 

 

 

ไคย์ยิ้มให้กับความน่ารักของอีกฝ่าย แล้วจุมพิตเบาๆที่แก้มแดงๆ

 

 

 

"ยูยะน่ากอดจัง"

 

 

 

"น่ากอดก็กอดสิครับ"

 

เสียงหวานกระซิบอ้อน

 

 

 

วงแขนอบอุ่นโอบกระชับร่างบางจนแนบสนิท

 

ยูยะซุกตัวเข้าแอบอิงไอรักจากแผ่นอกกว้าง

 

 

 

มือใหญ่ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างทั้งสอง

 

กระซิบบอกรักกันและกันใต้แสงไฟสลัว

 

 

 

"รักยูยะนะครับ"

 

 

 

"ยูยะก็รักไคย์ครับ"

 

 

 

"ง่วงรึยัง?"

 

ชายหนุ่มเอ่ยปากถามเมื่อสังเกตว่าดวงตาคู่สวยเริ่มปรือ

 

 

 

"ง่วงแล้วอ้ะ~"

 

 

 

"งั้นก็นอนนะ ฝันดีครับ"

 

 

 

"เจอกันในฝันนะครับ"

 

 

 

ริมฝีปากบางจุมพิตเบาๆที่แก้มของคนรัก

 

ค่อยๆหลับตาลงด้วยรอยยิ้ม

 

 

 

ไคย์จ้องมองใบหน้างดงามอย่างเขินๆ

 

แล้วกระซิบถามบางสิ่งที่ทำให้ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง

 

 

 

"ยูยะครับ... แต่งงานกันมั้ย?"

edit @ 11 Apr 2009 21:57:17 by Mattoid

Sweet intoxication 26 Designated daughter [nc-un peu]

posted on 23 Mar 2009 01:55 by mattoid
 

When you walk away


You don't hear me say,

 

"Please, Oh baby, don't go"


Simple and clean is the way that you're making me feel tonight


It's hard to let it go

 

 

 

เสียงเพลงที่ดังขึ้นสร้างความรำคาญไม่น้อยให้กับคนที่หลับอยู่

 

ร่างบางขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะดึงเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมใบหน้าสวยๆไว้

 

พยายามอย่างยิ่ง เพราะไม่อยากให้การนอนอันแสนสุขถูกรบกวน

 

ทว่าพอจบท่อน เพลงนั้นก็เงียบลง

 

 

 

อาซึมะทำท่าจะหลับต่ออย่างสบายใจ

 

แต่จู่ๆ...

 

 


"You're giving me too many things


Lately you're all I need


You smiled at me and said,

 

 

 

ร่างที่จมอยู่ในกองผ้าห่มนุ่มๆเริ่มกระสับกระส่าย

 

 

 

...

 

 

...

 

 

...

 

 

 

 


Hold me.

 

Whatever lies beyond this morning is a little later on.

 

Regardless of  warning

 

The future doesn't scare me at all.

 

Nothing's like before.

 

 

 

"อื๊ออออ... อะไรเนี่ย..."

 

คนสวยโวยวายอย่างงัวเงีย

 

 

 

"หืม??? ก็เพลงไง..."

 

อีกฝ่ายตอบ

 

 

 

"เพลงอะไรเนี่ย จบท่อนแรกก็หยุด แล้วจู่ๆก็ขึ้นมาอีก

 

แถมยัง พ ลี้ ส ส ส ส.... ซะ...ตกใจหมด คนจะนอนอ้ะ..."

 

เสียงหวานยังคงงอแงไม่เลิก

 

 

 

"Simple and Clean ของ Utada Hikaru ไง... เพราะมั้ย?"

 

 

 

"ไม่ได้ถามชื่อเพลงซักหน่อย  เชอะ!!

 

แล้วทำไมต้องมาเปิดเพลงตอนนี้ด้วย ผมนอนอยู่น้า~

 

เพิ่งจะ 8 โมงเอง นอนต่อไม่ได้เหรอ?"

 

 

 

"อืม... นอนสิ เดี๋ยวปิดให้ก็ได้"

 

 

 

"ไม่ต้องเลย... แต่... เฮ้ย!! เดี๋ยวก่อน!! 8 โมงเหรอ???

 

ไม่นะ!!! สายแล้ว!! วันนี้มีเลกเชอร์ตอนแปดโมงครึ่ง"

 

 

 

เท้าเล็กถีบผ้าห่มออกจากตัวทันที

 

ลุกพรวดจากเตียงใหญ่ด้วยความเร่งรีบ

 

ขณะที่จิซาโตะได้แต่แอบอมยิ้ม

 

 

 

นี่แฟนเขาลืมอะไรไปรึเปล่า

 

ก็วันนี้มันวันอาทิตย์ แล้วจะรีบไปมหาวิทยาลัยเพื่อ???

 

 

 

"ตายแล้วๆ ชุดอ่ะ ร้านซักรีดยังไม่เอามาส่ง...

 

ทำไงดีอ้ะ... น้ำก็ยังไม่อาบ...

 

จิซาโตะคร้าบ... ช่วยผมหน่อยน้า~ รีดชุดในตู้ให้หน่อย ไม่ทันแล้วๆๆๆ"

 

เสียงเจือสะอื้นขอร้องอย่างน่าสงสาร

 

 

 

"ไม่"

 

คนถูกขอร้องปฏิเสธอย่างเย็นชา

 

 

 

"นะคร้าบ... ผมสายแล้วจริงๆ นะ..."

 

หยาดน้ำตาใสเริ่มคลอปริ่ม ใกล้จะหยดเต็มที

 

 

 

"แล้วไง?"

 

 

 

 

"ผ..ผมมีเลกเชอร์นะ... ฮึก...ใจร้ายที่สุด... ท.. ทำเองก็ได้..."

 

ในที่สุดก็ร้องออกมาจนได้ ขาเรียวก้าวเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

 

ทั้งๆที่น้ำตาแห่งความน้อยใจยังไหลไม่หยุด

 

 

 

คนขี้แกล้งถึงกับแกล้งไม่ลงเมื่อเห็นน้ำตาของอีกฝ่าย

 

ร่างสูงรีบเดินตามไปปลอบ ทว่ามือเล็กกลับปิดประตูไปซะก่อน

 

 

 

สองหูได้ยินเสียงสะอื้นเล็กๆจากในห้องน้ำ

 

หรือว่า...เขาจะเล่นแรงเกินไป

 

 

 

"อาซึมะ... เปิดหน่อย..."

 

 

 

"ฮือ... ไม่ช่วยแล้วยังจะ..ยังจะมาทำให้ช้าอีก...

 

ม...ไม่ต้องมายุ่งเลย...ฮึก..."

 

 

 

"ขอโทษนะ... แต่ใจเย็นๆก่อนสิ... นะ...

 

วันนี้มันวันอาทิตย์นะ... ไม่ต้องรีบก็ได้... ไม่มีเรียนนะ..."

 

เสียงนุ่มพยายามปลอบ

 

 

 

"หมายความว่าไง?"

 

อาซึมะที่มีเพียงผ้าขนหนูพันกายเปิดประตูออกทันที

 

หยดน้ำที่เกาะบนผิวสีชมพูระเรื่อค่อยๆไหลลงสัมผัสความเนียนละเอียดนั่น

 

ทว่านัยน์ตาชุ่มน้ำกลับจ้องมองใบหน้าอีกฝ่ายอย่างคาดคั้น

 

 

 

"ก็อย่างที่บอก.. วันนี้มันวันอาทิตย์จริงๆนะ..

 

อาซึมะใจเย็นๆก่อนนะ... หยุดร้องไห้ก่อน"

 

เรียวนิ้วเลื่อนขึ้นเช็ดน้ำตาบนแก้มเนียนใส

 

 

 

"จริงเหรอ?"

 

คนตัวเล็กถามอย่างไม่อยากจะเชื่อนัก

 

น้ำเสียงยังคงสั่นเครือ และน้ำตาก็ยังไม่หยุดไหล

 

 

 

"อืม... ถ้าต้องไปเรียนจริงๆ ฉันคงไม่ปล่อยให้นายต้องลนลานแบบนี้หรอก

 

นะ... หยุดร้องนะครับคนดี... วันนี้อยู่ด้วยกันทั้งวันเลยนะ..."

 

จิซาโตะพยายามปลอบประโลม

 

 

 

"จริงๆนะ?"

 

เสียงหวานถามย้ำเพื่อความมั่นใจ

 

 

 

"อืม... ร้องไห้มากเดี๋ยวตาบวมนะ..."

 

 

 

"แล้วทำไม...ฮ..ฮึก...คุณถึงไม่บอกก่อน... ฮึก... รู้มั้ยว่าผมตกใจแค่ไหน..."

 

อาซึมะสะอื้นหนักกว่าเดิม

 

 

 

"ขอโทษนะ... ไม่นึกจะว่าจะคิดมากขนาดนี้...

 

อย่าโกรธเลยนะครับ... นะที่รัก...นะ..."

 

ชายหนุ่มเอ่ยคำหวาน หวังจะให้คนรักดีขึ้น

 

 

 

"รู้มั้ยว่า...ว่าผมเครียดมาก... ทำไมต้องเล่นแรงแบบนี้ด้วย...

 

ใจร้าย... ใจร้ายที่สุด...อ๊ะ!!"

 

 

 

ริมฝีปากบางถูกประกบปิดสกัดทุกคำพูด

 

ดวงตาที่ยังคงปริ่มน้ำเบิกกว้างอย่างตกใจ

 

 

 

วงแขนอบอุ่นสวมกอดร่างที่สั่นเทาแน่น

 

เรียวลิ้นร้อนแตะริมฝีปากนุ่มเบาๆ ก่อนจะฉวยโอกาสรุกล้ำ

 

ไล่รุกรานลิ้นเล็กที่คอยแต่จะหลบหลีก กระทั่งจนมุมต่อความนุ่มนวลนี้

 

แล้วหลอกล่อให้หันมาเกี่ยวกระหวัดแลกเปลี่ยนรสหวานซึ่งกันและกัน

 

อ่อนโยนทว่าเร่าร้อน จนทลายอาการขัดขืนไปได้หมดสิ้น

 

ร่างเล็กที่เคยพยศกลับหลอมละลายอยู่ภายในอ้อมอกแกร่ง

 

 

 

"ขอโทษนะ..."

 

จิซาโตะย้ำ หลังสิ้นสุดการมอบจูบแสนหวาน

 

 

 

"..."

 

ใบหน้าหวานเบือนหนี แม้เจ้าตัวจะยังหอบถี่เพราะความวาบหวามที่ได้รับเมื่อครู่

 

 

 

"อย่าโกรธเลยนะ...นะครับที่รัก... ดีกันนะ..."

 

เขากุมมือคนรักไว้ แล้วประคองขึ้นจุมพิตเบาๆ

 

 

 

"..."

 

ร่างบางนิ่งสนิท บอกได้คำเดียวว่า

 

ง อ น

 

 

 

"ไปนอนต่อมั้ย เพิ่งจะแปดโมงเอง..."

 

จิซาโตะยังคงพยายามจะง้อ

 

 

 

"ไม่เอาแล้ว"

 

แก้มใสพองออกเล็กๆอย่างขัดใจ

 

 

 

"งั้น...ช่วยอาบน้ำให้นะ..."

 

 

 

"ตัวเองก็อาบเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องลำบากก็ได้"

 

คนขี้น้อยใจเริ่มประชด

 

 

 

"ไม่เป็นเป็นไรเลย...นะ... อาบแล้วอาบอีกก็ได้นี่..."

 

พูดจบก็ดันตัวอีกฝ่ายเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่เปิดโอกาสให้ได้เถียง

 

 

 

"ทำอะไรเนี่ย... ออกไปเลยนะ..."

 

มือเล็กผลักแผ่นอกกว้าง หวังให้อีกฝ่ายออกไปพ้นตัว

 

 

 

"ก็บอกแล้วไงว่าจะอาบให้"

 

เขายังดื้อดึง ไม่สนใจอาการต่อต้านแม้แต่น้อย

 

 

 

"เดี๋ยวก็ทำอย่างอื่นอีกอ่ะ... ไม่เอา... ไม่ให้ยุ่งแล้ว..."

 

เสียงหวานงอแงใส่

 

ขณะเดียวกันเจ้าตัวก็ต้องคอยปัดมือซุกซนที่คอยแต่จะมายุ่มย่ามแถวๆต้นขา

 

 

 

"ทำอะไรล่ะ?"

 

เสียงทุ้มหยอกอย่างทะเล้น

 

มือใหญ่ยังคงลูบไล้ผิวเนียนละเอียดอย่างเพลิดเพลิน

 

 

 

"อะ...อืม...ถามตัวเองเหอะ..."

 

 

 

"มีลูกกัน..."

 

ไม่พูดเปล่า ยังถือโอกาสกระตุกปมผ้าขนหนูลงไปกองที่พื้นอีกด้วย

 

 

 

??? มีลูก ???

 

เฮ้ย!!! หรือว่า...???

 

 

 

"นี่... ออกไปเลยน้า~ เดี๋ยวก็ไม่ได้อาบน้ำอีกอ้ะ..อ๊ะ!

 

อืม... ตรงนั้น...อย่านะ...อ..เอามือออกสิ...อื้อออออ..."

 

 

 

"ถ้าไม่หายงอนก็ไม่ปล่อยหรอกคนสวย"

 

[Ctrl+A]

 

อุ้งมือร้อนๆกอบกุมแก่นกายสีหวาน ก่อนจะขยับปลุกเร้า

 

 

 

 

"ฮืมมมม... คนขี้โกง..."

 

 

 

"ว่าไง...ไม่หายงอนก็ไม่ปล่อยนะ"

 

ริมฝีปากอุ่นงับเบาๆที่ใบหูนิ่ม ทำเอาอารมณ์ที่คุกรุ่นเริ่มกระเจิดกระเจิง

 

 

 

 

"อ๊ะ...งั้น...ก็...อืออออ...ม..ไม่ต้องปล่อยแล้ว..."

 

มือเล็กเลื่อนไปเกาะบ่ากว้างคล้ายจะยึดเป็นที่ทรงตัว

 

ใบหน้างดงามซุกซบแผ่นอกหนา ซ่อนความอับอายที่เกิดอารมณ์ง่ายขนาดนี้

 

 

 

"ด้วยความยินดีครับผม"

 

นิ้วแกร่งสนองความต้องการให้ในทันทีโดยการบรรเลงไปตามความยาว

 

บดคลึงส่วนปลายแดงก่ำเบาๆ แล้ววกกลับมาขยับรูดขึ้นลงอีกครั้ง

 

 

 

 

"อะ...อื้มมมม...ม..."

 

 

 

 "เป็นไง... แบบนี้ดีมั้ยครับคนสวย..."

 

 

 

"ฮืมมมมมม...อ๊ะ...อื้ออ...ดี...อา...เอาอีก..อ่ะ...อืออออ..."

 

 

 

ชายหนุ่มละมือจากส่วนที่ตื่นตัวเต็มที่

 

ทำให้คนที่กำลังเคลิ้มต้องครางเครือตัดพ้อ

 

 

 

เขาคุกเข่าลงกับพื้นกระเบื้องเย็นเยียบ

 

 

 

"ใจเย็นๆสิ..."

 

พูดจบก็รับเอาส่วนอ่อนไหวของคนรักเข้าไปในโพรงปากอุ่น

 

มือหนึ่งประคองแก่นกายที่ชูชัน พร้อมๆกับขยับร่วมจังหวะกับริมฝีปาก

 

อีกมือเริ่มรุกล้ำช่องทางสีกุหลาบที่ปากทางกำลังเต้นตุบอย่างโหยหาบางอย่าง

 

 

 

เรียวนิ้วสอดผ่านปากถ้ำที่ร้อนผะผ่าว

 

ผ่านผนังนุ่มชื้นที่คอยแต่จะบีบรัดสิ่งแปลกปลอมที่แทรกเข้ามา

 

ก่อนจะบิดควานไปทั่ว แล้วเล่นกับจุดอ่อนไหวที่เขารู้ตำแหน่งของมันดี

 

สะกิดหยอกจุดนั้นเพียงเบาๆทว่ากระตุ้นได้เหลือเชื่อ

 

 

 

ขาเรียวสั่นระริก แทบทรงกายไว้ไม่อยู่

 

หัวสมองขาวโพลนเมื่อถูกรุกรานหนักหน่วงยิ่งขึ้นทั้งหน้าหลัง

 

เสียงครางรัญจวนใจสลับเสียงหอบกระเส่าอย่างเสียวกระสันดังก้องในห้องน้ำกว้าง

 

แก่นกายรุมร้อน อึดอัด จวนเจียนจะระเบิด

 

 

 

"อื้มมมม...ผ..ผมจะ..ม..ไม่ไหว...อ้ะ! อ๊าาาาาา!!"

 

ร่างบางกระตุกเกร็ง ก่อนจะปลดปล่อยธารรักระลอกใหญ่เข้าสู่โพรงปากร้อน

 

ซึ่งชายหนุ่มก็กลืนกินน้ำหวานนั้นด้วยความเต็มใจ

 

 

 

อาซึมะถึงกับทรุดลงกับพื้น

 

ยังมีเสียงหอบปนครางเบาๆให้ได้ยิน

 

 

 

"เป็นไง... ทรุดเลยเหรอ?"

 

 

 

"ชอบแกล้งอ้ะ~"

 

คนสวยตัดพ้อเสียงกระเส่า

 

 

 

"อาบน้ำก่อนเถอะ... เดี๋ยวไปข้างนอกกัน..."

 

 

 

"ไปไหนอ่ะ~ ผมหมดแรงแล้วน้า~"

 

 

 

"อ้าว? ชวนแล้วนะ จำไม่ได้เหรอ? เดี๋ยวเราไปมีลูกกัน!!"

 

จิซาโตะยืนยันเสียงหนักแน่น

 

 

 

"แล้วที่ทำไปเมื่อกี๊ล่ะ?"

 

คนตัวเล็กกว่าถามอย่างอายๆ

 

 

 

"เมื่อกี๊เหรอ? นั่นเป็นแค่ขั้นตอนหนึ่งในการผลิตลูก

 

ลูกจริงๆต้องออกไปข้างนอก รับรองได้เลี้ยงแน่ๆ"

 

 

 

"อะไรอ่ะ??? งง???"

 

 

 

"เอาน่า... เดี๋ยวไปกัน.. อาบน้ำก่อนนะจะได้สบายตัว... มา...ฉันทำให้เอง...

 

คนอะไรไม่รู้...น่ากินไปทั้งตัวเลย.. ขนาดที่ปล่อยออกมายังหวานซะจนอยากได้อีกหลายๆรอบ"

 

เสียงนุ่มๆพร่ำประโลมถ้อยคำน่าอายใส่ จนใบหน้างดงามแดงก่ำถึงใบหู

 

 

 

"ถ้าอยากได้...ก็เอาสิฮะ..."

 

 

 

...

 

 

...

 

 

...

 

 

 

 

"สรุปว่าจะพาไปไหนเนี่ย?"

 

เสียงหวานถามอย่างสงสัย

 

เมื่อสังเกตได้ว่าคนรักกำลังขับรถพาเขาไปในเส้นทางที่ไม่คุ้นเคย

 

 

 

"Somewhere"

 

จิซาโตะพูดหน้าตาเฉย

 

 

 

"ขอบคุณฮะ แบบนี้ไม่ต้องตอบก็ได้"

 

 

 

"อืม จริงด้วย"

 

 

 

"นี่ประชดอยู่นะ"

 

ว่าแล้วก็ส่งสายตาค้อนเล็กๆไปให้

 

 

 

"โอ๋ๆ พูดเล่นนะ อย่าเพิ่งงอนสิครับคนสวย นี่ไง ถึงแล้ว"

 

 

 

รถยนต์สีดำขลับจอดเทียบทางเท้า ก่อนที่ร่างสูงจะอ้อมมาเปิดประตูให้คนรัก

 

ขาเรียวก้าวลงจากรถ พลางกวาดสายตามองอย่างสงสัย

 

 

 

"อะไรเนี่ย??? งง??? ร้านถ่ายรูป? ข้างๆก็มีร้านเฟอร์นิเจอร์ นู่นก็ร้านตัดผม

 

ถัดไปก็ร้านขายซีดี แล้วก็มีร้านอาหารติดกันเป็นแถบ???

 

ทำไมแถวนี้ร้านเยอะจัง คุณพามาทานข้าวเหรอฮะ???"

 

 

 

"เปล่า"

 

 

 

"อ้าว??? แล้วมาทำไมอ่ะ"

 

 

"ก็จะพามาผลิตลูก นู่น...มองไปฝั่งตรงข้ามสิ"

 

 

 

อาซึมะทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย แต่..

 

เฮ่ย!!! Motelนี่หว่า!!!

 

 

 

"คิดอะไรของคุณเนี่ย!!"

 

เสียงหวานโวยวายด้วยใบหน้าแดงก่ำ

 

 

 

"แล้วนายคิดอะไรอยู่ล่ะ?"

 

คนถูกโวยย้อนถามกลั้วหัวเราะ

 

 

 

"ลามกอ้ะ!! ไม่เอานะ!! ทำไมต้องมาทำในที่แบบนี้ด้วยอ้ะ!!"

 

 

 

"..."

 

 

 

"นี่!! พูดอะไรบ้างสิ  ลามกเกินไปแล้วนะ!!

 

ที่บ้านยังพอรับได้ แต่นี่มัน.. ไม่เอาอ้ะ!! ถ้าเป็นที่นี่ผมไม่ยอมนะ!!"

 

 

 

"ทำไมล่ะ?"

 

ชายหนุ่มถามเสียงเรียบ

 

 

 

"ก็..ก็..ถ้ามีใครแอบถ่ายอ้ะ..."

 

 

 

"แอบถ่ายแล้วไง?"

 

 

 

"คุณเป็นคนทำก็ไม่เสียหายนี่ แต่ผมอ่ะถูกทำ มันอายนะ"

 

 

 

"อายทำไม ก็แค่เดินเข้าไป แป๊บเดียวก็เสร็จ"

 

พูดจบก็ทั้งดึงทั้งลากร่างบางที่ขัดขืนสุดชีวิตให้ตามไป

 

เสียงใสโวยวายลั่น ทั้งขู่ ทั้งบ่น ทั้งงอแงไปตลอดทาง

 

กระทั่งมาหยุดหน้าประตูกระจกใส

 

 

 

ใบหน้างดงามหันกลับมามองอย่างงุนงง

 

พร้อมกับส่งสายตาสุดสงสัยไปให้คนที่ยืนยิ้มทะเล้นอยู่ตรงหน้า

 

 

 

"งงอะไรเหรอ?"

 

เสียงทุ้มถามหยอก

 

 

 

"อ้าว? ทำไม?"

 

 

 

"ก็นี่ไงที่จะพามา น่าอายตรงไหนล่ะคนสวย?"

 

 

 

เพล้ง!!!

 

หน้าแตกเป็นเสี่ยงๆ

 

 

 

"เปล่า... ก็... ไม่มีอะไรฮะ..."

 

อาซึมะแก้ตัวทันควัน แต่คิดเหรอว่าคุณสามีจะดูไม่ออก

 

"อืม...ท่าทางจะอาการหนักแฮะเรา ลืมมองไปว่าใกล้ motel ก็มีร้านสัตว์เลี้ยง

 

น่าอายชะมัดเลยอ้ะ คิดได้ยังไงเนี่ย โอ๊ย..."

 

ว่าแล้วก็บ่นอุบอิบกับตัวเองเบาๆ ทว่าเสียงนั่นก็ยังลอดเข้าหูจิซาโตะจนได้

 

 

 

"Motel? อยากเข้าด้วยกันล่ะสิ?"

 

 

 

ใบหน้าหวานนิ่งค้างด้วยความตกตะลึง

 

พระเจ้า!! นอกจากจะ Perfect pitch แล้วยังจะหูทิพย์อีก

 

 

 

"ป..เปล่า.."

 

 

 

"จะเข้าก่อนมั้ย เข้าเสร็จก็มีลูกพอดี ทำต่อจากเมื่อเช้าไง"

 

 

 

"คนลามก  >///<"

 

 

 

"555+ ไปครับที่รัก เข้าไปดูกัน"

 

 

 

"อื้ม..."

 

สุดท้ายก็ยอมเกาะแขนแกร่งตามเข้าไปในร้านแต่โดยดี

 

(ถ้าไปดีๆตั้งแต่แรกก็ไม่โดนแบบนี้หรอกลูก)

 

 

 

......................................................................................................................

 

 

 

 

 

...........................................................................

 

 

 

 

 

.............................

 

 

 

 

"เป็นไง... ถูกใจอะไรบ้างมั้ย?"

 

จิซาโตะถามอย่างอ่อนโยน

 

 

 

"อืม... ผมชอบลูกหมาตัวนี้อ้ะ น่ารักจัง~  ว่าแต่...ทำไมจู่ๆถึงพามาซื้อล่ะครับ?"

 

คนสวยเงยหน้าขึ้นถาม ขณะที่มือเล็กยังคงสนุกอยู่กับการลูบขนนุ่มๆของเจ้าตัวน้อย

 

 

 

"ก็...เราอยู่ด้วยกันมานานอ่ะนะ แล้วก็...แบบ...มีอะไรกันแล้วใช่มั้ย?

 

ก็อยากมีลูกด้วยกันนะ แต่ก็..มันมีไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ...

 

คือ..แบบว่า..เลยพามาเลือกอะไรไปเลี้ยงไง 

 

จะได้ช่วยกันดูแลอ้ะ.. แบบ...เอ่อ...พ่อแม่ลูกไง"

 

ชายหนุ่มตอบอย่างอ้อมแอ้ม (อายเป็นเหมือนกันนะเว้ย!!)

 

 

 

"จริงเหรอฮะ?   >///<"

 

จะว่าซึ้งก็ซึ้ง จะว่าเขินก็เขิน

 

 

 

"อืม... เราจะได้ช่วยกันดูแลเขาไง อบอุ่นดีออก"

 

 

 

"อื้ม... มีพ่อ แม่ แล้วก็ลูกน่ารักๆ เนอะ >///<"

 

ดวงตากลมเป็นประกายฉายแววดีใจอย่างปิดไม่มิด

 

 

 

"ครับ..ว่าแต่อาซึมะอยากได้ตัวไหนเนี่ย?"

 

 

 

"ก็..แล้วแต่คุณสิฮะ? อืม..ช่วยกันเลือกสิครับ..

 

ทีตอนทำยังช่วยกันเลยน้า~  >///<"

 

ประโยคสุดท้ายเบาราวกับเสียงกระซิบ

 

 

 

"งั้นก็เลือกเอาที่ชอบแหละ"

 

 

 

"แล้วคุณล่ะฮะ?"

 

 

 

"ก็..เราเป็นคนคนเดียวกันแล้ว ไม่ใช่เหรอ?"

 

 

 

"อ..อื้ม..." >///<

 

 

 

"สรุปว่าเอาตัวไหนดี?"

 

 

 

"งั้น...เทอร์เรียสีขาวนี่เป็นไงฮะ?"

 

 

 

"หืม? ก็น่ากิน เอ๊ย! น่ารักดีนี่.. ยังเด็กอยู่เลย..."

 

 

 

"ตัวเมียครับ... คุณชอบมั้ยอ่ะ~"

 

 

 

"ยังไงก็ได้... ฉันชอบทุกอย่างที่มาจากนาย"

 

ว่าพลางจ้องมองลึกลงไปในดวงตาหวานฉ่ำ

 

ทำเอาใบหน้างดงามแดงซ่านโดยไม่รู้ตัว

 

 

 

"บ้า~ คนอื่นได้ยินหมดนะ"

 

เสียงใสๆบ่นอุบอิบ ทั้งๆที่ยิ้มแก้มแทบปริด้วยความปลื้มใจ

 

 

 

"เอาตัวนี้ใช่มั้ย?"

 

 

 

"คร้าบ~"

 

 

 

ร่างสูงจงใจขยับเข้าใกล้ แสร้งบ่นพึมพำข้างใบหูนิ่ม

 

"เฮ้อ~ กว่าจะได้ลูกสักคน เอ๊ย! สักตัวนี่เหนื่อยเนอะ

 

ดูสิ ทำตั้งหลายรอบ ได้มาแค่ตัวเดียวเอง

 

อย่างนี้ถ้าอยากได้อีกซักตัวต้องทำกี่รอบเนี่ย...

 

อืม... ตั้งแต่คืนแรกที่เจอกันก็ 1..2..3..4..5..แล้วก็มีตอนไปเที่ยวอีก...อืม.."

 

 

 

"นี่!! หยุดพูดเลยนะ!! ลามกอ้ะ!!"

 

มือเล็กผลักอกแกร่งให้ออกห่างอย่างขวยเขิน

 

 

 

"เจ็บนะ"

 

จิซาโตะแสร้งเซไปชนผนังร้าน

 

 

 

"เป็นอะไรรึเปล่าครับ?"

 

ร่างบางรีบวิ่งเข้าไปประคอง

 

 

 

"เป็นห่วงล่ะสิ?"

 

เสียงทุ้มหยอก

 

 

 

"เปล่าซะหน่อย.. ก็..ก็แค่...เอ่อ...กลัวทำให้เจ็บแค่นั้นแหละน่า..

 

พอเหอะๆ รีบซื้อแล้วออกจากร้านได้แล้วฮะ.."

 

อาซึมะรีบเปลี่ยนเรื่องแก้เขิน

 

ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกจากร้านพร้อมๆกับลูกสุนัขขนฟูสีขาว

 

เจ้าตัวเล็กที่เป็นเหมือนตัวแทนความรักของทั้งคู่

 

 

 

แต่กว่าจะเลือกได้ก็เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกันแฮะ...

edit @ 26 Mar 2009 22:33:54 by Mattoid

edit @ 26 Mar 2009 22:38:19 by Mattoid

Sweet intoxication 29 Sexhume [nc]

posted on 22 Mar 2009 17:28 by mattoid

 

เช้าแล้ว ร่างบางนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่คนเดียวที่ปลายเตียง

 

ไคย์ลืมตาตื่น สังเกตว่าคนรักไม่ได้นอนอยู่ข้างๆ จึงรีบลุกขึ้นถาม

 

 

 

"ตื่นแล้วเหรอครับ?"

 

 

 

ยูยะหันหน้ามาช้าๆ ดวงตาสดใสดูหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

 

 

 

"ยูยะ เป็นอะไรรึเปล่า?"

 

 

 

"เปล่า ก็แค่ไม่ได้นอนนิดหน่อย"

 

เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

 

 

 

"ทำไมล่ะครับ? มีอะไรไม่สบายใจเหรอ?"

 

 

 

"เปล่าครับ ก็แค่เรื่องเล็กๆสำหรับไคย์"

 

 

 

"เรื่องอะไรอ่ะ???"

 

 

 

"ไม่รู้สิ ช่างมันเถอะ"

 

 

 

"ยูยะ..."

 

 

 

"พอเถอะนะ ยูยะไม่อยากพูดแล้ว"

 

 

 

"ก็ได้ครับ แต่มีอะไรก็บอกนะ ไคย์เป็นห่วง"

 

 

 

"..."

 

ยูยะนั่งเงียบอยู่อย่างนั้นสักพัก กระทั่งร่างสูงยอมลุกไปอาบน้ำ

 

ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะรำพึงกับตัวเองเบาๆ

 

 

 

"ไม่เข้าใจอะไรเลยสินะ ต้องให้บอกกันทุกเรื่องเลยใช่มั้ย?"

 

 

 

 

 

 

แล้วตลอดทั้งวันก็มีแต่ความเงียบ

 

ไม่ว่าไคย์จะชวนคุยแค่ไหน อีกฝ่ายก็ยังถามคำตอบคำ

 

หลังผับปิด คนน่ารักของเขาก็ไม่ยอมให้ไปส่ง

 

ชายหนุ่มได้แต่สงสัยว่า ตัวเองทำอะไรผิด

 

 

 

 

 

........................................................................

 

 

 

 

.........................................

 

 

 

 

................

 

 

 

 

 

ไคย์ถือโอกาสใช้วันว่างๆง้อยูยะ

 

เขาโทรศัพท์ไปหาด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร

 

ร่างบางรีบวิ่งมารับสายทั้งๆที่ยังแต่งตัวไม่เรียบร้อย

 

 

 

"ยูยะครับ..."

 

เสียงทุ้มถูกทำให้สลดลง หวังให้อีกคนใจอ่อน

 

 

 

"..."

 

คนสวยรับสายแล้ว แต่ก็ยังเงียบ รอดูท่าทีของอีกฝ่าย

 

 

 

" ไม่พูดกับไคย์ตั้งหลายวัน ไคย์เหงาจะแย่แล้วนะ"

 

 

 

"..."

 

 

 

"ไม่ได้ยินเสียงของคนที่ตัวเองรักอ่ะ มันทรมานนะครับยูยะ"

 

ร่างสูงพยายามอ้อนอีก

 

 

 

"แล้วมาบอกผมทำไมล่ะ?"

 

เสียงหวานยอกย้อน ทั้งๆที่ใจอ่อนยวบตั้งแต่ได้ยินเสียงแล้ว

 

 

 

"ก็... อยากให้คนคนนั้นรู้นี่นา ว่าเวลาที่ห่างกัน มันคิดถึงมากขนาดไหน"

 

 

 

"ก็...ก็ไปบอกคนนั้นของไคย์สิ"

 

ปากยังคงประชด ทั้งๆที่แอบยิ้ม

 

 

 

"ก็บอกอยู่นี่ไงครับ ที่รัก"

 

 

"บ้า!"   >///////<

 

เมื่อเจอคำหวานตรงๆ ก็ถึงกับเก็บอาการไม่อยู่

 

 

 

"นี่... วันนี้มาทานข้าวบ้านไคย์นะครับ"

 

เสียงนุ่มถือโอกาสอ้อนต่อทันที

 

 

 

"จะท้องเสียมั้ยเนี่ย?"

 

เสียงใสหยอกเล่น

 

 

 

"อ๋อ แม่ทำกับข้าวครับ รับรองว่าปลอดภัย"

 

 

 

"อืม... ก็ได้ครับ กี่โมงอ่ะ?"

 

 

 

"ก็...เนี่ย กำลังเดินออกจากลิฟต์"

 

 

 

"ว่าไงนะครับ???"

 

 

 

"อ๋อ... เมื่อกี๊ออกจากลิฟต์ ตอนนี้ใกล้ถึงประตูห้องแล้ว"

 

 

 

"ล้อเล่นน่า?!"

 

คนสวยอุทานอย่างตกใจ ขึ้นมาได้ไง คีย์การ์ดก็ไม่มี

 

แล้วมาถึงห้องตอนเขาอยู่ในชุดผ้าขนหนูผืนเดียวเนี่ยนะ???

 

 

 

"จริงๆ เนี่ย ถึงแล้ว"

 

 

 

"เดี๋ยวๆ ตอนนี้ยูยะไม่ว่างเปิด"

 

 

 

"ไม่เป็นไร ยูยะเคยให้กุญแจไคย์ไว้ เปิดเองก็ได้"

 

 

 

"เดี๋ยว!! อย่าเพิ่ง!!!"

 

เสียงหวานร้องห้าม

 

 

 

ขณะเดียวกัน ร่างสูงก็เปิดประตูพรวดเข้ามา

 

 

 

"หวัดดีครับคนสวย"

 

 

 

ภาพตรงหน้าทำเอาไคย์ตะลึง

 

เมื่อคนรักของตัวเองนั่งเกือบเปลือยอยู่บนเตียง

 

แถมเส้นผมที่เปียกลู่ และหยดน้ำที่ยังเกาะบนผิวขาวเนียนยิ่งทำให้ดูยั่วยวน

 

 

 

>///<

 

 

>/////<

 

 

>///////<

 

 

 

"ก็บอกว่าอย่าเพิ่ง!!"

 

เสียงหวานโวยวายใส่คนที่ยังยืนค้าง รีบคว้าผ้าห่มบนเตียงมาคลุมตัว

 

ก่อนจะวิ่งเข้าไปแต่งตัวในห้องน้ำด้วยใจที่เต้นรัว

 

 

 

 

 

.....................................................................

 

 

 

 

 

"จะมาทำไมไม่บอกก่อน?"

 

คนตัวเล็กงอแงใส่ด้วยใบหน้าที่ยังแดงก่ำ

 

 

 

"ก็.. กะจะไม่ให้ปฏิเสธนี่นา... ไม่นึกว่าจะ...เอ่อ..."

 

 

 

"แล้วทำไมเมื่อกี๊ต้องจ้องขนาดนั้นด้วยอ้ะ!!"

 

 

 

"ก็...สวยอ่ะ เลยมองเพลินไปนิดนึง"

 

 

 

"แล้วนี่ขึ้นมาได้ไงเนี่ย???"

 

 

 

"ก็...บอกยามว่าจะมาหาแฟนแต่ไม่มีคีย์การ์ด เค้าก็ให้แลกบัตรไว้"

 

 

 

"จริงๆเล้ยยยยย..."    >///////<  

 

 

 

"แต่คุ้มนะ ได้มาเห็นอะไรสวยๆงามๆ"

 

 

 

"ถ้ายังไม่หยุดพูดเรื่องนี้ ยูยะจะงอนต่ออีกรอบจริงๆด้วย"

 

 

 

"ครับๆ อย่างอนนะ"

 

 

 

"อืม..."

 

 

 

"ไปกันเลยมั้ย?"

 

 

 

"ครับ แต่ยูยะขอแวะซูเปอร์มาร์เก็ตก่อนนะ ซื้อของฝากคุณแม่อ่ะ"

 

 

 

"อ๋อ.. เอาใจแม่สามีนั่นเอง ได้ครับๆ"

 

ไคย์หยอกล้อด้วยน้ำเสียงทะเล้น

 

ทำเอาใบหน้าสวยที่เพิ่งหายแดงได้ไม่นานต้องขึ้นสีเรื่ออีกครั้ง

 

 

 

....................................................

 

 

.........................

 

 

 

 

 

"อืม... ได้ผลไม้ให้คุณแม่แล้ว ต่อไปก็ขนมของมิกิ"

 

ร่างบางพูดด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเดินตรงไปที่ตู้ไอศกรีม

 

 

 

ไคย์มองตามคนน่ารักอย่างหลงใหล

 

ดีใจจริงๆ ที่ได้นางฟ้าแบบนี้มาเป็นแฟน

 

 

 

แต่เดี๋ยว... ผู้หญิงข้างๆยูยะนี่คุ้นๆแฮะ

 

มองจากข้างหลัง... ทรงผมแบบนี้... แต่งตัวแนวนี้...

 

แล้วข้างๆมีป้าที่ไหนยืนอยู่ด้วย เหมือนเคยเห็นหน้าป้านี่ที่ไหน...

 

ใครวะ??? ช่างเหอะ     =.=

 

 

 

"พี่ยูยะ!!"

 

เด็กสาวร้องเรียกอย่างตื่นเต้น

 

 

 

"น..น้องคาริน.."

 

เสียงหวานเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างตกใจ

 

 

 

"พี่มาทำอะไรคะ?"

 

 

 

"ก็...มาซื้อของสิครับ..."

 

เออ...นี่ก็ถามแปลก

 

 

 

"นี่... แม่ของคารินค่ะ พี่จำได้มั้ย?"

 

 

 

"อ๋อ ครับ หวัดดีครับ"

 

 

 

"แล้วนี่ค่ะแม่ พี่ยูยะ เพื่อนของพี่ไคย์ คนที่หนูโทรหาบ่อยๆอ่ะค่ะ"

 

 

 

"พี่ยูยะ พี่ไคย์มาด้วยมั้ยคะ?"

 

 

 

"อ..เอ่อ..."

 

คนสวยอึกอัก ไม่อยากโกหก แต่ก็ไม่อยากให้เจอกัน

 

 

 

"อ๋อ... นี่ไง พี่ไคย์ยืนอยู่ตรงนั้น!!"

 

ร่างเล็กเดินตรงเข้าไปหาแทบจะทันที

 

ยูยะกำลังจะเดินตามไป แต่ก็ถูกคุณป้ามหาภัยรั้งตัวไว้

 

 

 

"นี่.. น้าว่าเราปล่อยให้สองคนนี้อยู่ด้วยกันดีมั้ย?

 

ท่าทางลูกน้าจะชอบเพื่อนเธอ เราน่าจะช่วยสนับสนุนนะ"

 

ถ้อยคำจากหญิงสูงวัยตรงหน้าทำเอาร่างบางชะงัก

 

 

 

"แต่ว่า..."

 

เขาอยากจะคัดค้าน แต่ก็ไม่กล้าบอกไปตรงๆ ว่า หึ ง ม า ก

 

ยิ่งเห็นสายตาที่เด็กนั่นมอง ส า มี ของตัวเอง ก็ยิ่งกระวนกระวาย

 

 

 

"นี่... น้าว่าเราไปตรงนั้นดีกว่านะ"

 

ว่าแล้วก็ฉวยโอกาสลากร่างบางให้เดินตามไปอย่างจำยอม

 

 

 

...........................................................

 

 

.........................

 

 

 

 

"ขอโทษนะคร้าบ~"

 

เสียงทุ้มง้อคนตัวเล็กที่นั่งงอนอยู่บนที่นั่งข้างคนขับ

 

 

 

"สนุกมั้ยล่ะ?"

 

เสียงหวานย้อนถามอย่างน้อยใจ

 

 

 

"ไม่เห็นสนุกเลย มัวแต่คิดถึงคนบางคนอยู่อ่ะ"

 

 

 

"ไม่ต้องมาพูดเลย"

 

 

 

"โธ่... ยูยะอ่ะ ยิ้มหน่อยนะครับ"

 

 

 

คนสวยหันมาแลบลิ้นให้อย่างหมั่นไส้

 

ก่อนจะกดเปิดเพลง หลีกเลี่ยงการสนทนาเอาดื้อๆ

 

 

 

 

 

 

..............................................................

 

 

 

 

...................................

 

 

 

 

 

 

ชายหนุ่มเลี้ยวรถเข้าจอด ก่อนจะอ้อมมาเปิดประตูให้คนรัก

 

ช่วยกันถือถุงขนมเดินเข้าบ้านไปอย่างเงียบๆ

 

 

 

ไคย์เดินนำหน้าเข้าไปก่อน

 

ตรงเข้าไปหาหญิงวัยกลางคนที่กำลังล้างผัก

 

 

 

"แม่ครับ วันนี้ผมพาแฟนมาค้างบ้าน"

 

มือกีต้าร์หนุ่มพูดอย่างลืมตัว แล้วประโยคที่ว่าก็ทำเอาร่างเล็กสะดุ้งเฮือก

 

 

 

คุณแม่หันมายิ้มอย่างใจดี ก่อนจะตกใจไม่แพ้กัน

 

 

 

"เอ่อ... ยูยะเหรอลูก???"

 

 

 

"เอ่อ... ยูยะเหรอลูก???"

 

 

 

ทั้งสามคนต่างตกตะลึง มองหน้ากันและกัน

 

 

 

"เอ่อ..คือ...วันนี้ยูยะจะมาค้างด้วยครับแม่"

 

ไคย์ตั้งสติได้ก่อน จึงค่อยๆอธิบาย

 

 

 

"แล้ว...แฟนลูกล่ะ?"

 

หญิงวัยกลางคนเอ่ยถาม

 

 

 

"เปล่าครับแม่...ยูยะไง..."

 

เขาพยายามตอบเลี่ยง

 

 

 

"ยูยะนี่...แฟนลูกเหรอ?"

 

เธอยังคงไม่เข้าใจ มองหน้าเจ้าลูกชายก็ดูงงๆ

 

แล้วใครจะช่วยอธิบายได้เนี่ย???

 

 

 

"เปล่าครับคุณน้า...คือ...เมื่อกี๊ไคย์คงพูดผิดฮะ

 

สงสัยจะเพ้อ อยากมีแฟนมากไปหน่อย อย่าใส่ใจเลยครับ"

 

ยูยะรีบช่วยแก้ตัว พยายามซ่อนสีหน้าแววตาให้แนบเนียนที่สุด

 

 

 

"เหรอจ๊ะ?"

 

 

 

"ครับ... ยังไงวันนี้ผมขอรบกวนคุณน้าด้วยนะฮะ

 

เอ่อ... ผมซื้อผลไม้มาฝากคุณน้าด้วยครับ...

 

จะให้ผมเอาไว้ไปไหนดีครับ?"

 

เสียงหวานรีบฉวยโอกาสเปลี่ยนเรื่อง

 

 

 

"ตายจริง ขอบใจมากลูก แต่ไม่เห็นต้องลำบากเลยนี่จ๊ะ

 

เดี๋ยว แ ม่ จัดการเองจ้ะ ลูกไปเก็บของเถอะ

 

นอนห้องไหนดีล่ะ  ไคย์เตรียมห้องไว้ให้เพื่อนรึยังลูก?"

 

คุณแม่ก็ยังคงใจดีอยู่วันยังค่ำ

 

 

 

"นอนห้องผมก็ได้... ขี้เกียจจัดใหม่..."

 

ชายหนุ่มอ้าง

 

 

 

"ใช่ครับ ผมก็ไม่อยากทำให้ลำบากด้วย"

 

ยูยะสนับสนุนด้วยรอยยิ้ม

 

 

 

"งั้นก็... รกหน่อยนะจ๊ะ"

 

เธอหัวเราะเบาๆอย่างเอ็นดูในความน่ารักของเพื่อน(?)ลูกชาย

 

แม้ลึกๆจะยังคงข้องใจกับคำพูดชวนสงสัยนั่น

 

 

 

 

 

.............................................................................

 

 

 

 

 

........................................

 

 

 

 

 

 

 

"กับข้าวเสร็จแล้วจ้ะ มาช่วยกันยกนะลูก"

 

 

 

"ว้าววว~ น่าทานจัง พี่ยูยะต้องทานเยอะๆนะคะ"

 

เสียงใสอ้อนขึ้นจากน้องสาวคนเล็ก

 

 

 

"ครับ... มิกิก็ต้องทานเยอะๆ จะได้โตเร็วๆ นะ"

 

หนุ่มหน้าหวานส่งยิ้มให้ คุณแม่เองก็พยักหน้าเห็นด้วย

 

 

 

"หนูโตแล้วนะ..."     [ - -  ํ]

 

 

 

"จ้ะๆ โตก็โต"

 

ยูยะหัวเราะคิกคัก ก่อนจะตักกับข้าวเอาใจว่าที่น้องสะใภ้

 

 

 

"อิจฉานะ"

 

ไคย์แอบกระซิบอย่างน้อยใจ

 

มือเล็กจึงแอบตักใส่จานให้บ้าง

 

 

 

แบบนี้รึเปล่านะ...ที่เรียกว่าครอบครัว???

 

 

 

 

 

 

.............................................................................................

 

 

 

.................................................................

 

 

 

..................................

 

 

 

 

 

 

"เป็นไงบ้างครับคนสวย?"

 

ไคย์ถามทันทีที่ทั้งคู่เข้ามาในห้องนอน

 

 

 

"ก็...รู้สึกดีมากๆเลยอ้ะ อบอุ่นดีจัง"

 

เสียงหวานตอบด้วยรอยยิ้มเขิน

 

"ไคย์ว่าคืนนี้มิกิจะเข้ามานอนด้วยมั้ย?"

 

 

 

"ไม่รู้สิ แต่ยังไงไคย์ก็ไม่ยอมหรอก นานๆทียูยะจะมานอน"

 

 

 

"ซะงั้นอ่ะ  >///////<  นอนด้วยกันก็ได้ ไม่เห็นเป็นไรเลย"

 

 

 

"ไม่เอา !!"

 

เสียงทุ้มตอบอย่างจริงจัง จนอีกฝ่ายหัวเราะออกมา

 

 

 

"นี่... งั้นยูยะไปอาบน้ำก่อนนะ"

 

 

 

"อาบด้วยได้ป่ะ?"    ^3^ ~*

 

 

 

"ไม่ต้องเลย"   >///////<

 

 

 

.................................................

 

 

 

 

ร่างบางนั่งฮัมเพลงอย่างสบายใจอยู่ที่ปลายเตียง

 

กระทั่งชายหนุ่มเดินกลับเข้ามาในห้องทั้งๆที่ผมเปียกโชก

 

แถมยังเอาผ้าขนหนูไปพาดไว้ที่ราวตรงระเบียงหน้าตาเฉย

 

 

 

"นี่... สระผมแล้วทำไมไม่เช็ดอ่ะ?"

 

 

 

"อ๋อ... ขี้เกียจ..."

 

 

 

"เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก..."

 

เสียงหวานบ่นอุบอิบ

 

 

 

"เป็นห่วงอ่ะดิ"

 

 

 

"เปล่าซะหน่อย..."   >///////<

 

 

 

"เหรอ... งั้นก็นอนเลยแล้วกัน"

 

พูดจบก็ล้มตัวลงนอนข้างตักของคนรัก

 

 

 

"ดื้อชะมัด..."

 

ยูยะลุกไปหยิบผ้าขนหนูผืนเดิม

 

 

 

"ขึ้นมานั่งดีๆสิครับ"

 

 

 

มือเล็กเช็ดผมที่ชุ่มน้ำอย่างตั้งใจ

 

น่ารักจนใครบางคนต้องเอ่ยปากชม

 

 

 

"ยูยะน่ารักจัง"

 

 

 

"ทำไมอยู่ๆมาชมกันแบบนี้เนี่ย..."

 

ริมฝีปากแดงคลี่ยิ้มบางๆอย่างเขินอาย

 

 

 

"ก็... ไคย์ชอบตอนที่ยูยะเป็นแบบนี้นี่นา..."

 

 

 

"แบบไหนล่ะ?"   >/////<

 

 

 

"ก็... ไม่รู้สิ พูดไม่ถูกอ่ะนะ   - -

 

รู้สึกเวลาที่เราไม่ทะเลาะกันมีความสุขมากกว่าเยอะเลย"

 

 

 

"ยูยะก็ชอบเวลาแบบนี้เหมือนกัน  ^ ^ "

 

 

 

"งั้น เราอย่าทะเลาะกันอีกเลยได้มั้ย? นะครับ..."

 

 

 

"ครับ..."

 

 

 

"นี่...ไคย์ไม่ค่อยอยากให้ยูยะงอนเลยอ่ะ"

 

 

 

"ยูยะขอโทษน้า~ กับบางเรื่อง...ยูยะก็อดไม่ได้..."

 

 

 

"เรื่องอะไรครับ?"

 

 

 

"ไคย์ชอบผู้หญิงมั้ย?"

 

ยูยะถามกลับด้วยน้ำเสียงจริงจังแทนที่จะตอบ

 

 

 

"ผู้หญิงเหรอ?"

 

เสียงทุ้มทวนคำถาม

 

"ผู้หญิงน่ะ บางทีก็ชอบมองนะ แต่ถ้าจะให้คบกันก็คงไม่เอาหรอก"

 

 

 

"ทำไมอ่ะ???"

 

 

 

"ก็ไคย์มียูยะอยู่แล้วทั้งคนนี่ รักมากด้วย"

 

 

 

"แล้ว...เอ่อ...แบบว่า...ไคย์เคยคิดอยากให้ยูยะเป็นผู้หญิงมั้ย?"

 

 

 

"ทำไมถามแบบนั้นล่ะครับ?"

 

 

 

"เปล่า...ก็...สงสัยอ่ะครับ เห็นไคย์ชอบเรียกยูยะว่าคนสวย

 

ก็แค่อยากรู้ว่าจริงๆแล้วไคย์รู้สึกยังไง อยากให้ยูยะทำตัวเป็นผู้หญิงเหรอ?"

 

 

 

"เปล่าเลยครับ ก็ยูยะสวยจริงๆนี่นา ผิวเนียน หน้าใส น่ารักมากด้วย

 

ไม่ว่ายูยะจะเป็นยังไงไคย์ก็รัก ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนตัวเองนี่ครับ"

 

 

 

"ขอโทษนะครับ ถ้าบางทียูยะไม่ได้เป็นแบบที่ไคย์ชอบ

 

ไม่ได้อ่อนหวาน ไม่ได้เรียบร้อยบอบบาง แล้วก็ไม่ได้อยากเป็นผู้หญิงด้วย"

 

 

 

"คิดมากทำไมล่ะครับ ก็บอกแล้วไงว่ารักทุกอย่างที่เป็น

 

ยูยะเป็นผู้ชายนี่ครับ ไม่ผิดหรอกที่ผู้ชายจะรักกัน จริงมั้ย?

 

ตอนอยู่ด้วยกัน เราก็มีความสุขดี ไม่ใช่เหรอ?"

 

 

 

"ครับ..."

 

เสียงหวานฟังดูผ่อนคลายลง

 

"ยูยะขออะไรอย่างนึงได้มั้ย?"

 

 

 

"ได้สิครับ"

 

ไคย์ส่งยิ้มอ่อนโยน

 

 

 

"เวลาอยู่กับยูยะ อย่าคุยกับคารินได้มั้ยอ่ะ?"

 

ยูยะตัดสินใจร้องขอสิ่งที่อัดอั้นมานาน

 

 

 

"ได้สิครับ สรุปว่าที่งอนเนี่ย เรื่องนี้ใช่มั้ย?"

 

ที่แท้ก็ หึ ง สินะ

 

 

 

"สัญญานะ?"

 

 

 

"ครับ คนสวย"

 

 

 

"ยูยะขอโทษนะที่ทำให้เหนื่อย ทำให้ไคย์ต้องตามง้อ ขอโทษที่งอแงนะ"

 

 

 

"ไม่เป็นไรครับ ไคย์ก็ขอโทษนะที่ทำให้ ที่ รั ก รู้สึกไม่ดี"

 

 

 

"ผมแห้งแล้วครับ ยูยะเอาผ้าไปตากให้นะ"

 

คนสวยเปลี่ยนเรื่องแก้เขิน ทั้งๆที่ยิ้มแก้มแทบปริ

 

 

 

ดีใจจัง อย่างน้อยก็ไม่ต้องทนรู้สึกแย่ๆที่ต้องมีเด็กนั่นมาวุ่นวาย

 

แถมยังได้ฟังอะไรซึ้งๆจากคนที่รักหมดหัวใจ มีความสุขที่สุดเลย

 

 

 

"ไม่ให้ไป !!"

 

วงแขนกว้างรวบร่างเล็กเข้าแนบชิดแล้วฉวยโอกาสหอมแก้ม

 

 

 

"ซะงั้นอ้ะ~"

 

แขนเรียวโอบกอดตอบอย่างน่ารัก

 

 

 

"ขอจูบนะ"

 

 

 

ยังไม่ทันตอบอนุญาต ริมฝีปากบางก็ถูกประกบจุมพิตอย่างอ่อนโยน

 

เรียวลิ้นที่ชำนาญค่อยๆละเลียดรับรสหวานที่ห่างหายไปนาน

 

ริมฝีปากร้อนผ่าวบดเบียดเข้าหากันอย่างโหยหา

 

สองกายแนบสนิท ซ้ำยังกอดก่ายกันแน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไป

 

เสียงครางเบาๆในลำคอ แสดงความพึงพอใจอย่างชัดเจน

 

 

 

ไคย์ค่อยๆถอนจูบอย่างนุ่มนวล พลางจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวย

 

 

 

"อยากรักยูยะมากกว่านี้...ได้มั้ยครับ?"

 

 

[Ctrl+A]

 

เสียงทุ้มกระซิบอ้อน ขบเม้มเบาๆทั่วติ่งหูนิ่ม แล้วพ่นลมหายใจอุ่นๆเข้าไป

 

 

 

"อ..อืมมมม..."

 

เสียงตอบรับถูกกลืนด้วยเสียงแห่งความสุข

 

เมื่อซอกคอขาวเนียนถูกระดมจูบสลับดูดเม้มจนทั่ว

 

มือใหญ่ค่อยๆถอดเสื้อยืดตัวบางออก

 

สูดดมกลิ่นหอมจากร่างกายยั่วยวนตรงหน้า

 

ก่อนจะเริ่มรุกบริเวณไหล่บางและเนินอกขาวเนียน

 

จนรอยรักสีแดงเรื่อปรากฏทุกๆที่ที่ริมฝีปากซุกซนลิ้มรส

 

 

 

ลิ้นร้อนแตะเบาๆบนยอดอกที่จดจ่อรอสัมผัสวาบหวาม

 

ไล้เลียจนชุ่ม ก่อนจะเปลี่ยนมาดูดดึงอย่างกระหาย

 

 

 

ยูยะแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่าน

 

แขนขาวโอบกอดแผ่นหลังกำยำที่ทาบทับร่างของตน

 

เสียงหอบครางหวานๆเริ่มหลุดรอดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

 

 

 

"อ..อือออ...ไคย์"

 

 

 

ขณะเดียวกัน มือหยาบก็เลื่อนต่ำลง ลูบไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบ..ทีละนิด..

 

ยูยะบิดกายอย่างกระสับกระส่ายในความรู้สึกวูบวาบที่ได้รับ

 

 

 

กางเกงขาสั้นถูกรูดออกจากเรียวขาขาวพร้อมกับกางเกงชั้นใน

 

โดยที่มือหยาบก็ไม่ลืมปลดเปลื้องปราการทั้งหมดออกจากร่างกายของตัวเอง

 

 

 

ชายหนุ่มจูบไล่ตั้งแต่ข้อเท้าจนถึงต้นขาที่เริ่มชุ่มเหงื่อ

 

ขบเบาๆบริเวณโคนขาด้านใน ทำเอาร่างเล็กสะดุ้งเฮือก

 

 

 

"อ๊ะ!! อ..อา..."

 

 

 

ลิ้นชุ่มฉ่ำเริ่มโลมเลียแกนกายที่เริ่มแข็งขืน

 

ลากสัมผัสอุ่นชื้นตั้งแต่ส่วนโคน แล้วรัวลิ้นตรงส่วนปลายที่แดงก่ำ

 

ก่อนจะรับทั้งหมดเข้าไปในโพรงปากร้อน แล้วขยับรูดเร็วขึ้นเรื่อยๆ

 

 

 

"อ..อื๊มมมม...มัน.... ส..เสียว...อ..อ่า...ซ...อืออออ..."

 

 

 

ร่างบางดิ้นพล่านด้วยแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ

 

ความเร่าร้อนที่มาพร้อมความอ่อนโยนทำเอาเขาแทบคลั่ง

 

เสียงหอบครางอย่างซ่านเสียวดังขึ้นตามจังหวะการปรนเปรอที่แสนหวาน

 

 

 

นิ้วแกร่งเริ่มรุกล้ำช่องทางรักอย่างอ่อนโยน

 

ค่อยๆสอดแทรกอย่างนุ่มนวล แล้วสะกิดทักทายจุดอ่อนไหวภายใน

 

สะโพกขาวกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะขยับตามเร็วขึ้นเมื่อถูกกดย้ำส่วนไวสัมผัส

 

 

 

"อ่ะ...ซ..ซี้ด......ค..ไคย์...ต..ตรงนั้น...อื้อออออ...."

 

ชายหนุ่มจับเรือนร่างสีชมพูเรื่อคว่ำลง ยกสะโพกมนขึ้นสูง

 

มือแกร่งแยกขาเรียวที่สั่นระริกออกจากกัน แทรกศีรษะเข้าใต้ระหว่างขา

 

อ้าปากรับแก่นกายสีหวานที่ตื่นตัว รูดเข้าออกเร็วขึ้นกว่าที่เคย

 

เสียงหวานอุทานอย่างตกใจที่ถูกกระทำในท่าน่าอายเช่นนี้

 

มือข้างหนึ่งเอื้อมบีบเค้นเนื้อนุ่ม เรียกเสียงครางเครือได้อย่างดี

 

เรียวนิ้วสอดแทรกสร้างความปั่นป่วนอีกครั้ง..ทว่าหนักหน่วงขึ้น..

 

 

 

บั้นท้ายอวบอิ่มขยับสวนเข้าหาโพรงปากรุมร้อนที่กำลังดูดกลืนส่วนสำคัญ

 

ริมฝีปากบางส่งเสียงครางหนัก ราวกับใกล้จะสิ้นสุดความอดทน

 

 

 

ไคย์เร่งจังหวะทั้งมือและปาก เพื่อให้อีกฝ่ายไปถึงจุดหมายเร็วขึ้น

 

เพราะตัวเขาเองก็เริ่มจะพ่ายแพ้ต่อความยั่วยวนของเรือนร่างทรงเสน่ห์นี้

 

 

 

"อ...อือออ...ม..มัน...จ..จะ...อ...อ๊าาา..ถ..ถึง...อ๊ะ !!!"

 

ยูยะแทบกรีดร้อง ความสุขที่เขาได้รับกำลังล้นทะลักไม่ขาดสาย

 

สติหลอมละลายกลายเป็นธารรักสีมุก รินไหลลงสู่ริมฝีปากร้อนที่รอรับ

 

 

 

เรือนร่างที่ถูกพร่างพรมด้วยหยาดเหงื่อทรุดลงทันทีที่ชายหนุ่มออกไป

 

พลิกตัวนอนหอบครางอย่างอ่อนแรง ทว่าความต้องการยังไม่หมดสิ้น

 

 

 

แขนบางโน้มคออีกฝ่ายเข้าใกล้ ร่างสูงจึงกลับไปอยู่ด้านบนบ้าง

 

ริมฝีปากร้อนผ่าวแวะเวียนไปทักทายต้นคอขาวอีกครั้ง

 

 

 

เพื่อไม่ให้เสียเปรียบ มือเล็กค่อยๆกอบกุมแก่นกายแข็งขึงแล้วขยับเบาๆ

 

ร่างสูงถึงกับเกร็ง เขาอดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

 

 

 

"ขอเลยได้มั้ย?"

 

 

 

ยังไม่ทันได้รับคำตอบ ชายหนุ่มแยกเรียวขาทั้งสองออกจากกันทันที

 

จับส่วนที่ตื่นตัวเต็มที่จ่อที่ช่องทางสีกุหลาบที่กำลังกระหาย

 

ก่อนจะใช้ส่วนปลายถูวนที่ปากทาง แล้วค่อยๆสอดเข้าไปทีละนิด

 

 

 

ทั้งคู่ใจเต้นแรงราวกับจะระเบิด

 

ความแข็งแกร่งที่รุกล้ำผ่านผนังนุ่มเรียกครางกระเส่าอีกครั้ง

 

 

 

หลายความรู้สึกประดังเข้ามา

 

ทั้งอึดอัด ทั้งเสียวซ่าน ทั้งทรมาน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกดี

 

 

 

"เจ็บรึเปล่าครับ..ยูยะ.."

 

เสียงทุ้มถามไถ่อย่างห่วงใยขณะสอดแทรก

 

ใบหน้างดงามส่ายปฏิเสธ แผ่นอกบางกระเพื่อมหอบด้วยแรงตัณหา

 

 

 

ส่วนสำคัญของชายหนุ่มถูกทางรักอุ่นชื้นดูดกลืนจนมิด

 

ร่างสูงค่อยๆขยับออก ก่อนจะแทรกกายกลับเข้าไปด้วยใจเต้นรัว

 

 

 

"อ่ะ!! อื้ออออ~"

 

ยูยะส่งเสียงครางอย่างรัญจวนใจ

 

 

 

เขาเร่งจังหวะตามอุณหภูมิรักที่กำลังพุ่งขึ้นสูง

 

กดเน้นส่วนปลายแข็งเกร็งที่จุดเร้าอารมณ์ตรงส่วนลึก

 

ทั้งรวดเร็วและแม่นยำ รู้สึกดีจนสมองขาวโพลนไปหมด

 

 

 

"อ..อ่ะ..อ๊าาาาาา !! ไคย์ ~ อืออออออออ~"

 

 

 

ทั้งคู่ไม่ลืมที่จะแลกจูบเพื่อเติมความหอมหวาน

 

สองกายเกี่ยวกระหวัด ขยับร่วมมอบสัมผัสเสียวซ่านให้กันและกัน

 

โอบกอดแน่น เติมเต็มความต้องการที่ห่างหายไปนาน

 

 

 

"อ..อ่ะ...รักยูยะ...น..นะครับ..."

 

เสียงแหบพร่าพยายามบอก ขณะส่งกายเข้าออกไม่หยุด

 

 

 

"อ..อื้อออ...รักไคย์...ม..เหมือนกัน..น้า~ อือออ..."

 

ยูยะตอบรับไปครางไป ทำเอาอีกฝ่ายยิ้มกว้าง

 

 

 

"น..น่ารักแบบนี้... อา...ต้องให้รางวัล..."

 

สิ้นคำ ริมฝีปากร้อนผ่าวก็กลับไปดูดเม้มยอดอกชูชันอย่างเมามัน

 

 

 

"อ่ะ...ซี้ดดดด...ไคย์อ่ะ....อืมมม...ม..มัน...เสียววว..อ..อ่า !!"

 

 

 

ส่วนล่างขยับหนักหน่วง รวดเร็วจนแทบมองตามไม่ทัน

 

เสียงเนื้อกระทบกันดังประสานเสียงครางด้วยความหฤหรรษ์

 

 

 

ความมึนเมาอันแสนหอมหวานเข้าครอบงำจนแทบไม่รับรู้สิ่งใดอีก

 

สองร่างหลอมละลายกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน ในคืนนี้

 

 

 

"ค..ไคย์..อ..อื้อ...ไคย์..."

 

ยูยะพร่ำเรียกชื่อคนรักไม่หยุด

 

สิ่งที่ผู้รุกรานมอบให้ทำเอาเขาแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ

 

 

 

มือของทั้งคู่ประสานกันแน่น

 

ชักนำกันและกันไปสู่สวรรค์ที่ต่างรอคอย

 

 

 

"อ่ะ...อ๊าาา !!  ม..ไม่ไหว..แล้ว...อื้ออออออ..."

 

เสียงหวานกรีดร้องลั่น ก่อนจะปลดปล่อยออกมาอีกระลอก

 

ผนังนุ่มเต้นตุบบีบรัดสิ่งแปลกปลอมแน่น

 

 

 

ชายหนุ่มแทรกกายเข้าออกแรงๆอีกไม่กี่ครั้ง

 

ความคับแน่นที่โอบกอดส่วนนั้นอยู่ก็เร่งให้เขาไปถึงจุดหมายเช่นกัน

 

 

 

ธารอารมณ์พุ่งทะลักเข้าไปในทางรักที่รองรับอยู่

 

ไคย์ขยับถี่ๆเพื่อให้ปลดปล่อยความรู้สึกทั้งหมดเขาไปในร่างกายเบื้องล่าง

 

 

 

ยูยะเป็นของเขา

 

เขาเป็นของยูยะ

 

เราเป็นของกันและกันเท่านั้น !!

 

 

 

ร่างสูงค่อยๆถอนกายออกจากเรือนร่างที่อ่อนระทวย

 

พรมจูบบนใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความรู้สึกอบอุ่นในใจ

 

รั้งร่างบางเข้ามาแอบอิงในอ้อมกอดแข็งแกร่ง

 

มือหยาบลูบไล้ผิวเนียนอย่างเบามือ

 

 

 

"เหนื่อยจัง..."

 

ยูยะบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

 

 

 

"นอนนะครับ..."

 

 

 

"อืม...ฝันดีน้า~"

 

 

 

"เช่นกันครับที่รัก"

 

 

 

"ไคย์อย่าลืมสัญญานะ"

 

เสียงหวานย้ำ ก่อนจะซุกตัวในอ้อมอกแสนอบอุ่น

 

 

 

หวังว่าจากนี้จะมีแค่เราสองคนนะ

 

รักไคย์ครับ

 

 

 

 

 

 

...

 

 

 

...

 

 

 

...

edit @ 26 Mar 2009 22:37:01 by Mattoid

Sweet intoxication 27 Long night [nc]

posted on 22 Mar 2009 17:25 by mattoid
 

"จะไปทำงานแล้วเหรอฮะ?"

 

เสียงหวานๆเอ่ยทักเมื่อเห็นคนรักของตนกำลังแต่งตัว

 

 

 

"อืม.."

 

จิซาโตะมายิ้มให้อย่างอ่อนโยน

 

 

 

"ไปด้วยได้มั้ยอ่า~"

 

คนตัวเล็กทอดเสียงอ้อน

 

 

 

"ได้สิ... ว่าแต่ ทำไมวันนี้ถึงตามไปล่ะ?"

 

ตาคมหันมามองอย่างประหลาดใจ

 

 

 

"ก็..ก็..แบบ..พ่อ แม่ ลูกไง.. คุณไม่สะดวกเหรอครับ"

 

 

 

"เปล่า.. ก็เห็นปกติไม่ชอบคนเยอะนี่นา..."

 

 

 

"ก็..วันนี้มันพิเศษนี่  >///< ผมขอเอาลูกไปด้วยน้า~"

 

 

 

 

 

.............................................................................

 

 

 

 

.............................................

 

 

 

 

................

 

 

 

 

ร่างสูงโอบประคองคนรักให้เดินเคียงคู่กันในลานจอดรถของผับ

 

บังเอิญพบกับคนอีกคู่หนึ่งซึ่งดูเหมือนกำลังโต้เถียงกันอยู่

 

 

 

"พี่ยูยะ!! พี่ไคย์!!"

 

เสียงใสเรียกอย่างร่าเริง

 

ทำเอาสองคนที่หน้ามุ่ยอยู่ต้องหันกลับมายิ้มให้

 

 

 

"ว่าไง...ทำไมวันนี้ถึงตามมาได้ล่ะเนี่ย..."

 

คนสวยอีกคนถาม

 

 

 

อาซึมะเข้าไปกระซิบข้างหูยูยะ เพราะกลัวว่าพ่อทูนหัวจะได้ใจ

 

"ก็...มีลูกแล้ว...มัน...เอ่อ...หวงนี่ฮะ"

 

 

 

"ไหน? ลูกเหรอ? ตัวหอมเชียว..น่ารักจัง... ชื่ออะไรอ่ะ?"

 

 

 

ชื่อ??? ตายแล้ว!! มัวแต่เห่อจนลืมตั้งชื่อลูก!!

 

Mon cher enfant, comment t'appelles?

 

 

 

"เอ่อ..ลืมอ้ะ..."

 

 

 

"ลืมชื่อลูกเหรอ???"

 

 

 

"เปล่าฮะ คือ..เ ร า ลืมตั้ง.."

 

 

 

"ซะงั้น..."

 

ยูยะหัวเราะคิก

 

 

 

"เดี๋ยวกลับไปช่วยกันตั้งคืนนี้ก็ได้ฮะ"

 

 

 

"น่าอิจฉาจัง... ดูพี่สิ มีแฟนก็ไม่เห็นจะใส่ใจเลย"

 

เสียงหวานประชดใส่คนที่ยืนอยู่ข้างๆ

 

 

 

"ทำไมจะไม่ใส่ใจ ยูยะคิดมากไปเองชัดๆ"

 

เสียงทุ้มแก้ตัวทันควัน ทำเอาร่างบางฉุนกึก

 

 

 

จิซาโตะกับอาซึมะถึงกับอึ้ง

 

ทะเลาะกันอยู่เหรอเนี่ย???

 

 

 

"เอาน่า.. ใจเย็นๆกันก่อนสิวะ.. มีไรค่อยๆคุย"

 

เขาพยายามดับอารมณ์ขุ่นเคืองของเพื่อนทั้งสอง

 

 

 

"ก็ไคย์อ้ะ!!"

 

นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใสๆ

 

 

 

"ยูยะก็ไม่ฟังไคย์อธิบายเลยนี่ แล้วจะคุยกันรู้เรื่องมั้ย"

 

 

 

"ถ้าจะโกหกก็ให้มันเนียนๆหน่อย ยูยะไม่ได้โง่ขนาดนั้นนะ!!"

 

 

 

"นี่...ยูยะ อย่างอแงได้มั้ย?"

 

 

 

"ทีหลังถ้าจะคุยโทรศัพท์กับเด็กนั่นก็ตัดสายยูยะไปเลยก็ได้ ไม่ต้องทำเป็นคุยธุระหรอก"

 

เสียงเล็กเถียงอย่างไม่ลดละ

 

 

 

"อ้าว! ก็กะว่าจะรีบคุยรีบวางแล้วกลับมาคุยกับยูยะต่อ ยังไม่ถูกใจอีกเหรอ?"

 

เสียงทุ้มเริ่มฉายแววหงุดหงิด

 

 

 

"..."

 

ร่างบางยืนนิ่ง ปล่อยให้น้ำใสๆไหลอาบแก้มเนียน

 

 

 

"ยูยะ..."

 

 ไคย์เสียงอ่อนลง

 

"ไคย์ขอโทษนะครับ... ไม่ได้ตั้งใจจะขึ้นเสียงนะครับที่รัก"

 

 

 

"..."

 

 

 

"ยูยะครับ... ดีกันนะ..."

 

มือใหญ่เอื้อมไปจะกุมมือคนรัก แต่กลับถูกสลัดออก

 

 

 

"ไม่ต้องมายุ่ง!"

 

ยูยะเดินหนี ไคย์รีบสาวเท้าตามไปทันที

 

ทิ้งให้สองคนที่เหลือมองตามอย่างกังวลใจ

 

 

 

"นั่นไง..ว่าแล้วเชียว.."

 

จิซาโตะบ่นเบาๆ

 

 

 

"ตามไปดูพี่เขาเถอะครับ"

 

อาซึมะจูงร่างสูงให้เดินตาม

 

พร้อมๆกับอุ้มลูกสุนัขตัวเล็กๆแนบอกอย่างหวงแหน

 

 

 

 

.                                                       .

..                                                             ..

......                                             ......

.........                                      ..........

..............                             ..............

.................                           .................

...................                   ...................

........................         ........................

.........................................................

 

 

 

 

"สงสัยสองคนนั่นเข้าไปในผับแล้ว"

 

ชายหนุ่มกล่าว

 

 

 

"เราก็เข้าไปสิฮะ..."

 

คนสวยพูดอย่างร้อนรน

 

 

 

สองร่างหยุดนิ่งอยู่หน้าประตู

 

สายตาค้างอยู่ที่ป้ายอะคริลิกสีขาว

 

 

 

‘Pets are not allowed'

 

 

 

 

"เอ่อ..." พูดไม่ออกทั้งคู่

 

 

 

"แอบเอาลูกใส่กระเป๋าเข้าไปมั้ย?"

 

จิซาโตะเสนอ

 

 

 

"ไม่เอา!! เดี๋ยวก็ตายหรอกครับ"

 

คนตัวเล็กค้านเสียงดัง

 

พลางส่ายหน้าปฏิเสธจนปอยผมกระจัดกระจาย

 

 

 

"แล้วจะทำไง?"

 

 

 

"งั้น...คุณก็เข้าไป แล้วเดี๋ยวผมเรียกแท็กซี่กลับเอง"

 

 

 

"เฮ่ย!! ไม่ได้!! ดึกแล้วจะกลับคนเดียวได้ไง แถวนี้อันตรายจะตาย!!"

 

เขาโวยวาย

 

 

 

"งั้น..ผมไปเดินเล่นรอคุณในไนท์บาซาร์ใกล้ๆ

 

เสร็จงานโทรมานะครับ เดี๋ยวผมจะกลับมารับ"

 

 

 

"อ้าว?"

 

 

 

"นะคร้าบ.. รีบโทรมานะ  ฝากดูแลพี่ไคย์กับพี่ยูยะด้วยนะฮะ"  

 

เสียงใสอ้อน

 

"แล้วก็...ยืมรถหน่อยนะครับ

 

อ้อ! ตั้งใจเล่นนะฮะ ผมชอบเสียงเปียโนของคุณจัง.."

 

 

 

พูดจบก็ล้วงกุญแจรถจากกระเป๋ากางเกงสแลคเนื้อดีของอีกฝ่าย

 

 ตามด้วยขโมยหอมแก้มฟอดใหญ่ แล้ววิ่งหนีไปซึ่งๆหน้า

 

ทิ้งให้คนถูกหอมยืนอมยิ้มอยู่ตามลำพัง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

....

 

 

....

 

 

....

 

 

 

ร้านรวงรอบข้างช่างคึกคักและน่าสนใจ 

ทว่าความสนใจของร่างบางกลับไปจดจ่ออยู่ที่อื่น

อาซึมะเดินทอดน่องฆ่าเวลา มือก็อุ้มเจ้าลูก(หมา)ตัวน้อยๆอย่างทะนุถนอม

 

 

 

"นี่.. สรุปจะชื่ออะไรดีเนี่ย?"

 

เสียงหวานพึมพำถามเจ้าตัวเล็ก

 

 

 

"ว้า~ ถามไปก็ไม่รู้เรื่องอยู่ดีอ้ะ... เฮ้อ~ ชักจะเซ็งแล้วสิ"

 

สักพักก็เริ่มบ่น

 

 

 

สายตาจับจ้องไปที่นาฬิกาเรือนสวยบนข้อมือบาง

 

 

 

เพิ่งผ่านไปครึ่งชั่วโมงเองเหรอเนี่ย...

 

คิดถึงจัง...

 

 

 

เฮ้อ~

 

 

 

 

................................................................................................

 

 

................................................................

 

 

...............................

 

 

...

 

 

 

 

 

หลังจากเสร็จงาน แต่ละคนก็แยกย้ายกันไปตามปกติ

 

ทว่ายังมีคนคู่หนึ่งนั่งอยู่หลังเวทีอันมืดสลัว

 

 

 

"ยูยะ..."

 

คนถูกโกรธเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

 

 

 

"..."

 

ทว่าอีกฝ่ายกลับยังนิ่งเฉย ราวกับไม่ได้ยิน

 

 

 

"ขอโทษนะครับ..นะ.. ไคย์ไม่ได้ตั้งใจตวาดนะ..."

 

 

 

"เหรอ?"

 

ยูยะยอกย้อนเสียงเรียบ

 

 

 

"ไคย์ขอโทษ... ดีกันเถอะครับ...นะ..."

 

มือหยาบเลื่อนไปกอบกุมมือนิ่ม พร้อมกับบีบเบาๆ

 

 

 

"ก็แบบนี้ทุกทีอ้ะ"

 

น้ำเสียงหวานเริ่มอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

 

 

 

"ยูยะอย่าคิดมากสิครับ..นะ.. ไคย์ก็มีแค่ยูยะคนเดียวนี่นา.. นะ.."

 

 

 

"ก็การกระทำมันฟ้องนี่.."

 

ร่างบางยังคงประชด

 

 

 

"งั้น...คืนนี้ไคย์จะทำให้ยูยะเชื่อนะ... ดีมั้ย?"

 

 

 

"จะทำอะไรล่ะ?"

 

เสียงที่แฝงความน้อยใจสวนกลับไป

 

 

 

"คืนนี้ไคย์ไปนอนด้วยนะ"

 

ใบหน้าคมก้มลงกระซิบข้างๆหู

 

 

 

"..." 

 

>///<

 

 

 

"นะครับ.."

 

ไม่อ้อนเปล่า ยังฉวยโอกาสงับติ่งหูนิ่มเบาๆ

 

 

 

"อื๊อ...ลามก..ไปเลยนะ..." >/////<

 

 

 

"ไล่กันแบบนี้ สามีเสียใจนะครับ"

 

แล้วจู่ๆริมฝีปากร้อนก็แอบขโมยจุมพิตหวานๆโดยไม่ให้ตั้งตัว

 

 

 

"ไม่เอาแล้วอ้ะ!! คนบ้า!! ใครมาเห็นเข้าจะทำไง?

 

ไม่ยุ่งด้วยแล้ว ยูยะจะกลับแล้ว!!"

 

คนตัวเล็กโวยวายอย่างน่ารัก

 

 

 

"งั้น..สรุปว่า..คืนนี้ขอค้างด้วยนะ"

 

 

 

"อ..อืม..." >///////<

 

 

 

 

 

 

...............................................................................

 

 

 

.................................................

 

 

 

........................

 

 

...

 

 

 

 

 

 

"ไคย์อ้ะ~ เอามือออกเดี๋ยวนี้นะ จะนอนแล้ว"

 

เสียงหวานโวยวายเมื่อมือซุกซนเริ่มฉวยโอกาสลูบไล้ผิวเนียนใต้ชุดนอน

 

 

 

"นะครับ..นะ.. เราไม่ได้อยู่ด้วยกันหลายวันแล้วนะ"

 

ชายหนุ่มอ้อน

 

 

 

"ก็ตัวเองไม่มาหาเองไม่ใช่เหรอ? ยังงอนอยู่นะ"

 

ยูยะเริ่มประชด

 

 

 

"ไคย์ขอโทษนะ... แต่คืนนี้ก็อยู่ด้วยกันแล้วไงครับ... นะ..."

 

[Ctrl+A]

 

ไม่พูดเปล่า นิ้วเรียวยังแอบสะกิดหยอกยอดอกสีเรื่อ ทำเอาร่างเล็กสะดุ้ง

 

 

 

"อ..อื้อ...ม..ไม่เอา..อ้ะ...อื้มมม...ไคย์... ปล่อย..สิ"

 

แผ่นอกบางแอ่นขึ้นเพราะหวั่นไหวกับการกระทำนั่น ทว่าเจ้าตัวยังขัดขืน

 

 

 

"ยูยะก็รู้สึกดีขนาดนี้ จะให้ไคย์หยุดเหรอครับ..หืม...ว่าไงครับที่รัก"

 

ริมฝีปากร้อนเข้ากระซิบข้างหู ก่อนจงใจพ่นลมอุ่นๆเข้าไป

 

 

 

"อะ...อื้อออ...ไคย์..พอ...อ่ะ...อือออ..."

 

เสียงห้ามถูกกลบด้วยเสียงครางหวานจนเกือบหมด

 

 

 

"คืนนี้...มีความสุขด้วยกันนะครับ.."

 

พูดจบก็เริ่มซุกไซ้สลับขบเม้มเนื้อเนียนตรงซอกคอจนร่างบางสะท้าน

 

 

 

"อา...ไคย์อ้ะ...อะ...อืออออ..."

 

ยูยะเริ่มโอนอ่อนตาม แขนเล็กโอบร่างสูงให้แนบชิดยิ่งขึ้น

 

 

 

"ขอนะ..."

 

เสียงทุ้มขอร้องตรงๆ

 

 

 

"..."  

 

>///<

 

 

 

"นะครับ..."

 

 

 

"..."  

 

>///< 

 

มาขอกันตรงๆแบบนี้เนี่ยนะ!!

 

 

 

"นะ...ที่รัก...นะ..."

 

 

 

 

"...>///<....อ..อืม..."

 

 

 

"ว่าไงนะครับ...หืม?"

 

 

 

"ก..ก็..อืม.."

 

ใบหน้าสวยขึ้นสีด้วยความขวยเขิน

 

 

 

"อืมอะไรล่ะ? พูดออกมาสิครับว่ายูยะยอม"

 

 

 

"เอ่อ...ยูยะยอม..." 

 

>///<

 

 

 

"ยอมอะไรล่ะ? พูดให้หมดสิ...นะ.."

 

 

 

"ก็..ยูยะ...ยอม...ยอมให้ไคย์...เอ่อ...ทำ..แล้วนะ..."

 

ใบหน้าแดงก่ำเบือนหลบ ก่อนจะกลั้นใจพูดประโยคน่าอายออกมา

 

 

 

"ทำอะไรครับ?"

 

เสียงกรุ้มกริ่มยังไม่หยุดกลั่นแกล้ง

 

 

 

"ไม่รู้ก็ไม่ต้องทำแล้ว!! อ๊ะ...อ่ะ...อ๊าาาาาา!!"

 

คนตัวเล็กครางเสียงหลง

 

เมื่อจู่ๆมือหยาบก็กอบกุมส่วนอ่อนไหวใต้เนื้อผ้าแล้วขยับรูดอย่างรวดเร็ว

 

 

 

"อ่ะ...อ้า...ซี้ด....ค..ไคย์...เร็วไป...อ๊า...อือออออ...."

 

 

 

ร่างบางดิ้นพล่านด้วยความเสียวซ่านที่ได้รับอย่างไม่ทันตั้งตัว

 

กางเกงนอนตัวบางถูกถอดออกแทบจะทันที

 

เรียวลิ้นร้อนตามเข้าไปสร้างความปรารถนาให้โหมขึ้นอีกระลอก

 

ขณะที่มือใหญ่ก็ยังทำหน้าที่อย่างแข็งขัน

 

 

 

"อ๊า..ไคย์...ม..ไม่...อ่ะ...อื๊อออออ"

 

เสียงครางห้าม ทว่ามือเล็กกลับรั้งศีรษะทุยเข้าใกล้ ราวกับต้องการถูกกลืนกินมากกว่านี้

 

 

 

"อ้ะ...อื้อ....ไคย์...ส..เสียว...ม..ไม่...ไม่ไหว...อา..."

 

 

 

สะโพกมนถูกรั้งเข้าใกล้ มือหยาบบีบคลึงเบาๆ ก่อนจะค่อยๆสอดนิ้วเข้าไป..ทีละนิด..

 

 

 

"อ๊า...ไคย์...ม..มัน...อืมมมม..."

 

 

 

คำพูดทั้งหมดเลือนหายไปเมื่อนิ้วยาวสอดเข้ามาจนสุด

 

ผนังอุ่นนุ่มบีบรัดอย่างโหยหา พร้อมๆกับเสียงหอบครางที่ดังขึ้นเรื่อยๆ

 

 

 

ชายหนุ่มเร่งจังหวะทั้งมือและปากสนองความต้องการของคนรัก

 

เขาอยากเห็นใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความต้องการ อยากได้ยินเสียงหวานๆ

 

อยากมอบความสุขให้คนเบื้องล่างอย่างเต็มที่

 

 

 

"อ้ะ..อื้อ...ค..ไคย์...อา...จะ...อ่ะ...อื๊อออ!!"

 

ของเหลวขุ่นพุ่งทะลักเข้าสู่โพรงปากร้อน

 

ไคย์ดูดกลืนรสหวานนั่นอย่างเต็มใจ

 

 

 

"อ่ะ...อื้อ..ไคย์..ม..ไม่...เอาปาก...ออก...อ..อา...มัน..สกปรก..."

 

เสียงแหบพร่าร้องห้ามเมื่อพบว่าอีกฝ่ายกำลังกลืนกินส่วนนั้นอยู่

 

 

 

ชายหนุ่มละเลียดลิ้มรสละมุน จนตอนนี้เขาเริ่มทนไม่ไหว

 

มือใหญ่จัดการเสื้อผ้า ทุ ก ชิ้ น ของเขาและนางฟ้าตัวน้อยอย่างเร่งร้อน

 

 

 

"ยูยะ...ไคย์จะเข้าไปแล้วนะ..."

 

เขาเตือนล่วงหน้า จับร่างบางนอนคว่ำ รั้งสะโพกขึ้นสูงจนอยู่ในท่าคลาน

 

ก่อนจะกดแนบส่วนปลายแข็งขืนที่ปากทางอุ่นชื้น

 

เสียดสีเบาๆโดยรอบ แล้วแทรกกายเข้าไป...เชื่องช้า นุ่มนวล ทว่าเร่าร้อน

 

 

 

"อ...อา...ไคย์..."

 

ยูยะรำพึง

 

 

 

"รู้สึกดีมั้ยครับ"

 

เขากัดฟันถามอย่างข่มใจ

 

ใจจริงอย่างจะกระแทกกระทั้นให้สมใจอยาก

 

ทว่าต้องอดทน เพราะกลัวอีกฝ่ายจะเจ็บ

 

 

 

"ไคย์..อือ...เข้ามาเลย..ก..ก็ได้..."

 

เสียงหวานอนุญาต

 

 

 

"แต่..ยูยะจะเจ็บนะ"

 

ไคย์ปราม ทั้งๆที่ส่วนนั้นมันร้อนจนแทบระเบิด

 

 

 

"ไคย์...ม..ไม่ไหว...อือ...ย...ยูยะ..รู้นะ..."

 

 

 

"แต่..."

 

 

 

"อะ..อา...ย..อย่าเถียง...ข..เข้ามาเถอะ..."

 

 

 

"งั้น...เอาเลยนะ..."

 

 

 

"อ๊ะ!! อื๊อออ.."

 

 

 

สิ้นคำ แก่นกายแกร่งก็จมหายไปในช่องทางสีหวานจนสุด

 

ดวงตาคู่สวยมีน้ำตาคลอด้วยความอึดอัดและตึงแน่น

 

มือแกร่งลูบไล้ผิวแก้มแดงระเรื่ออย่างอ่อนโยนราวกับจะปลอบประโลม

 

 

 

"เจ็บมากมั้ย... ขอโทษนะครับ.."

 

เสียงแหบพร่าเอ่ย

 

 

 

"ม..ไม่เป็นไร.. ขยับเถอะ...นะ..."

 

ยูยะร้องขอ

 

 

 

ร่างสูงขึ้นคร่อมทาบทับ แผ่นอกกว้างแนบแผ่นหลังขาวเนียน

 

ใบหน้าคมฝังอยู่กับซอกคอ ดูดดึงให้เกิดร่องรอยความเป็นเจ้าของจนทั่ว

 

ขยับกายเข้าออกช้าๆ ก่อนจะเร่งจังหวะขึ้นทีละนิด

 

มืออุ่นช่วยกอบกุมส่วนหน้าของร่างบางแล้วขยับเร้า

 

 

 

"อะ...อื้มมมม..."

 

 

 

สองร่างแนบชิดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นระรัว

 

หยาดเหงื่ออุ่นซึมทั่วกาย เร่าร้อน จนแทบหลอมละลายเป็นหนึ่ง

 

อุ้งมือหยาบเลื่อนไปกอบกุมมือเล็กที่กำลังขยำผ้าปูที่นอนด้วยความเสียวซ่าน

 

ราวกับต้องการจูงมือคนรักให้ไปถึงสวรรค์พร้อมๆกัน

 

 

 

 

"อ..อา...ไคย์..อื้อ....ด..ได้โปรด.."

 

เสียงรัญจวนใจวิงวอนอย่างสิ้นอาย

 

 

 

ร่างสูงขยับกายรวดเร็ว จังหวะรักหนักหน่วงและเร่งเร้าขึ้นทุกทีๆ

 

 

 

ความเสียวซ่านตรงเข้าเล่นงานคนทั้งคู่อย่างสาหัส

 

สติแทบจะหลุดลอย ในหัวขาวโพลนไปหมด

 

ไม่รู้อะไรอีกแล้ว มีเพียงความรู้สึกต้องการกันและกันเท่านั้น

 

 

 

"ยูยะ...ไคย์..ร...รักยูยะ"

 

 

 

"อ..อื้ออออ...ยูยะ...ก..ก็..อา..รักไคย์..."

 

 

 

"อีกนิด..นะครับ" 

 

เขาสวนกายเต็มแรง จุดอ่อนไหวถูกกระตุ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

 

 

"อื๊มมมม...ม..มัน...จะ...อ..ถึง...แล้ว.."

 

คนสวยครางจนแทบจะกรีดร้อง

 

 

 

"ไป..พ..พร้อมกัน...อา...นะครับ.."

 

ไคย์เร่งจังหวะสนองความต้องการทั้งหมด

 

กระทั่งธารรักสีมุกทะลักหลั่งจากปลายยอดที่คัดแน่นของทั้งคู่

 

 

 

"อ๊า...ไคย์....อะ...อื้ออออออออ"

 

ยูยะกรีดร้องอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่

 

เขากำลังปลดปล่อยความสุขสมราวกับขึ้นสวรรค์

 

พร้อมๆกับที่คนรักมอบสิ่งเดียวกันให้ ภายในร่างกายของเขานี่เอง

 

หยาดน้ำตาแห่งความสุขสมรินไหลอาบผิวแก้มแดงก่ำ

 

ร่างบางสั่นสะท้าน แก่นกายแข็งขืนของอีกฝ่ายกำลังฉีดพ่นความรักให้เขาจนเจียนล้น

 

แผ่นอกแกร่งกดแนบใกล้ชิดแผ่นหลังบอบบาง

 

ก่อนจะรั้งร่างเล็กให้ลงนอนในอ้อมกอดอุ่น

 

 

 

"เป็นไงบ้างครับ... รู้สึกดีมั้ย.."

 

ไคย์ถามอย่างอ่อนโยน

 

 

 

"อืม...แต่..เหนื่อยจัง..."

 

ทว่ายูยะตอบอย่างอ่อนแรง

 

 

 

"พักผ่อนนะครับ..."

 

 

 

"นอนกอดยูยะทั้งคืนเลยนะ..."

 

 

 

"แน่นอนครับ"

 

ริมฝีปากอุ่นจุมพิตหน้าผากมนเบาๆ

 

 

 

"อย่าทิ้งยูยะไปไหนนะครับ~"

 

เสียงหวานอ้อน

 

 

 

"จะให้ไคย์ไปไหนล่ะ ก็มียูยะอยู่ทั้งคนนี่ครับ"

 

 

 

"ก็...คาริน.."

 

คนใจน้อยพึมพำเบาๆ อย่างไม่ต้องการให้อีกฝ่ายได้ยิน

 

 

 

"อะไรนะครับที่รัก?" ชายหนุ่มถาม

 

 

 

"อ๋อ...เปล่าครับ นอนกันเถอะนะ ยูยะง่วงอ้ะ~"

 

 

 

"ครับผม... ไคย์รักยูยะมากนะ... ฝันดีครับ..."

 

 

 

"ไคย์ก็เหมือนกันน้า~ เจอกันในฝันนะครับ"

 

 

 

พูดจบ ใบหน้างดงามก็ซบลงบนแผงอกกว้าง

 

หลับตาลงอย่างไม่ต้องการคิดฟุ้งซ่าน

 

แต่ความกังวลก็ยังไม่หยุดง่ายๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

ไคย์จะมียูยะแค่คนเดียวตลอดไปมั้ยนะ?

 

เราสองคนจะมีความสุขแบบนี้อีกนานแค่ไหนกัน?

 

จากนี้...เราจะเปลี่ยนไปรึเปล่า?

 

แล้วที่เราเป็นอยู่ตอนนี้คืออะไรกันแน่?

 

 

 

กลัว...กลัวว่าทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม...



 

...

 

...

 

...

 

 

 

ครืดดดดด...ครืดดดดดดด...ครืดดดดดดด...

 

 

 

อะไรวะ!!

 

โทรศัพท์สั่น?

 

ใครมันโทรมาขัดจังหวะตอนนี้

 

คนกำลังมีความสุข

 

 

 

ไคย์ลืมตาขึ้นอย่างหัวเสีย

 

ค่อยๆขยับตัวเพราะกลัวว่าคนในอ้อมกอดจะตื่น

 

เอื้อมมือไปหยิบเจ้าตัวปัญหาขึ้นมาดูให้ชัดๆ

 

 

 

"Karin" is calling

 

Accept?

 

 

 

เวร...งานเข้าแล้วไง..

 

โทรมาทำไมตอนนี้(วะ)

 

เดี๋ยวยูยะเข้าใจผิดจะทำไง

 

 

 

คิดได้อย่างนั้นก็ตัดสินใจกดตัดสายไป

 

ขณะที่กำลังจะปิดเครื่อง มือถือเจ้ากรรมก็สั่นอีกรอบ

 

 

 

เสียงรบกวนใกล้ๆหูนั่นทำให้ร่างบางที่หลับสบายรู้สึกตัว

 

ทว่ายังคงนอนหลับตานิ่ง เพราะอ้อมกอดนี้ช่างอุ่นสบาย

 

 

 

ชายหนุ่มรีบกดรับสาย อยากให้จบๆไปเสียที

 

 

 

"ฮัลโหล..คารินเหรอ? แค่นี้นะ..."

 

เขาพูดตัดบททันที

 

 

 

ยูยะถึงกับหายงัวเงียเมื่อได้ยินชื่อนี้

 

แต่ก็ยังคงแกล้งหลับเพราะอยากรู้เรื่องระหว่างสองคนนี้

 

 

 

"เดี๋ยวสิคะพี่... คือ... คือว่า..."

 

เสียงเล็กๆรั้งไว้อย่างประหม่า

 

"คือ...เอ่อ...ฝ..ฝันดีค่ะ..."

 

 

 

"เออ...เอ๊ย! ครับๆ ฝันดีครับ"

 

 

 

"คุยต่อได้มั้ยคะ?"

 

เด็กสาวถามเสียงสั่น

 

 

 

"พี่ไม่สะดวกครับ คืนนี้พี่ค้างบ้านเพื่อน"

 

พูดจบเขาก็ตัดสายทิ้งทันที

 

ก่อนจะกดปิดเครื่องแล้วโยนโทรศัพท์ไปให้พ้นๆ

 

 

 

"ฝันดีครับ" อย่างนั้นเหรอ?

 

 

 

"ค้างบ้านเพื่อน" อย่างนั้นเหรอ?

 

 

 

เมื่อทบทวนถ้อยคำที่ได้ยินเต็มสองหู ดวงตาคู่สวยก็คลอไปด้วยหยาดน้ำอุ่นๆ

 

 

 

วงแขนกว้างโอบกระชับคนตัวเล็กกว่าให้แนบชิดยิ่งขึ้น

 

จุมพิตเบาๆบนเปลือกตาบางที่ทำเป็นปิดสนิททั้งๆที่ขอบตาร้อนผ่าว

 

ความอ่อนโยนนั้นทำให้น้ำตาที่กลั้นไว้รินไหลลงมาจนได้

 

 

 

"ยูยะ... เป็นอะไรรึเปล่า"

 

เสียงทุ้มกระซิบถามอย่างเป็นห่วง

 

 

 

ยังไม่รู้ตัวอีกหรือไงนะ

 

 

 

ยิ่งคิดยิ่งปวดร้าวจนไม่อยากพูดอะไรทั้งนั้น

 

 

 

"ฝันร้ายเหรอ?"

 

เขาสันนิษฐาน

 

 

 

"..."

 

ตอนนี้ยูยะสับสนไปหมดแล้ว

 

ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงได้กังวลกับคำพูดพวกนั้นมากขนาดนี้

 

แล้วก็ไม่เข้าใจว่าทำไมไคย์ถึงรับโทรศัพท์คนอื่นทั้งๆที่ทั้งคู่เพิ่ง ‘ปรับความเข้าใจ' เสร็จ

 

 

 

"อย่าร้องไห้สิ ไคย์เป็นห่วงนะ"

 

นิ้วแกร่งปาดคราบน้ำตาบนแก้มใสอย่างเบามือ

 

 

 

"อืม...ไม่เป็นไร...ยูยะก็แค่...แค่ฝันร้าย..."

 

เสียงสั่นเครือโกหกกลบเกลื่อน

 

 

 

"ไม่มีอะไรหรอกครับ ไคย์จะปกป้องยูยะเองนะ

 

นอนต่อเถอะนะ คืนนี้ยูยะเหนื่อยมามากแล้วนี่.."

 

ชายหนุ่มปลอบ ก่อนจะโอบกอดร่างเล็กไว้แนบอก

 

 

 

ริมฝีปากบางฝืนยิ้มให้กับถ้อยคำหวานที่ไม่ช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นเลย

 

ซุกซบบนแผ่นอกแกร่งที่คุ้นเคยทั้งๆที่ยังคงข้องใจ

 

อยากรู้ทุกเรื่อง แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะถาม

 

 

 

สรุปว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน

 

ที่ทำกันทุกวันนี้อยู่ในสถานะไหน

 

หรือเขาจะเป็นแค่ เ พื่ อ น จริงๆ

 

 

 

ยูยะได้แต่ถอนหายใจในความเงียบ

 

หลับตาลง หวังเพียงจะคลายความกังวล

 

หวังเพียงจะผ่านค่ำคืนนี้ไปอย่างมีความสุขที่สุด

 

 

 

อย่างน้อย...ถ้าหลังจากนี้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป

 

ก็ยังได้เก็บความอบอุ่นในค่ำคืนนี้ไว้ปลอบใจตัวเอง

 

 

 

 

 

...........................................................................................................

 

 

 

..................................................................

 

 

 

..............................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อีกมุมหนึ่ง...

 

 

 

 

สองร่างนอนโอบกอดกันเบาๆบนเตียงกว้าง

 

ข้างเตียงมีเจ้าตัวเล็กนอนขดอยู่ในตะกร้าบุผ้านวมนุ่มๆ

 

 

 

"วันนี้พี่ยูยะถามผมว่าลูกชื่ออะไรด้วยล่ะ..."

 

อาซึมะเริ่มเปิดประเด็น

 

 

 

 

"อ้าว... แล้วตอบไปว่าไงล่ะ?"

 

จิซาโตะถามด้วยความสงสัย เพิ่งนึกขึ้นได้เหมือนกันว่าลืมตั้งชื่อ

 

 

 

"ผมก็ตอบว่ายังไม่ได้ตั้ง จะมาช่วยกันตั้งคืนนี้~"

 

 

 

"งั้น...เอาชื่ออะไรดีล่ะ?"

 

 

 

"โห...คิดยากนะฮะ ตั้งชื่อลูกทั้งทีก็อยากให้ดีๆไปเลย"

 

 

 

"อืม... ฉันก็ไม่อยากใช้ชื่อที่คนทั่วไปตั้งให้หมาเหมือนกัน"

 

 

 

"เอาอะไรดีอ้ะ? Grizabella? Norma? Scintiller?"

 

 

 

"เอ่อ... ยาวไปมั้ยอ่ะ? ภาษาอะไรบ้างเนี่ย?"

 

 

 

"ก็มีอิตาเลียน ฝรั่งเศส... ทำไมเหรอฮะ?"

 

 

 

"เปล่า..ก็..ยากไปอ่ะ... เรียกไม่ถูก..."   -.-"

 

 

 

"งั้น... เอาอะไรดีครับ"

 

 

 

"มีคำที่แปลว่า หัวใจ มั้ย?"

 

 

 

"หัวใจ? มีคำว่า Coeur ใช้ได้มั้ยฮะ?"

 

 

 

"เกอร์? อืม...ก็ดีนะ สั้น ง่าย ความหมายก็ดี"

 

 

 

"งั้น.. ให้ลูกชื่อเกอร์ดีมั้ยครับ"

 

 

 

"ดีครับคุณแม่ของคุณลูก"

 

 

 

"อื้ม... >///<  เรียกแบบนี้ผมเขินน้า~"

 

ใบหน้าสวยที่ซ่อนยิ้มไม่มิดรีบหันหลบ

 

 

 

"ยังจะเขินอีกเหรอ? ก็เรื่องจริงนี่นา..."

 

สิ้นคำ ก็ฉวยโอกาสหอมแก้มใสๆทันที

 

 

 

"บ..บ้า... ไม่เอาแล้วอ้ะ~ ง่วงแล้ว หลับแล้ว"

 

คนสวยโวยวายกลบเกลื่อน แล้วรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหน้าแดงๆของตัวเอง

 

 

 

จิซาโตะหัวเราะเบาๆ ก่อนจะตามเข้าไปโอบกอดคนรักจากทางด้านหลัง

 

 

 

"ฝันดีนะ..."

edit @ 26 Mar 2009 22:43:05 by Mattoid

Sweet intoxication 24 Beloved teacher [nc]

posted on 22 Mar 2009 17:24 by mattoid
 

"แย่แล้ว!!"

 

เสียงหวานโวยวายลั่นหลังสะดุ้งตื่น ทำเอาจิซาโตะตื่นตามไปด้วย

 

 

 

"มีอะไรเหรอ?"

 

เขาถามอย่างงัวเงีย

 

 

 

"ผ..ผมลืมไปเลยว่า..ว่า..ผมต้องไปมหาวิทยาลัยอ้ะ!!"

 

 

 

"หา???"

 

 

 

เออใช่... อาซึมะยังเรียนอยู่นี่หว่า

 

 

 

"รู้มั้ยว่าผมไม่ได้ไปเรียนมาจะสองเดือนแล้ว

 

โอ๊ย! แล้วสอบล่ะ??? แล้วจะโดนรีไทร์มั้ยเนี่ย???"

 

 

 

"แล้ว..จะทำไงดี.."

 

ชายหนุ่มเริ่มกังวลไปด้วย

 

ความเงียบเริ่มเข้ามาปกคลุม

 

 

 

"ผม..ไม่ไปแล้วได้มั้ย?"

 

จู่ๆเสียงก็อ่อนลง

 

 

 

"แล้ว..พ่อแม่นายว่าไง.."

 

 

 

"ผมไม่รู้..."

 

 

 

"ไปเถอะนะ.. ฉันจะเป็นผู้ปกครองให้ก่อน.."

 

 

 

"แต่.."

 

 

 

"เถอะนะ.. เพื่ออนาคตนายเอง"

 

ริมฝีปากหยักกดจูบเบาๆที่หน้าผากมน

 

 

 

"แล้วจะให้ผมพูดกับที่นั่นว่าไง บอกว่าไปโดน..."

 

ยังไม่ทันขาดคำ น้ำตาเจ้ากรรมก็พาลจะไหลเมื่อย้อนนึกถึงเรื่องร้ายนั่น

 

 

 

"ฉันจะจัดการให้นะ.. อย่าร้องไห้สิครับ.. นะที่รัก..นะ"

 

 

 

"..."

 

 

 

"ไปโรงพยาบาลกัน"

 

 

 

"???" 

 

คิ้วบางขมวดอย่างสงสัย   โรงพยาบาลเนี่ยนะ???

 

 

 

 

....................................................................

 

 

 

 

ร่างบางเดินเข้าไปในห้องพักอธิการบดีอย่างตื่นๆ

 

มือใหญ่วางบนไหล่เบาๆ พยายามทำตัวเป็นพี่ชายมาส่งน้อง

 

 

 

"ส..สวัสดีครับ.."

 

 

 

"หายไปไหนมาล่ะเรา รู้มั้ยว่าเทอมนี้ตัดเกรดไปนานแล้ว"

 

 

 

"คือ..น้องผมเกิดอุบัติเหตุครับ.. แล้วต้องผ่าตัดฉุกเฉิน

 

นี่เพิ่งจะออกจากโรงพยาบาลนะครับ"

 

ชายหนุ่มโกหกคล่องปาก... แหงล่ะ.. เมื่อคืนซ้อมบทมาซะคล่องนี่..

 

 

 

"นี่..ใบรับรองแพทย์แล้วก็ฟิล์มเอกซเรย์ฮะ..

 

เนี่ย.. ตอนนั้นเหล็กมันแทงเฉียดปอดไปนิดเดียว"

 

เขาหยิบหลักฐาน(?)ขึ้นมา พร้อมทำท่าประกอบให้น่าเชื่อถือ

 

 

 

"งั้น.. ขอผมปรึกษาพวกอาจารย์ก่อน เชิญคุณที่ห้องประชุมเล็กด้วยครับ"

 

 

 

 

 

 

 

.............................................ตึกๆ.............................................

 

 

 

 

..................................ตึกๆ.....................................

 

 

 

 

........................ตึกๆ..........................

 

 

 

 

..................ตึกๆ..................

 

 

 

 

 

 

"เอาล่ะ.. ในเมื่อมีเหตุจำเป็นจริงๆก็อนุโลมให้.."

 

 

 

ร่างบางถอนหายใจอย่างโล่งอก..

 

แหงล่ะสิ.. กว่าจะสอบติด แถมยังเรียนมาตั้ง 3 ปี

 

 

 

"แต่ว่า..อาซึมะ...คุณต้องตามสอบให้ครบทุกรายวิชาภายใน 2 สัปดาห์"

 

 

 

"หา???"

 

เสียงหวานอุทานอย่างตกใจ จะเอาอะไรไปสอบ(วะ)เนี่ย???

 

มือบางๆไม่ได้แตะเปียโนมา 2 เดือนแล้ว โน้ตก็ไม่ได้อ่าน ทฤษฎีก็ห่วย

 

 

 

"แล้วก็ตามเก็บเลกเชอร์เอาเองนะ.. ทีหลังถ้ามีกรณีแบบนี้ ผู้ปกครองแจ้งมาก่อนนะครับ"

 

 

 

"..."

 

อาซึมะถึงกับนิ่งอึ้ง รู้สึกท้อขึ้นมาทั้งๆที่ยังไม่ได้เริ่ม

 

 

 

 

 

............................................

 

 

 

 

 

"เฮ้อ..."

 

ถอนหายใจครั้งที่ 1

 

 

 

"เฮ้อ..."

 

ถอนหายใจครั้งที่ 2

 

 

 

"เฮ้อ..."

 

ถอนหายใจครั้งที่ 3

 

 

 

"นี่.. เป็นอะไรรึเปล่า?"

 

จิซาโตะถามอย่างเป็นห่วง

 

 

 

"ผมเครียดจัง.. ผม.. เรื่องสอบน่ะฮะ.."

 

 

 

"ให้ฉันช่วยมั้ยล่ะ? ยังพอจำได้นะ.."

 

 

 

"ว้าว! จริงป้ะครับ???"

 

คนตัวเล็กเริ่มมีความหวัง

 

 

 

"อืม.. แต่พอสอบครบทุกวิชาแล้ว.. ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน.."

 

ว่าพลางส่งสายตาหวานฉ่ำให้เป็นนัย

 

 

 

"บ..บ้า..."

 

ใบหน้างดงามก้มงุดด้วยความเขิน

 

 

 

"งั้น..รีบไปเรียนดีกว่า รีบสอบให้เสร็จจะได้รีบคิดค่าสอน"

 

 

 

"นี่.. ใครเค้าตกลงล่ะ"

 

 

 

"ก็นายไง"

 

พูดจบก็ฉวยโอกาสหอมแก้มให้เขินเล่น

 

ก่อนจะอุ้มร่างบางที่หน้าแดงซ่านไปนั่งที่เก้าอี้เปียโน

 

 

 

"ไล่สเกลก่อน เอาทุกคีย์เลยนะ.."

 

จิซาโตะกระซิบสั่ง

 

 

 

"ครับท่านอาจารย์..."นิ้วเรียวพรมลงบนคีย์อย่างขวยเขิน

 

 

 

"เก่งมาก.."

 

เฮ้ย!! ไม่ค่อยเข้าข้างเลยนะจิซาโตะ แค่ไล่สเกลก็เก่งแล้วเรอะ???

 

 

 

"รางวัลด้วย.."

 

คนตัวเล็กยื่นแก้มใสให้

 

เขาจึงรีบคว้าโอกาสนั้นไว้...

 

 

 

ทว่า..ท่าทางจะคว้ามากไปหน่อย...

 

 

 

ใบหน้าคมเลยไปซุกไซ้ซอกคอขาวอย่างยั่วเย้าแล้วขบเม้มเบาๆ

 

มือใหญ่เริ่มลามไปใต้เสื้อนักศึกษา ลูบไล้ผิวละเอียดอย่างหลงใหล

 

 

 

"อ..อย่าเพิ่งสิครับ..ย..ยังสอบ..ม..ไม่เสร็จเลย"

 

ร่างเล็กพยายามปัดออก ทั้งๆที่โอนอ่อนตามสัมผัสนั้นไม่น้อย

 

 

 

"มัดจำไง.."

 

 

 

"อ..อือ...ม..ไม่ให้.. เก็บไว้ทำตอนเสร็จสิ.."

 

 

 

"ก็ได้.."

 

จิซาโตะพูดอย่างงอนๆ ก่อนจะขยับออก

 

 

 

"อย่าโกรธน้า~ ถึงเวลาแล้วผมจะ...>///<...ให้เอง..."

 

 

 

"งั้นก็..ก็ได้.."

 

ร่างสูงหัวเราะคิกคัก ก่อนจะออกคำสั่งต่อไป

 

"งั้นก็เล่นเพลงนี้ซิ.. sight read เลยครับคนสวย.."

 

 

 

- -"  

 

เอาแล้วไงล่ะ.. งานเข้าแล้วสิอาซึมะ..

 

ก็รู้อยู่ว่าไม่ได้อ่านโน้ตมานาน มาถึงจะให้เล่นสดเลย อะไรเนี่ย???

 

 

 

"ขอดูโน้ตก่อนได้มั้ย?"

 

เสียงหวานเริ่มอ้อน

 

 

 

"ไม่.."

 

ชายหนุ่มปฏิเสธ

 

 

 

"ใจร้ายอ้ะ... ตอนเค้าสอบอาจารย์ยังให้ดูก่อนตั้ง 15 วิ เลยนะ"

 

คนตัวเล็กบ่นอุบอิบ

 

 

 

"ก็นี่สามี.. ไม่ใช่อาจารย์.."

 

เขาตอบเสียงเรียบ

 

 

 

"บ้าๆๆๆๆๆ"    >///<

 

 

 

 

 

 

 

 

"พรุ่งนี้จะไปสอบ variation ใช่มั้ย?

 

ลองเล่นเพลงนี้ในสไตล์ของตัวเองดู.. เล่นเลยนะ..." 

 

จิซาโตะยื่นโน้ตเพลงให้

 

 

 

"..."  

 

มือเล็กรับมาอย่างอึ้งๆ  เฮ้อ~ อีกแล้วเหรอเนี่ย...

 

 

 

 

เชอะๆๆๆ

 

ใบหน้าสวยค้อนเล็กๆด้วยความน้อยใจ 

 

 

 

คนอะไร..โหดชะมัด   งอนแล้วนะ!!

 

เช้าไปเรียน ไปรับกลับมาตอนเย็นก็ให้ซ้อม

 

ได้พักตอนจิซาโตะออกไปเล่นดนตรี ดึกๆมาก็ซ้อมอีก

 

จะมีเนื้องอกรูปเปียโนขึ้นที่นิ้วแล้วนะ!!

 

 

 

"อย่าเพิ่งงอนนะ.. อดทนอีกนิดนึงเอง"

 

ชายหนุ่มเริ่มอ้อนเมื่อรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังไม่พอใจ

 

 

 

"อย่าดุนักสิ ผมไม่ได้เล่นมานานแล้วน้า~ ใครจะไปเก่งเหมือนคุณล่ะ

 

เอาแต่ให้ซ้อม ไม่เห็นจะรักผมเลย..." เสียงหวานเริ่มงอแง

 

 

 

"ก็เพราะรักเนี่ยแหละ.. ถ้าไม่รักก็ไม่สอนหรอก..

 

อย่าโกรธนะ..เหลืออีกไม่กี่วิชาเอง.. เสร็จแล้วไปเที่ยวกันนะ.."

 

 

 

"..."

 

 

 

"นะ..."

 

 

 

"..."

 

 

 

"ไม่ตอบใช่มั้ย?  งั้นก็..."

 

ริมฝีปากอุ่นประทับบนแก้มใสทันที

 

ทำเอาคนที่งอนอยู่ถึงกับหลุดยิ้มออกมา

 

 

 

"หายงอนแล้วนะ.."

 

จิซาโตะยิ้มให้

 

 

 

"ไม่รู้.. ไม่สน..."

 

ว่าแล้วก็ก้มหน้าหนี

 

 

 

อ้อมแขนอุ่นๆตามมาสวมกอดไว้ทัน แถมด้วยจุมพิตเบาๆที่หน้าผาก

 

"พยายามอีกนิดนะ.. ทำได้อยู่แล้ว.."

 

 

 

"...."

 

 

 

"นะ.."

 

เขาถามย้ำไปยังร่างบางที่นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่

 

 

 

"อืม.. งั้นก็.. Canon in D   variation by Atzuma จะเล่นแล้วน้า~"

 

คนสวยละสายตาจากโน้ตเพลงเบื้องหน้า นิ้วเรียววางบนคีย์อย่างสวยงาม

 

 

 

จริงๆที่เงียบเมื่อกี๊แอบถ่วงเวลาดูโน้ตก่อนใช่มั้ยเนี่ย.. รู้ทันน่า..

 

(writer ทำบ่อย)

 

 

 

 

.................................................................................

 

 

 

........................................

 

 

 

...

 

 

 

"เก่งจัง..."

 

ชายหนุ่มกล่าวชม

 

 

 

"อยู่แล้ว.."

 

คนตัวเล็กยิ้มรับ

 

 

 

"จะเก่งกว่านี้อีกถ้าไม่แอบทำเนียนดูโน้ตก่อนเล่น.."

 

ว่าแล้วก็แอบหยิกแก้มซักที

 

 

 

"ง่า...รู้ด้วยเหรอ..."

 

เสียงหวานครางบ่น

 

 

 

"ก็..นะ..เคยทำเหมือนกัน..."

 

นั่น..จิซาโตะเผยความลับแล้ว

 

 

 

"ว่าเค้า..ตัวเองก็ทำเหมือนกันอ่ะ..."

 

แก้มใสพองออกอย่างงอนๆ

 

ก่อนจะ(จำใจ) sight read(?) ต่อไปอย่างมีความสุข(?)

 

 

 

แล้วจะรอดมั้ยคะเนี่ย...หนูอาซึมะ...

 

(สรุปว่าเนียนกันทั้งเรื่อง.. พระเอก นายเอก แม้กระทั่ง writer เจริญจริงๆ)

 

 

 

 

 

 

................................................................

 

 

 

......................................

 

 

 

.....................

 

 

 

..

 

 

 

 

 

 

 

อาซึมะเดินตรงมาที่รถอย่างเริงร่า เพราะวันนี้สอบ variation ผ่านอย่างสบายๆ

 

 

 

ดีนะเนี่ยที่คุณครู(?) บังคับอ่านโน้ตตั้งเยอะแยะ วันนี้ก็เลยคล่องขึ้น

 

ท่าทางต้องขอบคุณซะหน่อยแล้ว...

 

 

 

"เป็นไงบ้าง.."

 

ชายหนุ่มเอ่ยทักขึ้น หลังจากมารอรับอีกฝ่ายได้สักพัก

 

 

 

"ก็..ผ่านแล้วฮะ.. อาจารย์ชมว่าดีขึ้นจากครั้งก่อนด้วย"

 

เสียงใสเล่าอย่างภูมิใจ

 

 

 

"เห็นมั้ย.. ทำได้อยู่แล้ว"

 

จิซาโตะส่งยิ้มอบอุ่นให้ ก่อนจะเปิดประตูให้คนตัวเล็กกว่าเข้ามานั่งในรถ

 

 

 

"ขอบคุณนะคร้าบ~"

 

เสียงหวานทอดอ้อน

 

แขนเรียวโอบกอดร่างกำยำไว้ ก่อนจะหอมแก้มให้เป็นรางวัล

 

ทำเอาอีกฝ่ายนึกกระหยิ่มใจ..

 

 

 

ท่าทางหลังจากนี้จะหลอกให้ซ้อมง่ายขึ้น

 

แถมยังได้ค่าสอนน่ารักๆแบบนี้อีก.. คุ้มจริงๆ

 

 

 

"นี่..เงียบทำไมล่ะฮะ.. แล้วทำไมยิ้มแบบนั้นอ่ะ?"

 

 

 

"หา?? อ๋อ..เปล่า.. แค่คิดว่ารางวัลเมื่อกี๊มันไม่พอ.."

 

มือซุกซนเริ่มลามปาม พลางส่งสายตาเจ้าชู้ให้ จนอีกฝ่ายอายม้วน

 

 

 

"พอเลย.. นี่มันบนรถน้า~" อาซึมะก้มหน้าหนี

 

 

 

"งั้น.. ที่บ้านก็ได้ใช่มั้ย?"

 

เขาถามหยอก

 

 

 

"อ..อืม... แต่พรุ่งนี้ผมมีเรียน.. งั้นก็..ก็..บ..เบาๆนะ.."  >///<

 

ใบหน้าเนียนแดงก่ำด้วยความเขินอาย

 

ก่อนที่เจ้าตัวจะนั่งอึ้งในคำพูดน่าอายของตัวเอง

 

 

 

"งั้นเก็บไว้ทำทีเดียวดีกว่า.. เบาๆจะไปสนุกอะไร.."

 

จริงๆก็ไม่ได้กลัวไม่สนุกหรอก ห่วงว่าอีกฝ่ายจะลุกไม่ไหวต่างหาก

 

ต้องมาเรียน แถมเลิกเรียนก็ต้องไปตามสอบ เหนื่อยแย่เลย..

 

อีกอย่าง.. ถ้าคืนนี้ไม่ได้ติวทฤษฎีดนตรีให้ พรุ่งนี้อาซึมะคงลำบากแน่ๆ

 

 

 

"ลามก.."

 

คนสวยบ่นอุบ ก่อนจะปิดปากอีกฝ่ายด้วยริมฝีปากนุ่มๆ

 

"งั้นผมจะรีบจัดการทุกอย่างให้เสร็จน้า~"   >///<

 

 

 

 

....

 

 

 

...

 

 

 

...

 

 

 

 

 

"ไง.. ทฤษฎีผ่านมั้ยครับคนสวย"

 

เสียงนุ่มเอ่ยทักร่างบางที่เพิ่งเดินลงจากตึกคณะ

 

 

 

"ผ..ผม...ทั้งๆที่คุณช่วยขนาดนี้...."

 

ใบหน้าหวานฉายแววเศร้าสร้อย หลบตาลงต่ำ

 

 

 

"ไม่เป็นไรนะ.. เอาใหม่ก็ได้.. เข้าใจอยู่ว่ามันยาก.."

 

จิซาโตะพยายามปลอบ

 

 

 

"ทั้งๆที่..คุณช่วย..ผ..ผม..มาก..ขนาดนี้..

 

แต่..ผม..ก..ก็..ยัง..ผ่านอีก.."

 

 แววตาซุกซนช้อนมองอย่างทะเล้น ทว่ายังตีเสียงเจือสะอื้น

 

 

 

"อย่าคิดมากเลยนะ.. พยายามอีกหน่อย...นายทำได้แน่ๆ..

 

แต่..เดี๋ยว?? เมื่อกี๊ว่าไงนะ???"

 

 

 

"ก็..ผ่านแล้วไง.."

 

เจ้าตัวแสบยิ้มให้อย่างน่ารัก

 

 

 

"แกล้งกันซะงั้น.. รู้มั้ยว่าตั้งใจสอนมากขนาดไหน.."

 

ร่างสูงแสร้งเดินหนี

 

 

 

"อ๊า..เดี๋ยวสิครับ.. ขอโทษน้า~ ไม่ได้ตั้งใจนะคร้าบ.."

 

 

 

"..."

 

 

 

"จิซาโตะ.."

 

 

 

"..."

 

 

 

"ที่รัก.."

 

เสียงหวานเอ่ยอย่างขวยเขิน

 

 

 

"..."

 

 

 

"ดีกันน้า~"

 

 

 

"ไม่ได้โกรธซะหน่อย.."

 

พูดจบก็หันมายิ้มให้บ้าง

 

 

 

อาซึมะมองอีกฝ่ายอย่างอึ้งๆ

 

เดี๋ยวนี้เล่นแบบนี้เป็นแล้วเหรอเนี่ย???

 

 

 

"โห..แกล้งกันซะงั้นอ่า.."

 

คนสวยพูดอย่างงอนๆ

 

หันหน้าหนี แล้วทำท่าจะเดินไปเรียกแท็กซี่กลับเอง

 

 

 

"ยังจะงอนอีก.. ตัวเองนั่นแหละเล่นก่อน.."

 

 

 

เออ...ใช่.. เมื่อกี๊เราเล่นก่อนนี่นา...

 

 

 

"งั้น.. กลับบ้านกันเหอะ.. ผมหิวแล้วอ่ะ.."

 

คนตัวเล็กเปลี่ยนเรื่องแก้เก้อ แล้วยอมเดินตามอีกฝ่ายไปที่รถแต่โดยดี

 

 

 

"ผ่านหมดทุกวิชาแล้ว.. งั้นคืนนี้จะทวงค่าสอนแล้วนะ.."

 

 

 

"อะไรเล่า..ก็..>///<"

 

 

 

"ก็สัญญาแล้วนี่นา..นะ.."

 

 

 

"ไหนบอกจะพาไปเที่ยวไง.."

 

 

 

"ก็..จ่ายค่าสอนมาก่อน.. พรุ่งนี้ค่อยเที่ยวไง..วันหยุดพอดี.."

 

 

 

"ขี้โกงอ่ะ!! เดี๋ยวก็เหนื่อยอีกอ่ะ.. เที่ยวก็ไม่สนุก.."

 

 

 

"มีมหา'ลัยที่ไหนเค้าให้ปริญญาก่อนจ่ายค่าเทอมมั้ย?"

 

 

 

"ม..ไม่มี.."

 

 

 

"ก็..เอาตามนั้นนะ.."

 

 

 

>///<

 

 นี่ปฏิเสธอะไรไม่ได้เลยใช่มั้ยเนี่ย???

 

 

 

.................................................................................................................

 

 

.........................................................................................

 

 

 

...............................................................

 

 

........................................

 

 

 

........

 

 

 

 

.

 

 

 

 

"ไอศกรีมอร่อยจัง~ ป้อนอีกอ่ะ...อ้ามมมม~" 

 

เสียงหวานอ้อนขณะอยู่บนโต๊ะอาหาร

 

 

 

"มีช็อคโกแลตด้วยนะ..เอามั้ย?"

 

ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

 

 

 

"อืม...เอาทุกอย่าง..555+"

 

อาซึมะหัวเราะเสียงใส

 

 

 

"อ้วน.."

 

เสียงนุ่มหยอกเบาๆ

 

 

 

"ไม่อ้วน!!"

 

เสียงใสโต้ทันควัน

 

 

 

"อ้วน.."

 

 

 

"ไม่อ้วน!!"

 

 

 

"ยังจะมาเถียง.."

 

 

 

"ไม่เชื่อดูนี่.."

 

พูดจบมือเล็กก็เลิกเสื้อยืดตัวบางขึ้น

 

เผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบและผิวขาวนวลเนียน

 

 

 

"ไหน.. มีอะไรให้ดูเนี่ย.."

 

ว่าแล้วก็ก้มลงไปดู (ซะงั้น)

 

 

 

"ก็ให้ดูว่าไม่อ้วน เห็นป่าว.. ไม่มีพุงซักนิด.."

 

 

 

"ขอดูชัดๆนะ.. อืม.. พูดจริงมั้ยเนี่ย..."

 

สิ้นคำ ริมฝีปากหยักก็ประทับจูบเบาๆบนผิวเนียน

 

ทำเอาร่างเล็กสะดุ้งเขิน..

 

 

 

"ท..ทำอะไรเล่า...>///<"

 

 

 

"ก็..พิสูจน์ไง.."

 

เสียงเจ้าเล่ห์ตอบกลับมา

 

ทว่ามือแกร่งยังคงไม่หยุดลูบไล้ผิวนุ่ม

 

 

 

"อะ..อือ..แล้ว..สรุป..ว..ว่า..อ้วนมั้ย.."

 

สัมผัสอบอุ่นเริ่มสร้างความปั่นป่วน จนต้องกัดริมฝีปากกั้นเสียงบางอย่าง

 

 

 

"เคลิ้มขนาดนี้ยังจะห่วงอ้วนอีกเหรอ.."

 

ชายหนุ่มหยอก

 

ปลายนิ้วสะกิดทักทายยอดอกบางใต้เนื้อผ้า

 

 

 

"ค..ใครเคลิ้ม..ม..ไม่มีซะ...หน่อ..ย....อ..อา...พ..พอแล้ว.."

 

มือเล็กพยายามแกะมือของคนช่างแกล้งออก

 

ร่างบางสะดุ้งเฮือกเมื่ออีกฝ่ายหยิบน้ำแข็งมาลูบไล้

 

 

 

"จริงเหรอ"

 

จิซาโตะถามอย่างทะเล้น

 

 

 

"อ..อือออออ.."

 

 

 

"เชื่อดีมั้ยเนี่ย.. ว่าแต่..นายเนี่ยสวยทุกมุมเลยแฮะ.."

 

 

 

"อ..อา..พ..พอเถอะ.."

 

เสียงกระเส่าพยายามปราม

 

 

 

"ไม่ให้ทำจริงๆเหรอ.. เสียใจนะ.."

 

เขาแสร้งทำเสียงสลด ก่อนจะเบือนหน้าหนี

 

 

 

"นี่..อย่าโกรธสิฮะ.. ผมก็แค่กลัวว่าพรุ่งนี้เราจะเที่ยวกันไม่สนุก

 

กลัวจะไม่มีแรงเดิน  แล้วเดี๋ยวพี่ไคย์กับพี่ยูยะจะกร่อยไปด้วยอ้ะ.."

 

เสียงหวานอ้อนอย่างจะง้อ แล้วหอมแก้มอีกฝ่ายเบาๆ

 

แขนเรียวโอบรอบเอวหนาก่อนจะซบหน้าลงบนแผ่นหลังกว้าง

 

"ก็..ก็คุณน่ะ..ชอบทำ..เอ่อ..หนักๆอยู่เรื่อย..ม..มัน..ก็..เพลียน่ะสิ.." >///<

 

 

 

"ไม่ชอบให้ทำเหรอ?"

 

จิซาโตะถามตัดพ้อ

 

 

 

"ป..เปล่า..ก็..ก็..มัน...."

 

คนสวยถึงกับพูดไม่ออก

 

 

 

"ชอบให้ทำรึเปล่า?"

 

 

 

"ก็..มัน..เอ่อ...อืม..."

 

 

 

"ว่าไงนะ"

 

 

 

"อืม..ก็...ช..อ.....โอ๊ย..ไม่ยุ่งด้วยแล้ว..ชอบแกล้งอ่ะ~"

 

อาซึมะเริ่มงอน ขยับตัวออกห่าง

 

 

 

"ใครว่าแกล้งล่ะ..หืม? จริงจังนะเนี่ย..."

 

 

 

"ก็แบบนี้ทุกทีนั่นแหละ.."

 

เสียงหวานบ่น

 

 

 

อ้อมแขนอบอุ่นตามไปสวมกอดร่างบางอย่างอ่อนโยนราวกับจะง้อ

 

จุมพิตเบาๆบนเปลือกตาและผิวแก้มเนียน

 

เสียงนุ่มกระซิบคำหวานจนอีกฝ่ายแทบละลาย

 

 

 

"ขอโทษนะครับที่รัก อย่าโกรธเลยนะ จะให้ทำอะไรก็ยอมนะ

 

ขอโทษนะที่อดใจไม่ไหว.. ก็อาซึมะน่ารักเกินไปนี่นา..

 

มีนางฟ้าคนสวยมาอยู่ใกล้ๆ ใครจะห้ามใจอยู่ล่ะ.."

 

 

 

 

"คุณน่ะ..ลามกเกินไปต่างหาก.."

 

 

 

แม้จะยังไม่เลิกงอแง แต่ถ้อยคำเหล่านั้นก็ทำให้อาซึมะมีท่าทีอ่อนลงไม่น้อย

 

มือเล็กทุบแผ่นอกแกร่งเบาๆอย่างหมั่นไส้

 

ก่อนที่ทั้งร่างจะถูกรวบเข้าแนบชิดยิ่งขึ้นโดยไม่ให้ตั้งตัว

 

 

 

 

"ก็มีแค่นายคนเดียวนั่นแหละ"

 

ชายหนุ่มกระซิบอ้อน ก่อนจะงับติ่งหูนิ่มเบาๆ

 

 

 

"อะ..อือออ..ม..ไม่เชื่อหรอก.."

 

 

 

"งั้นเดี๋ยวจะพิสูจน์ให้ดู.."

 

 

[Ctrl+A]

 

 

 

ลิ้นร้อนล่วงล้ำโลมเลียใบหูเล็ก

 

มือพลางสอดเข้าลูบไล้ผิวนุ่มใต้เสื้อผ้าหลุดลุ่ย

 

 

 

"อ..อืม....พ..พอก่อน..อ๊ะ..อ๊าาาาา!!"

 

 

 

อาซึมะครางเสียงหลงเมื่อจู่ๆส่วนอ่อนไหวใต้กางเกงก็ถูกมือหยาบรูดขึ้นลง

 

สะโพกมนบิดพล่านด้วยความเสียวซ่านที่ได้รับแบบไม่ทันตั้งตัว

 

มือเล็กพยายามดึงกางเกงตัวบางออกเพื่อคลายความอึดอัด

 

 

 

 

"ถึงกับถอดให้ทำเลยเหรอ~"

 

จิซาโตะแกล้งพูดให้อาย

 

ก่อนจะคว้าข้อมือบางไว้ ไม่ยอมให้ถอดออกง่ายๆ

 

 

 

"ท..ทำต่อเถอะ.."

 

เสียงหวานขอร้อง

 

 

 

"เมื่อกี๊ใครบอกว่าไม่อยากทำล่ะ"

 

 

 

"อ..อื้อออออ..จ..จะทำก็..ท..ทำซักที..อา..."

 

 

 

"ทำอะไรล่ะ?"

 

 

 

นิ้วแกร่งเริ่มคลึงเบาๆไปตามความยาวของแก่นกายสีหวาน

 

ก่อนจะลามไปยังส่วนที่ต่ำกว่าซึ่งกำลังบีบตัวเรียกร้องบางสิ่ง

 

สอดแทรกเข้าไปเพียงปลายนิ้ว แล้วปล่อยให้ค้างคาอยู่อย่างนั้น

 

 

 

"จิซาโตะ..อ..อ้า...ทำ..ต่อ..ทำต่อเถอะ.."

 

คนสวยขอร้องด้วยน้ำตาคลอปริ่ม

 

 

 

"ว่าไง? ให้ทำอะไรครับคนสวย"

 

 

 

"ก็..อ..อา..s..s..e..x.."

 

อาซึมะตอบด้วยใบหน้าแดงก่ำ

 

 

 

"อะไรนะ?"

 

 

 

"SEX!!"   >///<

 

 

 

"งั้น..ภายใน 3 นาที ให้นายถอดเสื้อผ้าของฉันและนายออกให้หมด..

 

ใน 3 นาทีนี้ ฉันจะขยับของนายไปด้วย

 

แล้วถ้าหมดเวลาแล้ว เราทั้งคู่ยังไม่เปลือยล่ะก็..

 

..ฉันก็จะปล่อยนายทิ้งไว้แบบนี้แหละ"

 

 

 

"อ..อา..ใจร้าย..อ่า.."

 

เสียงหวานตัดพ้ออย่างทรมาน

 

 

 

"เริ่มจับเวลาแล้วนะ..

 

1..2..3..4..5..6..7.."

 

 

 

จิซาโตะขยับมืออย่างชำนาญ ก่อนจะเร่งจังหวะการปลุกเร้าเบื้องล่าง

 

แก่นกายสีหวานถูกครอบครองด้วยโพรงปากร้อนผ่าวแทบจะในทันที

 

เรียวนิ้วซุกซนขยับควานเข้าสำรวจทางรักสีกุหลาบอย่างยั่วเย้า

 

นั่นยิ่งทำให้ร่างบางทุรนทุรายด้วยความซ่านเสียว

 

 

 

"อ..อย่า..ทำ..บ..แบบนี้..อ้าาาา..ถ..ถอด..ไม่ไหว.."

 

เสียงกระเส่าครวญขอร้อง มือสั่นเทาพยายามกระชากเสื้อนอนตัวบางออก

 

 

 

การกระตุ้นจากชายหนุ่มทำให้ไร้เรี่ยวแรง

 

อยากจะปล่อยใจให้เพลิดเพลินกับความสุขนี้

 

ทว่า..เขาต้องแข่งกับเวลา..

 

 

 

"อ๊ะ...อา...ได้..ล..แล้ว..."

 

มือบอบบางสลัดอาภรณ์ของตนทิ้งอย่างไม่ไยดี

 

พยายามไล่ปลดเสื้อผ้าของอีกฝ่ายทิ้ง

 

ขณะที่ความเร่าร้อนเบื้องล่างยังคงหลอมละลายร่างเล็กให้อ่อนระทวย

 

 

 

.......................................

 

 

 

...................

 

 

..

 

 

 

"เก่งจัง.. เหลืออีกนาทีครึ่ง.. ถอดของฉันให้ทันนะ.."

 

ไม่พูดเปล่า มือทั้งสองยังเร่งจังหวะการปรนเปรอให้หนักหน่วงกว่าเดิม

 

 

 

"อะ..อ๊าาาาาาาา!!!" 

 

อาซึมะกรีดร้องอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

 

เมื่อจุดอ่อนไหวภายในถูกบดคลึงถี่ๆ พร้อมกับถูกดูดดุนส่วนกลางลำตัวอย่างเชี่ยวเชิง

 

สะโพกมนกระตุกเกร็งตามการชักนำราวกับต้องมนตร์

 

แต่นิ้วเรียวยังคงปลดกระดุมเสื้อของจิซาโตะออกอย่างแสนลำบาก

 

 

 

"อะ..อื๊ออออออ!"

 

ฟันขาวขบริมฝีปากแน่น

 

พยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมสติตัวเอง

 

 

 

เกมนี้..เขาต้องไม่แพ้!!

 

 

 

"เร็วเข้า..เหลืออีกครึ่งนาที นายยังไม่ได้ถอดกางเกงฉันเลยนะ"

 

จิซาโตะหยอก พร้อมๆกับจงใจทรมานร่างบางให้หมดเรี่ยวแรง

 

 

 

มือเล็กออกผลักอีกฝ่ายให้นอนลงด้วยแรงทั้งหมดที่มี

 

ตามขึ้นไปคร่อมทับร่างกำยำ ทั้งๆที่นิ้วแกร่งยังคงค้างคาอยู่ในทางรักสีกุหลาบ

 

สะโพกขาวขยับขึ้นลงตามแรงกระตุ้นที่เร่งเร้า

 

นิ้วเล็กไล่ปลดเข็มขัดออกอย่างรวดเร็ว

 

ตามด้วยการกระชากกางเกงลงไปอยู่ที่หัวเข่า

 

 

 

"เหลืออีกชิ้นนึง กับเวลาอีก 7 วิ..6..5..4.."

 

 

 

"อ..อื้อออออ.."

 

มือเล็กรูดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายออกจากร่างเบื้องล่างทันที

 

 

 

"ทันเวลาพอดีเลยนะ..กลัวอดเหรอ.."

 

จิซาโตะจงใจพูดให้อาย

 

 

 

"ด..ได้โปรด...อา...ท..ทำซะที.."

 

อาซึมะอ้อนวอนเสียงกระเส่า

 

 

 

ร่างบอบบางสีชมพูระเรื่อยังคงตกอยู่ในการควบคุมของปลายนิ้วแกร่ง

 

ขย่มบดคลึงจุดอ่อนไหวที่สุดของตนราวกับจะคลั่ง

 

ปากยังวิงวอนให้อีกฝ่ายกระทำในสิ่งที่ปรารถนา

 

 

 

มือใหญ่อีกข้างบดขยี้ส่วนปลายแก่นกายสีหวานที่ฉ่ำเยิ้มถี่ๆ

 

สะโพกมนกระตุกเกร็งอย่างสูญเสียการควบคุม

 

ธารรักสีมุกฉีดพุ่งขึ้นจากส่วนปลายแดงก่ำ

 

กระเซ็นเปื้อนทั่วแผ่นอกบางที่สั่นระรัวด้วยความสุขสม

 

 

 

"อ..อา...คนใจร้าย..อ่า..ไม่ยอมช่วย.."

 

เสียงหวานบ่นเบาๆ

 

ก่อนจะซุกซบบนอกกว้างอย่างเหนื่อยอ่อน

 

 

 

"ขนาดแค่นิ้วนะเนี่ย.."

 

เสียงนุ่มหัวเราะเบาๆ

 

 

 

"ผิดสัญญา"

 

คนตัวเล็กตัดพ้ออย่างอ่อนแรง

 

 

 

"งั้น..ทำให้นะ.."

 

 

 

ร่างเล็กถูกวางลงนอนราบบนเตียงอย่างทะนุถนอม

 

ลิ้นร้อนไล่โลมเลียทำความสะอาดของเหลวขุ่นข้นบนแผ่นอกขาวสล้าง

 

แวะทักทายยอดอกสีชมพูสวยที่ชูชันราวกับจงใจยั่วเย้า

 

ดูดดึงเบาๆ เรียกเสียงรัญจวนใจอีกครั้ง

 

 

 

"อ..อืมมมมมม...จิซาโตะ..."

 

เสียงสั่นพร่าเอื้อนเอ่ยอย่างเคลิบเคลิ้ม

 

 

 

"ชอบมั้ย?"

 

เขาถามอย่างอ่อนโยน

 

ก่อนจะขบเม้มสร้างรอยรักสีกุหลาบทั่วผิวนุ่ม

 

 

 

"อืออออ..."

 

อาซึมะหลับตาพริ้มอย่างหลงใหลในสัมผัสอบอุ่น

 

 

 

"ขอทำต่อนะ.."

 

สิ้นคำ ริมฝีปากได้รูปก็เลื่อนไปประทับจุมพิตวาบหวามบริเวณโคนขา

 

ลิ้นร้อนละเลียดเลียผิวสีชมพูระเรื่อราวกับเป็นของหวาน

 

 

 

 

ร่างเล็กบิดเกร็งตามแรงอารมณ์ที่ถูกเร่งเร้าอย่างต่อเนื่อง

 

วงแขนแกร่งตามมาโอบกอดแนบกาย ก่อนจะขบเม้มลำคอระหงเบาๆ

 

แขนขาวรั้งร่างสูงให้เข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น ก่อนจะประกบจูบอย่างวาบหวาม

 

เรียวลิ้นผลัดกันรุกรับอย่างโหยหาความหอมหวานของกันและกัน

 

ขณะที่ผิวเนียนถูกลูบไล้จนร้อนรุ่มทุกที่ที่สัมผัส

 

 

 

 

ขาเรียวถูกแยกออก ก่อนที่แก่นกายแกร่งจะสะกิดหยอกปากทางนุ่ม

 

ผิวเนื้ออ่อนถูกเสียดสีเบาๆหากแต่เร่งร้อนในที นั่นยิ่งกระตุ้นจนร่างบางบิดเร่า

 

ใบหน้างดงามชุ่มไปด้วยน้ำตาแห่งความสุขระคนอึดอัดทรมาน

 

ทั่วร่างกลายเป็นสีแดงระเรื่อ ผิวกายร้อนผ่าวเพราะความมึนเมาในห้วงรัก

 

 

 

"อ..อา...ข..เข้ามา..เถอะ..."

 

อาซึมะร้องขอด้วยเสียงแหบพร่า

 

 

 

ส่วนปลายร้อนรุ่มค่อยๆแทรกผ่านผนังบางอุ่นนุ่มทีละนิด

 

ความชุ่มชื้นจากร่างกายของทั้งคู่ช่วยให้การกระทำนั้นปราศจากอาการเจ็บปวดใดๆ

 

ค่อยๆขยับกายเข้าออกทีละน้อยเพื่อให้อีกฝ่ายได้ปรับตัว

 

 

 

ไฟปรารถนาจากส่วนลึกแผดเผาพันธนาการต่างๆจนหมดสิ้น

 

บทเพลงรักถูกบรรเลงอย่างหนักหน่วงแต่อ่อนโยน

 

หยาดเหงื่อพราวพรมจนผิวกายชุ่มลื่น ทว่าสองร่างยังคงเกี่ยวกระหวัดแน่น

 

สวนกายเข้าหากันและกันอย่างรวดเร็วลึกล้ำเพื่อให้ดื่มด่ำความสุขนั้นเต็มที่

 

 

 

"อ..อื้อออ.....ร..แรงอีก..อ๊ะ..ด..ได้..มั้ย..อ่าาาา.."

 

เสียงหวานเอ่ยขอ

 

พลางขยับสะโพกมนรับจังหวะการสอดแทรกของอีกฝ่าย

 

 

 

"อะ..ถ..ถ้าไม่ให้ล่ะ..."

 

ชายหนุ่มหยอก

 

ขณะที่ส่วนล่างยังทำหน้าที่อย่างไม่บกพร่อง

 

 

 

"อ..ซ...อื้มมมมม...ท..ทำ..ต่.อ.....อ้ะ...อ๊าาาาาา!!!"

 

 

 

อาซึมะกรีดร้องด้วยความเสียวซ่านเพราะจู่ๆก็ถูกรุกอย่างหนัก

 

จุดอ่อนไหวถูกเสียดสีรุนแรงนับครั้งไม่ถ้วน

 

มือใหญ่ยังบดขยี้ส่วนปลายแก่นกายแดงก่ำให้ยิ่งเสียวกระสัน

 

 

 

"ฮื้ออออ...ย..อย่า....อ๊ะ...ต..ตรงนั้น...มัน..ม..ไม่ไหว..."

 

 

 

"ต..ตรงนี้เหรอ.."

 

จิซาโตะยิ่งย้ำ ราวกับจะทำให้คลั่ง

 

 

 

"อ้า..มัน..ส..เสียว..อ๊า..ย..อย่า....อ๊ะ...อะ....อ๊าาาาา!!!"

 

 

 

หยาดน้ำตาแห่งความสุขรินอาบทั่วผิวแก้มแดงก่ำ

 

ทางรักสีกุหลาบบีบรัดแก่นกายร้อนอย่างกระหาย

 

ทั้งร่างหลอมละลาย ไร้ซึ่งความคิดใดๆ

 

มีเพียงสิ่งเดียวที่ต้องการ...

 

ต้องการคนตรงหน้ายิ่งกว่าสิ่งอื่นใด

 

 

 

"อ..ฮื้มมมม...จ..จะ..ถ.ถึง...อ..อ้าาาา!!"

 

ร่างบางบิดเร่าด้วยความสุขสมระคนทรมานจวนถึงสวรรค์

 

 

 

ริมฝีปากทั้งสองดูดกลืนความหอมหวานจากกันและกันอีกครั้ง

 

จิซาโตะเร่งสานต่อเพื่อให้ทั้งคู่มีความสุขร่วมกัน

 

 

 

และตอนนี้..ความรู้สึกทั้งหมดกำลังจะปะทุ..

 

 

 

"อ๊ะ..อ..อื้อออออออออ"

 

อาซึมะครางอย่างห้ามไม่ได้เมื่อส่วนปลายรุมร้อนบีบเค้นบางอย่างให้ทะลักออกมา

 

ธารอารมณ์หวานฉ่ำฉีดพุ่งเปรอะทั่วร่างของคนทั้งสอง

 

 

 

ผนังนุ่มร้อนบีบรัดส่วนที่อึดอัดไว้แน่น

 

แรงกดดันจากเนื้อนุ่มๆทำเอาส่วนแข็งขืนกระตุกเกร็ง

 

ก่อนจะปลดปล่อยของเหลวจำนวนมากเข้าไปในช่องทางฉ่ำเยิ้มอย่างรวดเร็ว

 

ธารรักร้อนที่เติมเต็มภายในสร้างความรู้สึกเสียววูบจนต้องครางออกมาอีกครั้ง

 

 

 

"ฮ...จ..จิซาโตะ..อืมมมมม.."

 

 

 

"อ..อาซึมะ..อา.."

 

 

 

วงแขนกำยำโอบรั้งร่างบางไว้แนบกาย

 

ริมฝีปากได้รูปจุมพิตซับน้ำตาแห่งความสุขที่ยังคลอเอ่อ

 

แล้วค่อยๆถอดถอนกายออกช้าๆ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายต้องเจ็บ

 

 

 

"อือออ..เหนื่อยอ่า~"

 

เสียงหวานเอ่ยอย่างอ่อนแรง

 

เอนซบแผ่นอกกว้างราวกับจะอ้อน

 

 

 

"งั้น..นอนพักก่อนนะ.."

 

ชายหนุ่มยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

 

 

 

"แล้วพรุ่งนี้จะไปไหวมั้ยเนี่ย.."

 

อาซึมะแอบบ่นเล็กๆ

 

 

 

"งั้นก็..จะกอดไว้ตลอดเวลาเลยแล้วกัน.."

 

 เสียงนุ่มกระซิบอ้อน

 

 

 

"สัญญานะคร้าบ~" ว่าแล้วก็ชูนิ้วก้อยให้

 

 

 

"สัญญาครับคนสวย.."

 

พูดจบก็เกี่ยวก้อยอีกฝ่ายไว้เป็นสัญญา

 

 

 

"Faites des beaux rêves ครับ..."

 

เสียงหวานเอ่ยขึ้นเบาๆ

 

ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราในอ้อมกอดอบอุ่นของคนรักทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

แต่..

 

 

 

 

 

 

 

"แปลว่าอะไรอ่ะ?"

 

 

 

"..."

 

 

"อาซึมะ.."

 

 

 

"..."

 

 

 

"ที่รัก..."

 

 

 

"..."

 

 

 

"หลับแล้วเหรอ?"

 

 

 

"..."

 

 

 

"หลับซะงั้น..แล้วแปลว่าอะไรเนี่ย???"

 

 

 

จิซาโตะบ่นกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะจุมพิตแก้มใสอย่างทะนุถนอม

 

 

 

ดึกแล้ว...เหนื่อยเหมือนกันแฮะ..

 

เก็บไว้สงสัยต่อพรุ่งนี้ดีกว่า..

 

 

 

"รักนะ..ฝันดีครับ.."

edit @ 26 Mar 2009 22:46:45 by Mattoid

Sweet intoxication 23 My all [nc]

posted on 22 Mar 2009 17:22 by mattoid
 

"อุ๊บ!! แค่ก!!"

 

ยูยะถึงกับสำลักเพราะดื่มน้ำอยู่ดีๆ พ่อตัวดีก็เดินมางับติ่งหูนิ่ม

 

 

 

"ยูยะ!! แพ้ท้องเหรอครับ??? เย้!!~ ดีใจที่สุดเลย"

 

ไคย์หยอกอย่างเริงร่า คว้าร่างบางขึ้นมาจุมพิตทันที

 

แต่..ต่อหน้าเพื่อนทั้งวงเนี่ยนะ..

 

 

 

"ไม่ใช่นะ!! ท้องได้ที่ไหนเล่า!!"

 

เสียงหวานตัดพ้อ

 

 "ก็ตัวเองเดินมางับเค้าเองอ่ะ ตกใจรู้มั้ย"

 

 

 

"โอ๋...ขอโทษนะครับคนสวย..นะ.."

 

 ชายหนุ่มเริ่มง้อ

 

โอบกอดร่างบางไว้แน่นอย่างหวงแหน

 

 

 

"ไคย์..อยากมีลูกเหรอ?"

 

ยูยะถาม

 

 

 

"ก็..อืม.."

 

เขาตอบไปอย่างงงๆกับคำถาม

 

 

 

"ขอโทษนะที่ยูยะมีไม่ได้.."

 

 คนตัวเล็กพูดเสียงอ่อย

 

 

 

เพื่อนร่วมวงเงี่ยหูฟังบทสนทนาแปลกๆนั่นอย่างสุดสงสัย

 

แพ้ท้อง??? ลูก??? ยูยะมีลูกกับไคย์ไม่ได้??? อะไรของมันเนี่ย???

 

แล้วดูท่าทางมันดิ เฮ้ย! แอบกิ๊กกันจริงๆเรอะ???

 

 

 

"เฮ้ยไคย์.. เป็นไรกับยูยะเนี่ย?"

 

เสียงหนึ่งเอ่ยถามขึ้น

 

 

 

"หา???"

 

ซวยแล้วไง ตอบไงดีครับเนี่ยยูยะ

 

 

 

"อ..เอ่อ.. ก็..เป็นเพื่อนกันธรรมดานี่.."

 

เสียงใสตอบปัดไป

 

ทำเอาคนอ้ำอึ้งรู้สึกโล่งใจ แต่กลับน้อยใจมากกว่า

 

 

 

"คำพูดโคตรส่อเลยว่ะ  555+

 

 ดีๆ จะได้จับคู่ในวงบ้าง แบบยุนแจ ยูซู วอนซิน แล้วก็ยังมี... "

 

คนถามหัวเราะร่า

 

แต่น่าสงสัยแฮะ.. แกก็สาวกเหมือนกันเรอะ (เออ-Mattoid)

 

 

 

ท่ามกลางเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนาน ร่างสูงปลีกตัวออกมาเงียบๆ

 

 

 

"ไคย์.. ไปไหนครับ... กลับแล้วเหรอ? เพิ่งเสร็จงานเองนะ"

 

ร่างเล็กวิ่งตามออกไปทันที

 

 

 

"..."

 

 

 

"ไคย์"

 

 

 

"..."

 

 

 

"ไคย์"

 

เสียงหวานเริ่มอ่อยลง เมื่อไม่มีวี่แววว่าอีกฝ่ายจะหันกลับมา

 

"ไคย์ครับ.. ยูยะขอโทษนะ.."

 

 

 

"ขอโทษทำไมล่ะ.. ไคย์ก็แค่เพื่อนยูยะไม่ใช่เหรอ?"

 

พูดจบก็เปิดประตูเข้าไปนั่งในรถทันที

 

 

 

"อื๊อ..อย่าพูดแบบนั้นสิ ยูยะเสียใจน้า~"

 

มือบางเปิดประตูข้างคนขับ ถือวิสาสะนั่งด้วย

 

 

 

"ก..ก็.. แล้วคิดว่าไคย์ไม่เสียใจเหรอ?"

 

 

 

"ก็แค่.. เห็นว่าไคย์เงียบ ยูยะเลยช่วยตอบอ้ะ..

 

ยูยะไม่รู้นี่ ว่าไคย์อยากให้คนอื่นรู้รึเปล่า แล้วยูยะก็ไม่รู้ว่าเพื่อนจะรับได้มั้ย"

 

 

 

"เฮ้อ~"

 

ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่

 

ความเงียบเริ่มกลับมาปกคลุมอีกครั้ง

 

 

 

 

....................

 

 

...........

 

 

.....

 

 

.

 

 

 

"คืนนี้.. ไคย์ไปส่งยูยะได้มั้ยครับ อยากอยู่กับไคย์นานๆอ้ะ"

 

คนตัวเล็กเริ่มอ้อนเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังงอนอยู่

 

 

 

"..."

 

 

 

"นะ...นะครับ.. วันนี้ยูยะไม่ได้เอารถมานะ จะให้กลับแท็กซี่คนเดียวเหรอ"

 

ไม่อ้อนเปล่า ริมฝีปากบางยังมากระซิบอยู่ข้างหู

 

 

 

เชอะ.. ไม่สนใจหรอก

 

แต่...เฮ้ย!! กลับแท็กซี่คนเดียวเหรอ???

 

 

 

"งั้น..อืม..ก็ได้.."

 

เขารับคำ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังคอนโดของคนรัก

 

 

 

................................

 

 

 

"ไคย์... เข้ามาก่อนสิ.. นะ.."

 

มือเล็กดึงอีกฝ่ายเข้ามาในห้องเมื่อพบว่าชายหนุ่มจะชิ่งกลับเสียดื้อๆ

 

 

 

"นะครับ.. คืนนี้ยูยะไม่อยากนอนคนเดียวนะ.."

 

พูดไปก็เขินไป จนใบหน้าใสกลายเป็นสีแดงระเรื่อ

 

 

 

ร่างสูงได้แต่อึ้ง.. น่ารักเกินไปแล้ว...

 

แต่..ไม่เอาหรอก.. งอนอยู่..

 

เขานั่งลงบนโซฟานุ่ม แล้วเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

 

 

 

"ไคย์อ้ะ... เบื่อเค้าแล้วเหรอ?"

 

 

 

"เปล่า.."

 

 

 

"แล้วทำไมไม่สนใจเนี่ย.. ยอมขนาดนี้แล้วนะ.."

 

 

 

"ไม่รู้.. งอน"

 

 

 

แก้มนิ่มพองออกอย่างน่ารัก

 

ไคย์งอน.. ยูยะจะง้อยังไงดีเนี่ย...

 

 

 

"ไคย์หิวมั้ยครับ?"

 

ร่างบางถามอย่างเป็นห่วง

 

 

 

"...."

 

 

 

"จะไม่ตอบจริงๆใช่มั้ย? งั้นยูยะจะ..."

 

ยังไม่ทันพูดอะไร ใบหน้าสวยก็ขึ้นสีอีกครั้ง

 

 

 

"จะ..จูบแล้วนะ.."

 

พูดจบก็ปีนขึ้นไปนั่งตัก โน้มคออีกฝ่ายลงมาประทับจุมพิตเบาๆอย่างขัดเขิน

 

คนได้กำไรแอบอมยิ้มเล็กๆ แต่ก็ยังไม่ยอมจูบตอบ

 

 

 

"ไคย์อ้ะ.. ไม่สนใจเค้าใช่มั้ย.."

 

ริมฝีปากบางเข้าประกบจูบอีกครั้ง

 

ลิ้นเล็กเลียริมฝีปากนั้นเบาๆ ก่อนจะแทรกเข้าไปภายใน

 

 

 

ชายหนุ่มได้ทีจึงรีบฉวยโอกาสรุกกลับ

 

โอบกอดร่างเล็กไว้แน่น ไล่รัดลิ้นตอบจนอีกฝ่ายหอบแฮ่ก

 

มือซุกซนลูบไล้แผ่นหลังบาง บ้างก็เลยไปหยอกล้อโคนขาขาว

 

เล่นเอายูยะสะท้านไปทั้งตัว

 

 

 

"ค..ไคย์..อ่า..."

 

เสียงหวานเรียก

 

 

 

"ว่าไงครับคนสวย?"

 

 

 

"หายงอนแล้วใช่มั้ย?"

 

 

 

"ไม่รู้.."

 

เขาส่งยิ้มทะเล้นให้

 

 

 

"แล้ว..ไคย์ยังอยากมีลูกอยู่ป้ะ?"

 

เสียงเล็กๆถามอุบอิบในลำคออย่างอายๆ

 

 

 

"แล้วอยากให้ทำมั้ยล่ะ?"

 

 

 

"ม..ไม่รู้.."

 

 

 

"งั้นไคย์จะถือว่ายูยะยอมแล้วนะ.."

 

[Ctrl+A]

 

"ไคย์อ้ะ... อืมมมม..."

 

ซอกคอขาวถูกซุกไซ้ไปทั่ว ทั้งร่างอ่อนระทวยเอนซบอกแกร่ง

 

แว่วเสียงหอบหายใจปะปนเสียงครางรัญจวนอารมณ์

 

 

 

มือใหญ่ฉวยโอกาสถอดเสื้อยืดตัวบางออกให้พ้นตัว

 

เผยให้เห็นผิวขาวเนียนซึ่งมีเขาเท่านั้นที่ได้ครอบครอง

 

ริมฝีปากร้อนประทับรอยรักมากมายบนผิวสวย

 

เรียวลิ้นหยอกล้อยอดอกสีชมพูอย่างกระหาย

 

 

 

"ไคย์...ม..มัน..ส..เสียวนะ.."

 

 

 

"อยากได้มากกว่านี้มั้ยล่ะ?"

 

 

 

"บ..บ้า...อาาาาาา.."

 

ฟันคมขบเบาๆที่ผลเชอร์รี่นั่น สร้างความรู้สึกเจ็บปวดระคนกระสันซ่าน

 

ก่อนจะดูดเลียราวกับเป็นของหวานเลิศรส

 

 

 

นิ้วแกร่งเริ่มบรรเลงบนแก่นกายสีหวานผ่านเนื้อผ้า

 

เรือนร่างบอบบางสั่นสะท้านกับการกระทำนั้น

 

ร่างกำยำค่อยๆทาบทับให้ยูยะนอนราบลงกับเบาะนุ่มๆ

 

 

 

"หน้าแดงเชียว..ไม่ต้องอายนะครับ.."

 

เสียงนุ่มกระซิบหยอก

 

 

 

นิ้วซุกซนเริ่มปลดกางเกงยีนส์ของอีกฝ่ายออก ปลดทีละชิ้นๆจนหมด

 

แน่นอนว่า..ของเขาก็ด้วย

 

 

 

"ก็..ก็..มัน...."

 

เสียงแผ่วเบาพยายามจะเถียง

 

มือเล็กเลื่อนมาหมายจะปกปิดส่วนอ่อนไหวที่บัดนี้ตื่นตัวรับสัมผัสของคนตรงหน้า

 

 

 

"ไคย์เคยเห็นแล้วนะ  ไม่ต้องปิดหรอกครับ.."

 

อุ้งมือแกร่งคว้ามือบางออก ก่อนที่จะกอบกุมแก่นกายสีหวานนั้นไว้เอง

 

เขาขยับขึ้นลงช้าๆ ราวกับจงใจทำให้คลั่ง

 

 

 

"อ..อื้อออออ.. ไคย์... ย..อย่าแกล้งสิ...อืมมมมม..."

 

 

 

"แล้วยูยะอยากได้แบบไหนล่ะ"

 

 

 

"..."   >///<

 

 

 

"ถ้ายูยะไม่บอก ไคย์ก็ไม่รู้นะ.."

 

 

 

"ร..เร็วกว่านี้.."

 

แม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายจงใจทำให้อับอาย แต่ความอึดอัดก็บังคับให้ต้องพูด..

 

 

 

"อะไรนะครับ"

 

 

 

"อ..อา...เอาเร็วๆ..ร..แรงๆกว่านี้.."

 

 

 

"ดังๆหน่อยสิ"

 

 

 

"ไคย์..ทำยูยะอีก.. เร็วๆ ยูยะ..ทร..มาน..อ่า..."

 

ไม่พูดเปล่า มือบางยังจัดแจงควบคุมจังหวะด้วยตัวเอง

 

 

 

ไคย์ละมือออกจากแก่นกายที่รุ่มร้อน

 

ดวงตาคู่สวยมองมา ราวกับจะถามว่า ทํ า ไ ม

 

 

 

"ไคย์อยากดูตัวอย่างนี่นา.. อยากได้แบบไหนก็ทำให้ดูก่อนสิ.."

 

 

 

"จ..ใจร้าย...ไม่เอาด้วยแล้ว"

 

 

 

"ไม่สงสารมันเหรอ ทรมานจะแย่อยู่แล้วนะครับ"

 

ไม่พูดเปล่า นิ้วแกร่งยังสะกิดปลายยอดเบาๆ ทำเอาร่างเล็กดิ้นพล่าน

 

ก่อนจะผละออกไป ทิ้งให้อีกฝ่ายแทบคลั่งตาย

 

 

 

มือบางตัดใจกอบกุมส่วนอ่อนไหวของตน

 

แยกขาออกเล็กน้อยเพื่อความถนัด

 

ขยับเร่งจังหวะอย่างสั่นๆ เพราะไม่เคยทำมาก่อน

 

เสียงครางหวานๆเริ่มหลุดลอดเป็นระยะๆ

 

นั่นยิ่งปลุกเร้าให้ไคย์อารมณ์พลุ่งพล่าน

 

 

 

"ค..ไคย์.. ยูยะขอร้อง... ช่วยที.. อา...ท..ทำ..มะ..ไม่ไหว..."

 

ร้องขอทั้งๆที่มือเล็กยังคงรูดขึ้นลงอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

 

น้ำตาแห่งความซ่านเสียวระคนทรมานคลอเอ่อดวงตาหวานฉ่ำ

 

 

 

มือแกร่งรวบข้อมือบางขึ้นเหนือศีรษะ ก่อนจะจับนอนราบลง

 

ลิ้นร้อนระดมจูบทั่วหน้าท้องแบนราบ ลามเลยไปถึงต้นขาเรียวสวย

 

ทว่าจงใจเลี่ยงไม่ให้สัมผัสส่วนที่ตื่นตัวอยู่

 

ราวกับจงใจจะกลั่นแกล้งให้ยิ่งทรมาน

 

 

 

ร่างบางบิดเร่าด้วยความอึดอัด จนแทบจะกรีดร้องออกมา

 

พยายามสลัดข้อมือออก แล้วรวบรวมแรงทั้งหมดผลักไคย์ลงนอน

 

 

 

ความปรารถนาพุ่งสูงเกินทัดทาน

 

เขาต้องการ.. ต้องการมากเหลือเกิน..

 

 

 

ริมฝีปากบางเข้าครอบครองแก่นกายแกร่งอย่างรวดเร็ว

 

ก่อนจะใช้มือช่วยขยับเร้าจนตื่นตัวเต็มที่ พร้อมสำหรับเติมเต็มบางสิ่ง

 

 

 

สะโพกมนพยายามจะดูดกลืนส่วนนั้นเข้าไป ทว่าไม่สำเร็จ

 

นิ้วเรียวจึงแทรกเข้าเปิดช่องทางสีหวานนั้นด้วยตนเอง.. ทีละนิด..

 

 

 

ชายหนุ่มแทบจะอดทนกับภาพตรงหน้าไม่ไหว

 

เรือนร่างทรงเสน่ห์กำลังยั่วยวนเขาอย่างเต็มที่

 

 

 

ทว่าเขากลับสังเกตเห็นแววตาเจ็บปวดเล็กๆ ขณะที่อีกฝ่ายพยายามเตรียมพร้อม

 

นั่นทำให้ใจอ่อนยวบ..

 

 

 

ถึงจะน่ามองขนาดไหน แต่ก็ไม่ยอมให้เจ็บตัวหรอกน่า...

 

 

 

 

"ยูยะ.. พอเถอะนะ.. ไคย์ทำให้เองดีกว่าครับ.."

 

ว่าแล้วค่อยๆดึงมือเล็กออก ดันร่างบางให้นอนลงเหมือนเดิม

 

 

 

แผ่นอกขาวสล้างกระเพื่อมถี่ขณะที่ได้รับการปรนเปรออย่างแสนเอาอกเอาใจ

 

เสียงหอบครางดังขึ้นอีกเมื่อเรียวลิ้นรุกล้ำไปยังปากทางนุ่ม

 

ดิ้นพล่านด้วยความเสียวซ่านจนร่างแทบไม่ติดเบาะเมื่อนิ้วแกร่งแทรกเข้ามาสร้างความปั่นป่วน

 

 

 

ปลายนิ้วที่บรรเลงบทเพลงอันแสนหวาน บัดนี้กำลังหยอกล้ออยู่ภายใน

 

จากที่เคยกดคอร์ดสร้างท่วงทำนองรื่นหู บัดนี้กลับกระตุ้นให้เกิดเสียงแสนเร่าร้อน

 

 

 

ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้รับสัมผัสถูกจุด

 

ควบคุมตัวเองไม่ได้ สะโพกขาวขยับตามจังหวะนั่นอย่างหลงใหล

 

 

 

"ไคย์จะเข้าไปแล้วนะครับ.."

 

 

 

"..." 

 

>///<

 

 

 

"อ๊ะ!!" เสียงเจือหอบร้องขึ้นอย่างตกใจ

 

เพราะจู่ๆอีกฝ่ายก็ถอนนิ้วออก

 

 

 

"ตกใจเหรอครับ... ไคย์ขอโทษนะ.."

 

เสียงนุ่มกระซิบปลอบ ก่อนจะจุมพิตเบาๆ

 

แก่นกายร้อนผ่าวไล้วนรอบปากทางรัก ก่อนจะแทรกเข้าไปอย่างอ่อนโยน

 

 

 

ความเจ็บปวดปนสุขสมคล้ายจะหลอกล่อให้สิ้นสติ

 

ทุกครั้งที่ส่วนแข็งแกร่งนั้นเข้ามาช่างนุ่มนวลเหลือเชื่อ

 

 

 

เปลวเพลิงรักทวีความโชติช่วง เร่าร้อนจนสองร่างแทบหลอมรวมเป็นหนึ่ง

 

 

 

สองกายเกี่ยวกระหวัดอย่างรักใคร่และหวงแหน

 

ความมึนเมาอันแสนหอมหวานผลักดันให้ทะยานสู่สวรรค์

 

เสียงรัญจวนอารมณ์สอดประสานลงตัวยิ่งกว่าเพลงรักบทใดๆ

 

 

 

ทั้งคู่แลกจุมพิตอย่างไม่รู้เบื่อราวกับกำลังลิ้มลองทิพยรสจากฟากฟ้า

 

ผิวกายพราวพรมด้วยหยาดเหงื่อ แรงเสียดสีเบื้องล่างรุนแรงขึ้นทุกขณะ

 

 

 

"ค..ไคย์..อ..อ่า.....อืม...."

 

เสียงหวานพร่ำร้องเรียกชื่อคนรักอย่างสุขสม

 

 

 

"ยูยะ..ว..ไหวมั้ย..."

 

อีกฝ่ายถามอย่างเป็นห่วง

 

 

 

"อ..อื้ออออ...ย..ยูยะ..จะ..ไปแล้ว..อ...อ๊า..."

 

 

 

ริมฝีปากบางประกบจูบอีกฝ่ายทันทีเพื่อสะกดเสียงครางน่าอายนั่น

 

แก่นกายสีหวานที่เสียดสีกับหน้าท้องแกร่งกำลังชูชัน ปลดปล่อยธารอารมณ์จากเบื้องลึก

 

บีบคั้นให้ไคย์รุดไปถึงสวรรค์ตามๆกัน

 

 

 

ทั้งคู่กอดก่ายกันบนโซฟาตัวใหญ่ใต้แสงไฟสลัว

 

ซุกซบซึ่งกันและกันอย่างทะนุถนอมและเข้าอกเข้าใจ

 

 

 

"ยูยะครับ.."

 

เสียงทุ้มกระซิบเรียกข้างหู

 

 

 

"ครับ.. เหนื่อยจังเลยอ่า..."

 

เสียงหวานปนหอบเอ่ยออดอ้อน

 

 

 

"ไคย์อุ้มไปนอนเตียงนะ.."

 

 

 

"อืม..." >///<

 

 

 

 

 

 

 

 

 

....................................................................

 

................................................

 

 

.............................

 

 

............

 

 

....

 

 

.

 

 

 

"รักมากเลยนะ.." ไคย์กระซิบอ้อน

 

 

 

"อ..อืม..ก็..รักมากเหมือนกันนั่นแหละ.."

 

 

 

"ไคย์หวงยูยะมากเลยน้า~ อยากให้ทุกคนรู้จังว่ายูยะเป็นของไคย์"

 

 

 

"..."  >///< 

 

 

 

เล่นจูบซะเต็มตัวขนาดนี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็โดนถามเองแหละ

 

 

 

"หวงจริงๆนะครับ"

 

ร่างสูงย้ำความโดยการโอบกระชับร่างบางให้แนบชิดขึ้น

 

ก่อนจะงับเบาๆให้วาบหวิวเล่น

 

 

 

"อ..อืม..."

 

 เสียงครางหวานหลุดรอดมาอีกรอบ

 

เจ้าตัวรีบซุกหน้าเข้าหาอกอุ่นๆแก้เขินที่ส่งเสียงน่าอายออกมา

 

 

 

"เสียงเพราะจัง..."

 

 

 

"ไคย์อ้ะ!!"

 

ยูยะรีบแกล้งหลับ ก่อนที่จะถูกต้อนให้อับอายมากไปกว่านี้

 

ทำเอาชายหนุ่มต้องอมยิ้มให้กับความน่ารักของนางฟ้าตัวน้อย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทั้งคู่โอบกอดกันใต้เงาจันทร์แห่งรัตติกาลด้วยความรัก

 

รอคอยวันนั้น.. วันที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะได้รับการยอมรับ

 

วันที่ความลับจะเป็นเรื่องที่ทุกคนยินดี

 

 

 

แต่..จะมีวันนั้นมั้ยนะ?

edit @ 26 Mar 2009 22:49:29 by Mattoid

Sweet intoxication 22 Regain [nc]

posted on 22 Mar 2009 17:21 by mattoid
 

เปลือกตาบางกระพริบถี่ๆเมื่อแสงไฟกระทบถูก

 

ก่อนจะปรือขึ้นมองผู้ที่เกาะกุมมือของตนแม้ยามหลับ

 

 

 

นี่เขาหลับไปนานแค่ไหนกันนะ?

 

แล้วทำไมจิซาโตะถึงมาอยู่ที่นี่?

 

 

 

อยากลืม.. ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง!!

 

 

 

มือบางขยับออกจากอุ้งมืออุ่น ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกตัวตื่น

 

 

 

"อาซึมะ.. เป็นไงบ้าง?"

 

เขาถามอย่างดีใจที่ได้คนรักกลับมา

 

 

 

"เกิดอะไรขึ้นกับผมฮะ?"

 

อาซึมะแสร้งถามทั้งๆที่ตนรู้เรื่องราวดี

 

อยากรู้นักว่าจะตอบยังไง จะกล้ายอมรับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปมั้ย

 

 

 

"เอ่อ.. นาย.."

 

ร่างสูงถึงกับพูดไม่ออก จะตอบยังไงดีวะเนี่ย???

 

 

 

"นายเกิดอุบัติเหตุน่ะ"

 

เขาปด เพราะไม่อยากให้อาซึมะต้องรับรู้หรือระลึกถึงเรื่องเลวร้ายใดๆอีก

 

 

 

อุบัติเหตุงั้นเหรอ??? โกหกชัดๆ!!!

 

 

 

"อาซึมะ.. ออกจาก รพ. แล้วไปอยู่บ้านฉันก่อนนะ"

 

 

 

"ทำไมฮะ?"

 

แสร้งทำแววตาสงสัย

 

ทั้งๆที่รู้อยู่เต็มอกว่าอีกฝ่ายไม่อยากให้เจอคันซากิอีก

 

 

 

"ก็..จะได้ดูแลนายได้ไง"

 

 

 

"คุณไม่จำเป็นต้องดูแลผมหรอก มันไม่ใช่หน้าที่ของคุณไม่ใช่เหรอฮะ?"

 

อาซึมะเอ่ยเสียงเรียบ ทำเอาจิซาโตะเจ็บแปลบ

 

 

 

"เถอะนะ.."

 

เสียงทุ้มกล่าวขอร้อง

 

ใบหน้างดงามจึงพยักตอบรับช้าๆ ก่อนจะเบือนหน้าหลบเพื่อซ่อนน้ำตาที่คลอเอ่อ

 

 

 

 

.................................................

 

 

 

 

"นอนห้องนี้ด้วยกันนะ"

 

ชายหนุ่มพูด ขณะขนสัมภาระของอีกฝ่ายเข้าห้อง

 

 

 

"ผมนอนข้างนอกดีกว่า"

 

อาซึมะปฏิเสธ เขาไม่อยากนึกถึงภาพเก่าๆอีก

 

 

 

"นะ.."

 

ไม่พูดเปล่า จิซาโตะยังใช้มือข้างที่ว่างจูงแขนขาวให้เดินตามเข้ามาด้วย

 

 

 

ร่างบางนั่งลงบนเตียงนุ่มที่คุ้นเคย นิ้วเรียวขยุ้มผ้าปูที่นอนเพื่อระบายความกดดัน

 

 

 

"ยังเจ็บอยู่รึเปล่า?"

 

เสียงนุ่มทอดถามอย่างห่วงใย

 

 

 

"ก็แค่ อุ บั ติ เ ห ตุ ไม่ใช่เหรอ?"

 

เสียงหวานจงใจประชด

 

 

 

"ขอโทษนะ.."

 

ร่างสูงกลั้นน้ำตา รวบคนตัวเล็กกว่าเข้ามากอดไว้แนบอก

 

 

 

"ปล่อยครับ.."

 

มือบางออกแรงผลักอีกฝ่ายออก ทั้งๆที่ใจจริงคิดถึงความอบอุ่นนี้ใจจะขาด

 

 

 

ทว่าร่างบางกลับถูกโอบกอดแน่นกว่าเดิม

 

 

 

"กลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะ.."

 

จิซาโตะพยายามง้อ

 

 

 

"เหมือนเดิมเหรอ?

 

 คุณน่ะ เคยสนใจความรู้สึกผมบ้างมั้ย เคยไว้ใจกันบ้างรึเปล่า

 

กี่ครั้งแล้วที่เป็นแบบนี้ ผมมันก็แค่ของตาย ไม่จำเป็นต้องใส่ใจหรอก

 

ยังไงขยะอย่างผมก็ไม่มีทางเลือกอะไรอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"

 

อาซึมะกล่าวทั้งน้ำตา ก่อนจะออกแรงดิ้นจนหลุดจากอ้อมกอดนั้น

 

 

 

"อาซึมะ.. ไม่ใช่อย่างที่นายเข้าใจนะ.."

 

 

 

"แล้วจะให้ผมเข้าใจว่าไง ผมรู้ว่าผมก็เป็นได้แค่นี้

 

ถ้าผมสำคัญกับคุณจริงๆ คุณคงไม่ทำกับผมแบบนี้หรอก

 

ถ้าคุณไม่รัก ไม่ใส่ใจก็อย่ามาทำดีด้วยแบบนี้ มันเจ็บรู้มั้ย"

 

 

 

"รักสิ รักมากด้วย"

 

วงแขนกว้างเอื้อมไปสวมกอดอีกครั้ง

 

 

 

"เลิกทำแบบนี้เถอะ เลิกโกหกกันซะที"

 

 

 

พูดจบ มือเล็กก็เงื้อขึ้นตบลงบนใบหน้าของอีกฝ่าย

 

ก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งหนีออกจากห้องด้วยน้ำตาอาบแก้ม

 

ยิ่งทำให้ชายหนุ่มเจ็บมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเจ็บเจียนตายมากเท่านั้น

 

 

 

ร่างสูงวิ่งตามไป ทว่าเขากลับถูกปิดประตูใส่หน้า

 

ดวงตาคมคลอเอ่อไปด้วยหยาดน้ำตา รู้สึกชาไปทั้งตัว

 

ความรู้สึกผิดมหันต์เข้ารุมเร้าจิตใจให้ยิ่งช้ำ

 

 

 

เกลียด.. เกลียดตัวเองจริงๆ

 

 

 

อาซึมะ.. ฉันจะพิสูจน์ให้เห็นว่าฉันรักนายจริงๆ

 

ขอโทษสำหรับทุกอย่างนะ..

 

จากนี้ฉันขอเริ่มต้นใหม่..

 

 

ให้โอกาสกันอีกครั้งนะครับ..

 

 

..ที่รัก..

 

 

...

 

 

...

 

 

...

 

 

 

 

ร่างบางขังตัวเองในห้องน้ำได้สักพักใหญ่ๆแล้ว

 

นอนทอดกายในอ่างน้ำอย่างเป็นกังวล

 

ตอนนี้เขายังไม่มั่นใจในตัวจิซาโตะ..ไม่มั่นใจเลย..

 

ความสัมพันธ์ที่ผ่านมาคืออะไรกันแน่นะ

 

เป็นแค่ความสนุกชั่วคราวงั้นเหรอ???

 

 

 

อาซึมะเลื่อนตัวลงจนน้ำท่วมมิดใบหน้างดงาม

 

กลั้นหายใจอยู่อย่างนั้นสักครู่ ก่อนจะลุกขึ้นตรงไปที่กระจก

 

 

 

นัยน์ตาคู่สวยเพ่งมองภาพที่ปรากฏบนกระจกเงาบานใหญ่

 

รู้สึกเหมือนภาพที่เห็นตรงหน้าไม่ใช่ตัวเขาเลย

 

ใครกันนะ ที่ทำให้เขาเปลี่ยนไปมากขนาดนี้

 

ที่จริงแล้วเขาต้องการอะไร แล้วควรทำอย่างไรต่อไปดี

 

 

 

เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่หลังใช้ความคิดอย่างหนัก

 

นึกน้อยใจอีกฝ่ายที่บอกว่ารักนักหนาแต่ตัวเองกลับต้องออกไปทำงาน

 

แถมยังปล่อยให้อยู่คนเดียวตอนกลางคืนอีก

 

รู้มั้ยว่าความทรงจำเลวร้ายยังตามมาหลอกหลอน

 

ทำไมไม่มาอยู่ข้างๆกันนะ

 

 

 

 

ร่างบางออกมานั่งดูโทรทัศน์เพื่อฆ่าเวลาเล่น

 

ก่อนจะเผลอหลับไปอย่างอ่อนเพลีย

 

 

 

 

...............................................

 

 

 

 

ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาในบ้านอย่างเหนื่อยๆ

 

สายตาพลันเห็นภาพของคนที่เขารักนั่งหลับอยู่บนโซฟานุ่ม

 

แอบอมยิ้มให้กับความน่ารักของเจ้าตัวเล็ก

 

ก่อนจะตัดสินใจอุ้มเข้าไปนอนในห้อง

 

 

 

ทันทีที่ผิวเนียนถูกสัมผัส ร่างบางสะดุ้งเฮือกอย่างหวาดผวา

 

พยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากอ้อมกอดนั้น

 

 

 

"ไม่..ออกไปนะ..ออกไป.."

 

เสียงหวานแทบจะร้องไห้ด้วยความกลัว

 

 

 

"อาซึมะ..ฉันเอง..จิซาโตะนะ..ไม่ต้องกลัวแล้ว.."

 

ชายหนุ่มปลอบอย่างอ่อนโยน

 

 

 

ใบหน้าสวยหันไปมองหน้าอีกฝ่ายชัดๆ

 

แล้วก็ต้องเขินอายเมื่อสายตาอบอุ่นจ้องมองมา

 

 

 

"ไปนอนในห้องนะ"

 

จิซาโตะเอ่ยอย่างแผ่วเบา

 

 

 

"ปล่อยเถอะ..ผมเดินเองได้.."

 

คนสวยพูดอย่างงอนๆ

 

 

 

"ก็อยากอุ้มนี่นา.."

 

ริมฝีปากได้รูปคลี่ยิ้มอ่อนโยน

 

สองแขนแกร่งยังคงโอบอุ้มร่างเล็กไว้อย่างทะนุถนอม

 

ขณะเดิน แขนบางโอบรอบลำคออีกฝ่ายอย่างเผลอตัว

 

แอบอิงความอบอุ่นจากอกกว้างที่คิดถึงมานาน

 

 

 

ชายหนุ่มวางร่างบางลงบนเตียงนุ่มๆ ก่อนจะห่มผ้าให้

 

คนตัวเล็กที่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองโกรธจึงรีบดึงผ้าห่มออก

 

 

 

"เด็กดื้อ.."

 

เสียงทุ้มแกล้งดุ

 

 

 

"ตัวเองแก่กว่าแค่ 3-4 ปี คิดว่ากลัวหรือไง"

 

เสียงใสพูดอย่างงอนๆ ก่อนจะเบือนหน้าหนี

 

 

 

"ไม่ได้อยากให้กลัวซะหน่อย เป็นห่วง เดี๋ยวจะหนาวนะ"

 

จิซาโตะกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

 

 

แก้มใสพองออกอย่างน่ารัก ก่อนจะนอนหันไปอีกทาง

 

หลังจากอีกฝ่ายไปอาบน้ำ ริมฝีปากสีเชอร์รี่คลี่ยิ้มอย่างขวยเขิน

 

 

 

เป็นห่วงด้วย.. ดีใจจัง..

 

 

 

...

 

 

...

 

 

...

 

 

 

 

"อืม.."

 

เสียงหวานครางเบาๆอย่างงัวเงียขึ้นกลางดึก

 

ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกอบอุ่นแปลกๆที่โอบกอดเขาอยู่อย่างทะนุถนอม

 

เปลือกตาบางค่อยๆปรือขึ้นมองผ่านแสงนวลจากโคมไฟ

 

พบว่าเจ้าของอ้อมกอดกำลังหลับสบาย แถมยังกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอีก

 

 

 

 

แอบมากอดตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย..

 

อุตส่าห์เอาหมอนข้างกั้นไว้แล้วนะ

 

 

 

 

อาซึมะเขินจนทำอะไรไม่ถูก

 

ใจจริงก็อยากจะลงโทษอีกฝ่าย แต่ลึกๆก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ารักมากแค่ไหน

 

แถมยังกลัวว่าตัวเองจะแปดเปื้อนเกินไปจนจิซาโตะอาจนึกรังเกียจ

 

อยากให้อีกฝ่ายเอาใจใส่ให้มากๆ แต่ก็ไม่กล้าร้องขอ

 

น้อยใจ เสียใจ แต่ก็ดีใจที่อ้อมกอดอุ่นๆนี้ยังต้อนรับ

 

เฮ้อ~ ไม่รู้จริงๆว่าควรจะวางตัวยังไง

 

ตอนนี้เขาเริ่มจะฟุ้งซ่าน แทบจะทะเลาะกับตัวเอง

 

 

 

จะกอดตอบดีมั้ยเนี่ย???

 

 

 

กอดสิ.. กอดเลย.. รักเขาไม่ใช่เหรอ..

 

 

 

ไม่..อย่าเลย.. เขาอาจไม่ได้รักเราก็ได้..

 

 

 

ก็รักเขานี่นา.. ไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้นานแล้วนะ..

 

 

 

แต่..เมื่อกี๊ยังบอกว่าอยากลงโทษอยู่เลยนะ

 

 

 

แต่นี่เขาหลับอยู่นี่.. อยากกอดก็กอดเถอะ..

 

 

 

หลับอยู่เหรอ?  อืม.. งั้นก็.. กอดนะ...

 

 

 

แขนเรียวเลื่อนไปโอบเอวอีกฝ่ายอย่างตื่นเต้น

 

ใบหน้าเนียนซุกซบบนแผ่นอกกว้างด้วยความยินดีเป็นที่สุด

 

 

 

ตื่นเต้นชะมัด...เหมือนคู่รักใหม่เลยแฮะ..

 

ถ้าพรุ่งนี้เช้าโดนถามค่อยแก้ตัวว่าละเมอก็แล้วกัน...

 

 

 

O.K.    >///<

 

 

 

 

......................................................................

 

 

 

 

ร่างบางค่อยๆมุดออกจากอ้อมอกอุ่น เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายตื่น

 

นอกจากอยากให้พักผ่อนแล้ว ยังไม่อยากให้รู้ว่าเขาแอบกอดด้วย

 

แต่ยังไม่ทันพ้น วงแขนกว้างก็รวบร่างเล็กเข้าประชิดตัว

 

พร้อมๆกับจุมพิตเบาๆบนแก้มใสที่แดงระเรื่อด้วยความขวยเขิน

 

 

 

"อื๊อ..ปล่อยน้า~" 

 

เสียงหวานโวยวาย

 

พยายามดิ้นให้พ้นจากอ้อมแขนของคนฉวยโอกาส

 

 

 

"ขอกอดหน่อยสิ"

 

ชายหนุ่มอ้อน

 

 

 

"แล้ว..เมื่อคืนยังไม่พออีกหรือไง"

 

เสียงใสยังคงไม่ยอมง่ายๆ

 

สักพักจึงรู้ตัวว่าตัวเองหลุดปากไปซะแล้ว มือเล็กรีบปิดปากตัวเองด้วยความเขิน

 

 

 

"งั้น..แสดงว่า..ยอมให้กอดแล้วสิ"

 

ว่าแล้วก็ฉวยโอกาสหอมแก้มอีกที

 

 

 

"ไม่ยุ่งด้วยแล้ว!!"

 

ร่างบางรีบวิ่งหนีเข้าห้องน้ำทันทีโดยไม่ลืมล็อคประตู

 

 

 

เพราะถ้าไม่ล็อคไว้..คงจะเสร็จแน่..

 

 

 

แผ่นอกบางกระเพื่อมถี่ ใจเต้นระรัวเร็ว ใบหน้างดงามขึ้นสีแดงจัด

 

 

 

...ทั้งๆที่ตั้งใจจะลงโทษแท้ๆ...

 

 

 

"บ้าๆๆ ลามกๆๆๆ"

 

คนสวยเริ่มโวยวายใส่อ่างอาบน้ำ

 

 

 

"ใครลามกครับคนสวย?"

 

 

 

น้ำเสียงกรุ้มกริ่มแว่วมาจากด้านหลัง

 

อาซึมะหันกลับไปมองที่มาของเสียง

 

 

 

 

"อ๊ะ!!"

 

คนตัวเล็กอุทานด้วยความตกใจ

 

 

 

เข้ามาได้ยังไง.. ก็ล็อคไว้แล้วนี่นา..

 

แล้วนี่เขา.. เฮ้ย!! เสื้อผ้าล่ะ!!

 

 

 

"ด..เดี๋ยว..เข้ามาได้ไง..อ..เอ๊ย!..ไม่ใช่...เอ่อ..อ..ออกไปก่อนครับ.."

 

เขาห้ามปรามอย่างตะกุกตะกัก ก่อนจะคว้าผ้าขนหนูผืนเล็กมาปดปิดเรือนร่างงดงาม

 

 

 

"อย่าลืมสิว่านี่บ้านใคร.."

 

ว่าแล้วก็อวดกุญแจในมือให้ดูซะ

 

 

 

หา???..กุญแจห้องน้ำ???

 

 

 

ริมฝีปากบางเผยอออกด้วยความสงสัย แต่กลับถูกประกบด้วยริมฝีปากอุ่นๆ

 

วงแขนกำยำรวบร่างเล็กเข้าแนบชิด สองมือลูบไล้ไปตามผิวนุ่มอย่างหลงใหล

 

 

 

"อ..อืมมมมมม..."

 

อาซึมะเริ่มส่งเสียงหวานๆด้วยความเคลิบเคลิ้ม

 

ทั้งร่างอ่อนระทวย เอนลงซบบนอ้อมอกแกร่ง

 

นิ้วเรียวขยุ้มเสื้อนอนของอีกฝ่ายอย่างเผลอไผล ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างออก

 

 

 

แขนบางดันร่างสูงออกจากตัว

 

นัยน์ตาคู่สวยคลอไปด้วยหยาดน้ำใสๆ

 

จิซาโตะได้แต่จ้องมองด้วยความแปลกใจ

 

 

 

"อาซึมะ..เป็นอะไรรึเปล่า?"

 

เขาถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

 

 

 

"ปล่อยผมเถอะ.."

 

ร่างเล็กสั่นน้อยๆด้วยแรงสะอื้น

 

 

 

"เกิดอะไรขึ้น.. ใจเย็นๆก่อนนะ.. อย่าร้องไห้เลยนะ..

 

อาซึมะ..ถ้านายยังโกรธอยู่ ฉันก็จะไม่ฝืนใจนาย..

 

หยุดร้องไห้เถอะ.. ฉันไม่ทำอะไรแล้ว.."

 

เสียงนุ่มปลอบประโลม ก่อนจะเปลี่ยนมาโอบกอดเพียงเบาๆ

 

 

 

"ฮือ..ม..ไม่ใช่..ม..ไม่เอาแล้ว.."

 

 

 

"ไม่เอาอะไรครับ.. บอกมาเถอะ.."

 

 

 

"ผม..ไม่โกรธคุณ..ฮ..ฮึก...แต่..ผมกลัว.."

 

 

 

"ไม่ต้องกลัวแล้วนะ ไม่มีใครทำร้ายนายได้อีกแล้ว"

 

 

 

"ไม่ใช่..ผม..ผมกลัวคุณไม่รัก.. ผมมัน..มันเป็นแค่คนสกปรก.."

 

 

 

"ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ"

 

อ้อมแขนกำยำรั้งอีกฝ่ายให้มาพักพิง

 

 

 

"ผม..ป..เป็น..ฮือ...ของคนอื่นไปแล้ว..ผมมันน่ารังเกียจ.."

 

 

 

"ฉันขอโทษที่ทำให้นายเจ็บปวด ลืมเรื่องร้ายๆทั้งหมดเถอะนะ.."

 

ชายหนุ่มเอ่ยอย่างอ่อนโยน

 

"จากนี้..มีแค่เราสองคนเท่านั้น.."

 

 

 

"เราสองคน.."

 

เสียงหวานทวนถ้อยคำนั้นอย่างแผ่วเบา

 

 

 

"ใช่.. เราสองคน.. อาซึมะแล้วก็จิซาโตะไง.. รักกันตลอดไปนะ.."

 

 

 

"คุณ..ม..ไม่รังเกียจ..???"

 

 

 

"ไม่..ไม่เลย..ฉันรักนายมาก..มากยิ่งกว่าใครๆ..

 

..หยุดร้องไห้เถอะนะ.. น้ำตาของนายทำให้ฉันเจ็บปวดจะตายอยู่แล้ว.."

 

 

 

"ผ..ผมขอโทษที่งี่เง่า.. ขอโทษที่ผมก้าวร้าวใส่..ผมไม่ได้ตั้งใจ..

 

ผมแค่เสียใจที่คุณไม่ไว้ใจ เสียใจที่คุณไม่ดูแลผม ผมเลยทำไม่ดีไป

 

ตอนที่ผมตบหน้าคุณ..ผ..ผมไม่ได้เกลียด.. ผมเสียใจ..ผมขอโทษ.."

 

 

 

"พอเถอะนะ..  หยุดคิดถึงเรื่องร้ายๆได้แล้ว.. ลืมมันเถอะนะ..

 

ฉันเองก็ผิดที่ทำให้นายต้องเจ็บปวดมากขนาดนี้

 

เริ่มต้นกันใหม่ดีกว่า จากนี้เราจะไม่จากกันไปไหนอีกนะ"

 

 

 

ร่างบางโผเข้ากอดอีกฝ่ายอย่างซาบซึ้ง

 

ชายหนุ่มประคองใบหน้าเรียวขึ้นอย่างแผ่วเบา

 

ค่อยๆประทับจุมพิตแสนหวานลงบนเปลือกตาบาง

 

ราวกับจะช่วยซับน้ำตาแห่งความทุกข์ทรมานที่สะสมมานาน

 

 

 

"ฮือ..ขอบคุณ..ขอบคุณครับ..ขอบคุณที่ไม่ทิ้งผมไปไหน.."

 

 

 

"ฉันจะไม่มีวันทิ้งนายไป.. ไม่มีวัน.. เราเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันนะ.."

 

 

 

"ทั้ ง ห ม ด ของผมเป็นของคุณคนเดียว.. คนเดียวเท่านั้น..จากนี้ไป..."

 

 

 

สองแขนแกร่งโอบอุ้มเรือนร่างบอบบางที่สั่นสะท้านไว้แนบอก

 

ก่อนจะวางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวลราวกับกลัวว่าจะบอบช้ำ

 

มือใหญ่ปาดคราบน้ำตาที่หลงเหลือบนผิวแก้มเนียนละเอียด

 

ริมฝีปากอุ่นจูบซับร่องรอยแห่งความเจ็บปวดที่ยังปรากฏบนผิวขาว

 

 

 

สองแขนเรียวโน้มคอชายหนุ่มลงมาประทับจุมพิตด้วยความรัก

 

ริมฝีปากสีเชอร์รี่เผยอตอบรับเรียวลิ้นอุ่นที่รุกล้ำเข้ามาอย่างโหยหา

 

สองมือเกาะร่างสูงแน่น ด้วยไม่อยากให้จากไปไหนอีกแล้ว

 

[Ctrl+A]

 

ลิ้นทั้งสองเกี่ยวกระหวัดอย่างอ่อนหวาน

 

ก่อนจะค่อยๆเร่าร้อนขึ้นตามอุณหภูมิอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน

 

เสียงครางเครือวาบหวามหลุดลอดเป็นระยะๆ

 

 

 

มือเล็กสั่นน้อยๆขณะที่พยายามปลดเปลื้องอาภรณ์ให้อีกฝ่าย

 

ซ้ำยังต้องคอยหลบสายตาเจ้าชู้ที่ชายหนุ่มจงใจส่งมาให้เขินอายเล่น

 

 

 

สองร่างไร้ซึ่งปราการใดๆมาขวางกั้น

 

กอดก่ายมอบความรักเร่าร้อนให้กันและกันอย่างโหยหา

 

 

 

ทุกสิ่งทุกอย่างของร่างบางกำลังมอมเมาให้เขาคลั่ง

 

เขาลอบช่วงชิงความหอมหวานอย่างหลงใหล

 

เนิ่นนานจนสองร่างแทบหลอมละลายรวมกัน

 

 

 

"อาซึมะ..ขอได้มั้ย?"

 

เสียงแหบพร่าเอ่ยถาม

 

 

 

"อืม..อ..อาาาาาา.."

 

ยังไม่ทันขาดคำ ซอกคอขาวเนียนก็ถูกซุกไซ้

 

ริมฝีปากอุ่นละเลงจูบร้อน ก่อนจะประทับตราแสดงความเป็นเจ้าของไว้จนทั่ว

 

 

 

"อ..อือ..ใจร้อนจัง..อะ..อืมมมมมม.."

 

เสียงหวานครางบ่นเมื่อแผ่นอกบางถูกลูบไล้

 

ยอดอกสีสวยเริ่มถูกสะกิดทักทายเบาๆ ก่อนริมฝีปากอุ่นจะเข้าครอบครอง

 

จิซาโตะดูดดุนจุดเนื้อที่ชูชันอย่างคลั่งไคล้ในรสชาติของคนรัก

 

 

 

"อาซึมะยังหวานไปทั้งตัวเหมือนเดิมเลยนะ.."

 

 

 

"อา...บ..บ้า..อ...อืมมมมมมม..."

 

ยังไม่ทันพูดอะไร  แก่นกายสีหวานก็ถูกลูบไล้ทักทายเบาๆ

 

 

 

"ไม่ต้องกลัวนะ..ฉันจะอ่อนโยนกับนายที่สุด.."

 

 

 

"อ..อือ...ผ..ผมรักคุณจัง...อา..."

 

 

 

ร่างบางเริ่มบิดเร่าด้วยความซ่านเสียวระคนทรมาน

 

ชายหนุ่มเร่งจังหวะขยับมือสนองความต้องการนั้น

 

ซุกหน้ากับซอกคอเนียนแล้วดูดเม้มเร้าอารมณ์ให้ยิ่งพลุ่งพล่าน

 

ระดมจูบไล่ผ่านแผ่นอกขาวสล้าง แวะหยอกเย้ายอดอกสีสวยที่แข็งขืน

 

ไล่มาขบเม้มโคนขาเรียวด้านใน แล้วตรงเข้าครอบครองส่วนอ่อนไหวทันที

 

 

 

"อ๊ะ..อย่าเลย..ม..มันสกปรกครับ.."

 

เสียงหวานกัดฟันปรามอย่างยากลำบาก

 

 

 

"ทุกอย่างในตัวนายบริสุทธิ์เสมอ.. 

 

อีกอย่าง..เราก็ทำกันออกจะบ่อย"

 

 

 

สิ้นคำ ริมฝีปากร้อนก็รับส่วนสำคัญเข้าไปอีกครั้ง

 

ใบหน้างดงามแดงซ่านด้วยความอับอาย

 

เรียวนิ้วซุกซนเริ่มไล้วนรอบปากทางที่ยังคงบอบช้ำ

 

สอดแทรกเข้าไปอย่างเบามือเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเจ็บ

 

 

 

ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อช่องทางสีกุหลาบถูกรุกล้ำ

 

ความทรงจำร้ายๆกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง

 

ปากทางแคบเกร็งแน่นด้วยความหวาดกลัว

 

หยาดน้ำตาใสคลอปริ่ม แต่เจ้าตัวพยายามสะกดกั้นไม่ให้ไหล

 

ทว่าชายหนุ่มก็ยังรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

 

 

 

เขาค่อยๆถอนนิ้วออก เปลี่ยนไปโอบกอดร่างบางที่สั่นเทาไว้อย่างทะนุถนอม

 

 

 

"ไม่ต้องกลัวแล้วนะ.. มันจะไม่เจ็บเลย.. ฉันรักนาย.. จะอ่อนโยนที่สุดเลยนะ..."

 

 

 

อาซึมะพยักหน้ารับรู้ แล้วจุมพิตเบาๆที่แก้มของอีกฝ่าย

 

จิซาโตะยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะเริ่มบรรเลงบทเพลงรักต่อ

 

 

 

เขาจูบไล่ตั้งแต่ซอกคอที่เต็มไปด้วยร่องรอยแสดงความเป็นเจ้าของ

 

เรื่อยมาจนถึงต้นขาขาว เขาจับเรียวขาทั้งสองแยกจากกัน

 

เรียวลิ้นไล้วนรอบปากทางรัก ก่อนจะค่อยๆสอดปลายลิ้นเข้าไป

 

มือที่ว่างยังถูกใช้ปลุกเร้าแก่นกายที่ร้อนผ่าวไปพร้อมๆกัน

 

เรือนร่างเย้ายวนได้แต่บิดเร่าด้วยความเสียวสะท้าน

 

เสียงหวานครางเครือด้วยแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ

 

 

 

ชายหนุ่มถอนลิ้นออกจากช่องทางที่ชุ่มฉ่ำ ก่อนส่งนิ้วกลับเข้าไปขยายทางรักนั้น

 

ผนังอุ่นชื้นที่บีบรัดนิ้วแกร่งทำให้เขาแทบทนไม่ไหว

 

เขาเร่งจังหวะการขยับ แล้วควานหาจุดสำคัญภายใน

 

 

 

ร่างบางแอ่นสะโพกขึ้นด้วยความเสียวซ่าน                                                   

 

ขยับตามการชี้นำของร่างสูงอย่างหลงใหล

 

 

 

"อือ..ข..เข้ามาเถอะ..ผม..ทนไม่ไหวแล้ว.."

 

อาซึมะร้องขอ

 

 

 

จิซาโตะสนองความต้องการนั้นในทันที

 

เขาถอนนิ้วทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ทำเอาร่างเล็กสะดุ้งเฮือก

 

 

 

"อ๊ะ.."

 

เสียงหวานอุทานออกมาสั้นๆ

 

 

 

"จะเข้าไปแล้วนะ.. ผ่อนคลายนะครับคนสวย.."

 

ร่างสูงกระซิบบอกด้วยเสียงแหบพร่า

 

ค น ส ว ย ได้แต่หน้าแดงก่ำด้วยความขวยอายและด้วยแรงปรารถนา

 

 

 

เรียวขาทั้งคู่ถูกยกขึ้นสูง ก่อนที่แก่นกายแกร่งจะสะกิดทักทายปากทางอุ่น

 

เขากดส่วนที่แข็งขืนนั่นเข้าไปช้าๆ พยายามให้นุ่มนวลที่สุด

 

ทั้งๆที่ตัวเองต้องการจนเกินจะทนไหว แต่เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายต้องเจ็บ.. เขาทำได้

 

 

 

ทว่าร่างบางกลับเป็นฝ่ายเร่งเร้าเสียเอง

 

 

 

"อ..อา..เข้ามาเถอะ..ไม่ต้องกลัวผมเจ็บ.. อือ..ผ..ผมอยากได้คุณ.."

 

เสียงหวานเอื้อนเอ่ยราวกับจะอ้อน

 

 

 

สิ้นคำ ชายหนุ่มสอดแทรกเข้าไปอย่างรวดเร็ว

 

ก่อนจะขยับอย่างหนักหน่วงเพราะความปรารถนาที่สั่งสมมานาน

 

 

 

"อะ..อ๊า...จิซาโตะ..อ้า..แรงอีก..ฮึก..อีกกกก..อืมมม...."

 

 

 

"อืม..ร้อนแรงจังนะ.. ต้องการมากขนาดนั้นเลยเหรอ.."

 

 

 

"อ๊า..อะ..ต้องการ..ล..ลึกอีก..อ้า..อ๊าาาาาา!!"

 

 

 

สะโพกแกร่งขยับรุนแรง

 

ร่างเล็กขยับรับการสอดใส่นั้นทุกสัมผัส

 

นัยน์ตาชุ่มฉ่ำด้วยความสุขสม

 

ภายในหัวขาวโพลน

 

 

 

ต้องการ..เขาต้องการมากกว่านี้อีก..

 

 

 

"อ้า..อะ..จะ..ม..ไม่ไหวแล้ว..ทำอีก..ช่วยผม..อือ..จะ..อา...."

 

 

 

ความเสียวซ่านพุ่งริ้วขึ้นบริเวณท้องน้อย

 

ส่วนอ่อนไหวที่ชุ่มฉ่ำกำลังสั่นระริก ราวกับจะระเบิด

 

 

 

นิ้วแกร่งช่วยบดขยี้ส่วนปลายที่ชุ่มเยิ้ม

 

ยิ่งทำให้สุขสม.. จนร่างบางทนต่อไปไม่ไหว

 

 

 

"อ..อ้า..มัน..อื้อออออ..."

 

ธารรักถูกปลดปล่อยจากแก่นกายแดงก่ำ

 

ผนังนุ่มบีบรัดความแข็งแกร่งภายในตัวอย่างรุนแรง

 

แรง..จนทำให้อีกฝ่ายตามไปถึงจุดนั้นแทบจะในทันที

 

ของเหลวร้อนถูกฉีดเข้าไปในช่องทางคับแน่น

 

อาซึมะรู้สึกสุขสมระคนอับอายจนไม่สบตา

 

 

 

แผ่นอกบางกระเพื่อมไหว

 

ร่างบางหอบสะท้าน หัวใจเต้นถี่

 

 

 

สองกายอิงแอบซึ่งกันและกัน ทั้งๆที่ส่วนนั้นยังคงค้างคา

 

 

 

"รักนะ.."

 

 

 

จิซาโตะกระซิบข้างหู ก่อนจะขบเม้มติ่งหูนิ่ม

 

แว่วเสียงครางเครือเบาๆจากร่างบางที่อ่อนระทวย

 

 

 

"อือ..ร..รัก..เหมือนกัน..ค..ครับ.."

 

 

 

"รู้สึกดีขึ้นแล้วใช่มั้ย?"

 

 

 

"อืม...อืออออออ.."

 

 

 

"ขอทำอีกรอบได้มั้ย?"

 

 

"ไม่.."

 

 

 

"..."

 

ร่างสูงถึงกับอึ้งจนริมฝีปากแดงฉ่ำต้องเข้ามาจูบเรียกสติ

 

 

 

"ก็..เอ่อ..ผมอยากทำให้คุณบ้างนี่นา.."

 

อาซึมะกลั้นใจพูดรวดเดียวจบ แล้วรีบหลบตาเพราะความเขินอาย

 

 

 

"จะ on top เหรอครับคนสวย.."

 

น้ำเสียงกรุ้มกริ่มกระซิบหยอก

 

 

 

ใบหน้าสวยขึ้นสีอีกครั้ง แก้มนิ่มพองออกอย่างงอนๆ

 

 

 

"แล้วไม่ชอบหรือไง?"

 

เสียงหวานบ่นเบาๆ

 

 

 

"ชอบ.."

 

 

 

สิ้นคำ ร่างเล็กก็ถูกจับขึ้นไปนั่งด้านบนทันที

 

น้ำหนักตัวที่กดทับทำให้ปากทางรักรับส่วนนั้นเข้าไปลึกอีก

 

แก่นกายของชายหนุ่มไปสะกิดถูกจุดกระสันอย่างแรงด้วยความบังเอิญ

 

แต่นั่นก็ทำให้คนตัวเล็กหวีดร้องออกมาอย่างพึงใจ

 

 

 

สะโพกมนถูกขยับขึ้นลงอย่างรวดเร็วเพราะไฟปรารถนาที่ลุกโชน

 

เรียวนิ้วแกร่งบดคลึงส่วนอ่อนไหวที่ชูชันสั่นระริกอยู่ตรงหน้า

 

ซ้ำยังสวนกายรับสัมผัสวาบหวามที่เรือนร่างบอบบางเป็นคนสร้าง

 

ยิ่งทำให้เสียงครางรัญจวนใจดังขึ้นเรื่อยๆอย่างห้ามไม่ได้

 

 

 

มือใหญ่ลูบไล้ไปตามต้นขาเรียวสวย

 

สะโพกนุ่มถูกบีบคลึงอย่างหนักหน่วง

 

ใบหน้าสวยพราวไปด้วยเม็ดเหงื่อ

 

อุณหภูมิร่างกายของทั้งคู่พุ่งสูงจนแทบจะละลายเข้าหากัน

 

 

 

ริมฝีปากทั้งสองบดขยี้กันอย่างรุนแรงและเร่าร้อน

 

เรียวลิ้นที่เกี่ยวกระหวัดสกัดกั้นเสียงแห่งความหฤหรรษ์ไม่ให้หลุดลอด

 

ขณะที่เพลิงรักซึ่งแผดเผาเบื้องล่างยังคงเจิดจ้า ไม่มีท่าทีจะมอดลง

 

 

 

เช่นเดียวกับความรักความผูกพันของทั้งคู่..

 

..ซึ่งจะไม่มีวันดับสลายไปไหนอีก..

 

ไม่มีวัน..จะไม่ยอมสูญเสียกันและกันไปไหนอีกแล้ว

 

 

 

 

.............

 

 

 

 

.............

 

 

 

 

 

ทั้งคู่หอบสะท้านด้วยความเหนื่อยระคนสุขสม

 

เหงื่อพราวพรมทั่วผิวกาย หลังทั้งสองหลอมละลายด้วยเพลงรักอันเร่าร้อน

 

ร่างบางด้านบนเอนลงซบอกแกร่งอย่างอ่อนเพลีย

 

ใจเต้นระรัวแรง จนได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน

 

 

 

"อาซึมะ.."

 

เสียงนุ่มกระซิบข้างหู

 

 

 

"ครับ.."

 

คนตัวเล็กตอบด้วยเสียงแผ่วเบา

 

 

 

"รักนะ.."

 

มือใหญ่เอื้อมไปปัดปอยผมที่ปรกใบหน้าแดงระเรื่อ

 

 

 

"..."

 

ใบหน้าหวานก้มหน้างุดอย่างเขินอาย

 

 

 

"ให้อภัยฉันได้มั้ย.. ขออยู่ข้างๆนายแบบนี้ตลอดไป..ได้มั้ย.."

 

 

 

"ไม่เชื่อหรอก.. เดี๋ยวก็ทิ้งผมไปอีก.."

 

เขาตอบอย่างงอนๆ

 

 

 

"สัญญาด้วยเกียรติของคนหล่อเลย.."

 

จิซาโตะหยอกอย่างทะเล้น ก่อนจะชูนิ้วก้อยขึ้นเป็นสัญญา

 

 

 

"หล่อตายล่ะ.. เชอะ.."

 

คนสวยแลบลิ้นให้ ก่อนจะส่งยิ้มหวานให้ร่างสูงด้านใต้

 

นิ้วเรียวยกขึ้นมาเกี่ยวกับอีกฝ่ายไว้แน่น

 

 

 

"เหนื่อยมั้ยเนี่ย.."

 

มือใหญ่เริ่มลูบเส้นผมนุ่มอย่างเอ็นดู

 

 

 

 "อืม..ไม่บอก.."

 

แต่น้ำเสียงแหบพร่านั่นแสดงออกชัดเจนเลยล่ะ

 

 

 

"นอนเถอะ.. เด็กดื้อ.."

 

 

 

"ไม่เอาอ่ะ.."

 

หัวกลมๆส่ายดุ๊กดิ๊กปฏิเสธ

 

 

 

"จะนอนกอดไว้จนตื่นเลยนะ.. ไม่เอาเหรอ?"

 

 

 

"อืม... งั้นก็.. อรุณสวัสดิ์ฮะ.."

 

 

 

"อรุณสวัสดิ์??? หมายความว่าไง???"

 

 

 

"..." 

 

เจ้าตัวเล็กหลับคาอกอุ่นๆไปเรียบร้อยแล้ว

 

ทิ้งให้ชายหนุ่มนอนงงต่อไป..

 

 

 

เออใช่..นี่มันเพิ่งจะ 8โมงนี่หว่า ราตรีสวัสดิ์ไม่ได้..

 

เอาเข้าไป.. แฟนใครเนี่ย.. น่ารักเกินไปแล้วนะ..

 

 

 

จะไม่ปล่อยให้นายเจ็บอีกแล้ว

 

ไม่มีวันทำให้นายเสียใจอีกเป็นอันขาด

 

 

 

รักมากนะ...

 

 

 

 

 

 

 

ว่าแต่.. อาซึมะจะหลับท่านี้จริงๆเหรอ???

 

ทั้งๆที่ยัง ค า อยู่แบบนี้เนี่ยนะ???

 

edit @ 26 Mar 2009 22:54:39 by Mattoid